LEKCJE BIBLIJNE

53.APOSTOŁ MIŁOŚCI

2010-12-25T11:01:00.000+01:00

Tekst przewodni: 1 Jan. 3:11

„Albowiem to jest zwiastowanie, które słyszeliście od początku, że mamy się nawzajem miłować.” (1 Jan. 3:11 BW);

„Takie bowiem jest orędzie, które słyszeliście od początku: miłujcie się wzajemnie.” (1 Jan. 3:11 BP);

„Gdyż takie jest to przesłanie, które słyszeliście od początku, że mamy się darzyć wzajemną miłością.” (1 Jan. 3:11 BPD);

„Wola zaś Boża nam objawiona jest od samego początku taka, żebyśmy się wzajemnie miłowali.” (1 Jan. 3:11 BR).

1. Czyim synem i bratem był Jan, uczeń Pana Jezusa? Mt 4,21

„A gdy stamtąd poszedł nieco dalej, zobaczył innych dwu braci, Jakuba, syna Zebedeusza, i jego brata Jana, którzy wraz ze swoim ojcem Zebedeuszem naprawiali w łodzi swoje sieci — i powołał ich.” (Mt 4,21 BPD).

2. Co wskazuje na to, że Jan należał do najbliższych Jezusowi uczniów? Mt 17,1; Mr 5,37; Mt 26,36-38

„A po sześciu dniach zabrał Jezus ze sobą Piotra, Jakuba i Jana, brata jego, i zabrał ich w miejsce odosobnione na wysoką górę.” (Mt 17,1 Kow);

„I nie pozwolił nikomu iść z sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego.” (Mr 5,37 BT);

„Jezus przyszedł z nimi do posiadłości zwanej Gethsemani. I mówi uczniom: - Zostańcie tutaj, aż Ja tam się pomodlę. I wziął ze sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza. Wtedy zaczął się smucić i niepokoić. I mówi do nich: - Wielki smutek ogarnął moją duszę. Zostańcie tutaj i czuwajcie ze Mną.” (Mt 26,36-38 BP).

3. Przy jakiej okazji w charakterze Jana ujawniło się samolubstwo? Mr 10,35-44

„A oto Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, przyszli do Niego i powiedzieli: Nauczycielu, chcielibyśmy, żebyś nam uczynił to, o co Cię poprosimy. A On rzekł: Co chcecie, żebym wam uczynił? I odpowiedzieli Mu: Uczyń, żebyśmy zasiedli w chwale Twojej, jeden po prawej, a drugi po lewej stronie Twojej. A Jezus odrzekł na to: Nie, wiecie, czego żądacie. A kielich, który Ja będę pił, czy potraficie wypić? Albo przyjąć chrzest, którym Ja będę chrzczony? I odpowiedzieli, Mu: Potrafimy. Lecz Jezus odrzekł na to: Wprawdzie będziecie pić kielich, który Ja mam pić, i chrzest, którym Ja mam być ochrzczony, wy również przyjmiecie, lecz co do miejsca po mojej prawej lub po lewej stronie, to nie jest moją rzeczą dać je wam. Dostaną je ci, dla których jest przygotowane. A pozostałych dziesięciu, gdy to usłyszało, poczęli łajać Jakuba i Jana. Wtedy Jezus przywołał ich do siebie i powiedział: Wiecie przecież, że ci, którzy uchodzą za władców nad narodami, rzeczywiście panują nad nimi, a ci, co wiele znaczą, ciążą nad nimi swą władzą. Lecz nie ma tak być u was. Kto by wśród was chciał być wielkim niech będzie waszym sługą, a kto by chciał stać się pierwszym, niech będzie niewolnikiem wszystkich.” (Mr 10,35-44 BR).

4. Kiedy Jan dał się ponieść zapalczywości? Łk 9,51-56

„Gdy dopełniały się dni Jego przyjęcia w górze, sam skierował swą twarz, by się udać do Jerozolimy. Wyprawił więc przed sobą posłańców. Ci wyruszyli i przyszli do pewnej samarytańskiej wioski, aby przygotować mu (miejsce). Lecz nie przyjęli Go, gdyż Jego twarz była skierowana na Jerozolimę. Gdy zobaczyli to uczniowie Jakub i Jan, powiedzieli: Panie, czy chcesz, byśmy powiedzieli, [aby ogień spadł z nieba i ich pochłonął?] Lecz On obrócił się i skarcił ich. Po czym poszli do innej wsi.” (Łk 9,51-56 BPD);

„Kiedy dobiegały końca dni, po których miał być zabrany z tego świata, wyruszył w drogę mając oczy zwrócone ku Jeruzalem. Wysłał więc posłańców przed sobą, a oni poszli i wstąpili do pewnej miejscowości samarytańskiej, aby przygotować mu gospodę. Lecz nie przyjęto go, ponieważ szedł w kierunku Jerozolimy. Widząc to uczniowie Jakub i Jan rzekli: "Panie, czy chcesz abyśmy przywołali ogień z nieba, żeby ich pochłonął?" Lecz on odwróciwszy się zgromił ich [mówiąc: Nie wiecie, jakiego ducha jesteście! Syn Człowieczy nie przyszedł, aby zatracać dusze, lecz aby je zbawić"]. Potem poszli do innej miejscowości.” (Łk 9,51-56 Kow);

„I stało się, gdy dopełniały się dni, kiedy miał być wzięty do nieba i postanowił pójść do Jerozolimy, że wysłał przed sobą posłańców. A ci w drodze wstąpili do wioski samarytańskiej, aby mu przygotować gospodę. Lecz nie przyjęli go, dlatego, że droga jego prowadziła do Jerozolimy. A gdy to widzieli uczniowie Jakub i Jan, rzekli: Panie, czy chcesz, abyśmy słowem ściągnęli ogień z nieba, który by ich pochłonął, jak to i Eliasz uczynił? A On, obróciwszy się, zgromił ich i rzekł: Nie wiecie, jakiego ducha jesteście. Albowiem Syn Człowieczy nie przyszedł zatracać dusze ludzkie, ale je zachować. I poszli do innej wioski.” (Łk 9,51-56 BW);

„Stało się zaś gdy się dopełniły dni wzięcia jego, a on postanowił niezłomnie, aby iść do Jeruzalem. I wysłał posłów przed obliczem swoim, a idąc, weszli do miasteczka samarytańskiego, aby mu przygotować gospodę. Ale go nie przyjęli, ponieważ szedł w stronę Jeruzalem. Widząc zaś uczniowie jego Jakub i Jan, rzekli: Panie, chcesz, powiemy, żeby ogień zstąpił z nieba, i spalił ich ? A obróciwszy się, zganił ich, mówiąc: Nie wiecie, czyjego ducha jesteście. Syn Człowieczy nie przyszedł gubić dusz, ale je zbawiać. I odeszli do innego miasteczka.” (Łk 9,51-56 JW).

5. Jakim w trakcie przebywania z Chrystusem, stało się serce Jana? Jan 13,23-26; 21,20-24

„A jeden z Jego uczniów — ten, którego Jezus miłował — spoczywał przy piersi Jezusa. Skinął zatem na niego Szymon Piotr, aby się dowiedział, o kim mówi. Ten więc, spoczywając przy piersi Jezusa, zapytał Go: Panie! Kto to jest? Jezus odpowiedział: Ten, któremu Ja podam umoczony kawałek chleba. Następnie umoczył kawałek chleba, wziął i dał Judaszowi, (synowi) Szymona Iskarioty.” (Jan 13,23-26 BPD);

„Wtedy Piotr obróciwszy się zobaczył idącego za sobą tego ucznia, którego Jezus miłował, a który podczas uczty był pochylony w stronę Jezusa i powiedział: Panie, któż to jest ten, co ma Cię zdradzić? Spostrzegłszy owego ucznia, dorzucił Piotr: Panie, a z tym co będzie? Odpowiedział Jezus: Jeżeli nawet zechcę, żeby pozostał tak aż do mojego powrotu - to co tobie do tego? Ty pójdź za Mną. Od tego czasu krążyło między braćmi mniemanie, że uczeń ów nie umrze. Lecz Jezus nie powiedział, że on nie umrze, jeno: A jeżeli nawet zechcę, żeby pozostał tak aż do mojego powrotu - to co tobie do tego? Otóż uczniem owym jest ten, który daje świadectwo o tych wszystkich, opisanych przez niego sprawach. Wiemy też, że jego świadectwo jest prawdziwe.” (Jan 21,20-24 BR).

6. Jak gruntownie wyleczył się Jan z wszelkiego pragnienia ziemskich zaszczytów, i z jakim gorącym wezwaniem zwracał się do wierzących w swych listach? 1 Jana 2,15-17; 4,7.8

„Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie! Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia nie pochodzi od Ojca, lecz od świata. Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki.” (1 Jana 2,15-17 BT);

„Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość pochodzi od Boga, a każdy, kto miłuje, z Boga się narodził i zna Boga. Kto nie miłuje, nie poznał Boga, ponieważ Bóg jest miłością.” (1 Jana 4,7.8 BP).

7. Co stało się najważniejszą sprawa tego, który będąc Synem Gromu, stał się Apostołem Miłości? 1 Jan 3,14-19; 2 Jan 6; 3 Jan 11

„My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia, ponieważ miłujemy braci; a kto nie miłuje, ten trwa w śmierci. Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest mordercą, a wiecie, że żaden morderca nie ma w sobie życia wiecznego. Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas swe życie. My również powinniśmy życie dawać za braci. Jeśliby ktoś, posiadając dobra tego świata, zauważył, że brat jego jest w biedzie a zamknąłby przed nim swe serce - to jakże w nim może pozostawać miłość Boża? Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą. Po tym poznamy, że jesteśmy z prawdy, i uspokoimy przed Nim nasze serce.” (1 Jan 3,14-19 BP);

„My posiadamy świadomość, że przyszliśmy ze śmierci do życia, ponieważ miłujemy braci, Kto miłości nie ma, trwa w śmierci. Każdy, kto nienawidzi brata swego, mordercą jest; a wiecie przecież, że żaden morderca życia wiecznego w sobie nie ma. Po tym poznaliśmy miłość [Boga], że oddał życie swoje za nas. Więc mu winniśmy także oddać życie za braci. Jeśliby kto posiadał dobra tego świata, a widząc brata swego w potrzebie zamknąłby przed nim serce swoje, jak może nim mieszkać miłość Boża? Dzieci moje drogie, nie miłujmy słowem ani językiem, lecz czynem i prawdą! Po tym poznamy, że z prawdy jesteśmy. I będziemy mogli sumienie nasze przed nim uspokoić.” (1 Jan 3,14-19 Kow);

„A miłość polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań; jest to przykazanie, o którym już od początku słyszeliście. Postępujcie według niego.” (2 Jan 6 BP);

„Miłość sprowadza się ostatecznie do tego, żeby zachowywać Jego przykazanie, o którym usłyszeliście już na samym początku, by według niego postępować.” (2 Jan 6 BR);

„Umiłowany! Nie naśladuj tego, co złe, ale to, co dobre. Kto czyni dobrze, z Boga jest, kto czyni źle, nie widział Boga.” (3 Jan 11 BW).

52.MĄŻ NADZIEI

2010-12-18T10:39:00.001+01:00

Tekst przewodni: Job 19:25-26

„Lecz ja wiem, że Odkupiciel mój żyje

i że jako ostatni nad prochem stanie!

Że potem, chociaż moja skóra jest tak poszarpana,

uwolniony od swego ciała będę oglądał Boga.” (Job 19,25-26 BW).

1. Jakie świadectwo wydał Hiobowi Pan? Hiob 1,8; 2,3

„Powiedział tedy Pan do szatana: Czy zwróciłeś uwagę na sługę mojego, Hioba? Drugiego takiego nie ma nigdzie na ziemi. Jest to mąż niezwykle szlachetny i sprawiedliwy, żyje bogobojnie, unikając wszelkiego zła.” (Hiob 1,8 BR);

„Na to Jahwe zapytał szatana: - Czyś dostrzegł tam sługę mojego Joba? Bo nie ma na ziemi nikogo podobnego jemu. Jest to mąż nieskazitelny, prawy, bojący się Boga i unikający zła.” (Hiob 1,8 BP);

„I rzekł Pan do niego: „A zwróciłeś uwagę na sługę mego Joba, że nie masz na ziemi podobnego jemu, człowieka szczerego i prostego, a bojącego się Boga i odstępującego od złego?” (Hiob 1,8 JW);

„Na to Jahwe zapytał szatana: - Czyś dostrzegł tam sługę mojego Joba? Bo nie ma na ziemi nikogo podobnego jemu. Jest to człowiek bez skazy, prawy, bojący się Boga i unikający zła. On trwa w swej nieskazitelności, mimo że pobudziłeś mnie przeciw niemu, abym go doświadczył bez powodu.” (Hiob 2,3);

„I rzekł Pan do Szatana: „A przypatrzyłeś się słudze memu Jobowi, że mu nie masz podobnego na ziemi, męża szczerego i prostego, a bojącego się Boga i odstępującego od złego, a jeszcze zachowującego niewinność? A tyś mię pobudził przeciw niemu, żebym go utrapił bez przyczyny.” (Hiob 2,3 JW.);

„Zatem rzekł Pan do szatana: Przypatrzyłżeś się słudze memu Ijobowi, że mu nie masz równego na ziemi? Mąż to doskonały i szczery, bojący się Boga, a odstępujący od złego, i który jeszcze trwa w uprzejmości swojej; a tyś mię pobudził przeciw niemu, abym go niszczył bez przyczyny.” (Hiob 2,3 BG).

2. Czy mąż ten pozwolił sobie wyrwać z serca ufność – nawet gdy stracił już wszystko i ciężko zachorował? Hioba 1,20-22; 2,9.10

„Wówczas Job wstał, rozdarł szatę swoją, ogolił głowę, rzucił się na ziemię i tak pozostał. Po czym rzekł: - Nagi wyszedłem z łona matki mojej i nagi tam powrócę. Jahwe dał i Jahwe wziął, niech będzie błogosławione imię Jahwe. Z okazji tego wszystkiego Job nie zgrzeszył ani nie uskarżał się na Boga.” (Hioba 1,20-22 BP);

„Wtedy Job powstał, rozdarł szaty i ogolił głowę; potem padł na ziemię i oddał pokłon, i rzekł: Nagi wyszedłem z łona matki mojej i nagi stąd odejdę. Pan dał, Pan wziął, niech będzie imię Pańskie błogosławione. W tym wszystkim nie zgrzeszył Job i nie wypowiedział nic niestosownego przeciwko Panu.” (Hioba 1,20-22 BW);

„Powstał wtedy z miejsca Hiob, rozdarł szaty, ostrzygł sobie głowę, padł na ziemię i zaczął się modlić. Potem powiedział: Nagi wyszedłem z łona matki mojej i nagi również tam wrócę. Pan dał, Pan wziął. Niech imię Pańskie będzie pochwalone Znosząc to wszystko nie dopuścił się Hiob żadnego grzechu i wcale nie szemrał przeciwko Bogu.” (Hiob 1,20-22 BR);

„Wtedy Job wstał, rozdarł szaty swoje, a ostrzygłszy głowę, upadł na ziemię, pokłonił się, i rzekł: "Nago wyszedłem z żywota matki mojej i nago się tam wrócę; Pan dał, Pan wziął jak się Panu podobało, tak się stało; niech będzie imię Pańskie błogosławione!" W tym wszystkim nie zgrzeszył Job usty swymi i nic głupiego nie wyrzekł przeciw Bogu.” (Hiob 1,20-22 JW);

„Rzekła mu żona: «Jeszcze trwasz mocno w swej prawości? Złorzecz Bogu i umieraj!» Hiob jej odpowiedział: «Mówisz jak kobieta szalona. Dobro przyjęliśmy z ręki Boga. Czemu zła przyjąć nie możemy?» W tym wszystkim Hiob nie zgrzeszył swymi ustami.” (Hiob 2,9.10 BT);

„Wtedy powiedziała do niego jego żona: Czy nadal będziesz trwał z takim uporem przy swojej pobożności? Lepiej powiedz raz Bogu całą prawdę i skończ ze sobą! Lecz on odpowiedział: Mówisz jak szalona! Skoro przyjmujemy od Boga dobro, to czyż nie powinniśmy przyjąć z Jego ręki także i zła? Znosząc to wszystko, Hiob nigdy nie wypowiedział nawet jednego grzesznego słowa przeciwko Bogu.” (Hiob 2,9.10 BR);

„I rzekła mu żona jego: "I ty jeszcze trwasz w prostocie twojej? Błogosław Bogu, a umrzyj! On zaś rzekł do niej: "Odezwałaś się jak jedna z głupich niewiast. Jeśliśmy przyjęli dobra z ręki Bożej, czemu byśmy złego przyjąć nie mieli?" W tym wszystkim nie zgrzeszył Job usty swymi.” (Hiob 2,9.10 JW).

3. Jaka nadzieja umożliwiła mu wierne trwanie przy Bogu w najcięższych momentach? Hiob 14,14; 19,23-27

„Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.” (Hiob 14,14 BG);

„Ale czy zmarły ożyje? Czekałbym przez wszystkie dni mojej walki, aż taka chwila nadejdzie.” (Hiob 14,14 BT);

„Gdy człowiek umiera, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni mojej służby będę oczekiwał, aż nadejdzie zmiana.” (Hiob 14,14 BW);

„Czy umarły człowiek znowu żyć będzie? Po wszystkie dni, w których teraz żołnierkę uprawiam, czekam, aż przyjdzie odmiana moja.” (Hiob 14,14 JW);

„Któż zdoła utrwalić me słowa,

potrafi je w księdze umieścić?

Żelaznym rylcem, diamentem,

na skale je wyryć na wieki?

Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje,

na ziemi wystąpi jako ostatni.

Potem me szczątki skórą odzieje,

i ciałem swym Boga zobaczę.

To właśnie ja Go zobaczę, moje oczy ujrzą,

nie kto inny; moje nerki już mdleją z tęsknoty.” (Hiob 19,23-27 BT);

„Och, gdyby ktoś mógł spisać moje słowa i zamknąć je w jednej księdze. Albo żelaznym rylcem lub ołowiem na zawsze utrwalić w skale! Lecz wiem, że mój Wybawca żyje i jako ostatni ukażę się na ziemi. Powstawszy posadzi mnie obok siebie i znów w ciele moim będę widział Boga. Jego samego tylko ja zobaczę, będą nań patrzeć moje oczy nie jak na obcego, już tęskni za Nim serce w moich piersiach.” (Hiob 19,23-27 BR);

„Kto by mi to dał, aby zapisane były mowy moje!

Kto by ni to dał, żeby je wypisano w księdze rylcem żelaznym i na blasze ołowianej, albo dłutem wyryto na skale!

Wiem bowiem, iż Odkupiciel mój żyje, a w dzień ostateczny powstanę z ziemi, i znów obleczony będę w skórę moją i w ciele moim oglądać będę Boga mego, którego ujrzeć mam ja sam i oczy moje oglądać będą, a nie inny: złożona jest ta nadzieja moja w zanadrzu moim." (Hiob 19,23-27 JW).

4. Czego był świadomy? 2 Kor 4,16-18

„Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień. Niewielkie bowiem utrapienia naszego obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku dla nas, którzy się wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie.” (2 Kor 4,16-18 BT);

„Dlatego nie zniechęcamy się. Chociaż nasze doczesne ludzkie ciało ulega zniszczeniu, to jednak życie wewnętrzne odnawia się z dnia na dzień. Lekkie bowiem utrapienia, które teraz znosimy, przyniosą w wieczności bardzo wielką chwałę nam, którzy wpatrujemy się nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To, co widzialne, trwa tylko do czasu, a to, co niewidzialne, trwa wiecznie.” (2 Kor 4,16-18 BP);

„Dlatego się nie poddajemy; bo choć nasz zewnętrzny człowiek niszczeje, nasz wewnętrzny odnawia się z dnia na dzień. Gdyż chwilowy nieznaczny ucisk zapewnia nam niepomiernie znaczną wieczną chwałę, nam, którzy nie pilnujemy tego, co widzialne, ale tego, co niewidzialne; gdyż to, widzialne, jest tymczasowe, a to, co niewidzialne — wieczne.” (2 Kor 4,16-18 BPD).

5. Jaki owoc zrodziła w nim nadzieja? Jak 5,11

„Oto wychwalamy tych, co wytrwali. Słyszeliście o wytrwałości Hioba i widzieliście końcową nagrodę za nią od Pana; bo Pan pełen jest litości i miłosierdzia.” (Jak 5,11 BT);

„Oto za błogosławionych uważamy tych, którzy wytrwali. Słyszeliście o wytrwałości Joba i oglądaliście zakończenie, które zgotował Pan, bo wielce litościwy i miłosierny jest Pan.” (Jak 5,11 BW);

„Oto za szczęśliwych uważamy tych, którzy wytrwali. Słyszeliście o wytrwałości Joba i zobaczyliście zakończenie Pana, że Pan jest bardzo litościwy i miłosierny.” (Jak 5,11 BPD).

6. Jak Bóg nagrodził ufność Hioba na ziemi, a co dla niego przygotował w wieczności? Hiob 42,12-17; por. Hbr 11,39.40

„A Jahwe błogosławił Jobowi w ostatnich czasach bardziej aniżeli na początku: miał on czternaście tysięcy owiec, sześć tysięcy wielbłądów, tysiąc par wołów i tysiąc oślic. Miał także czternastu synów i trzy córki. Pierwszą nazwał Gołębicą, drugą Kecija, a trzeciej dał na imię Róg Antymonu. W całym kraju nie było kobiet równie pięknych jak córki Joba. Ojciec ich przekazał im część dziedzictwa, na równi z ich braćmi. Potem żył Job jeszcze sto czterdzieści lat i oglądał swoich synów i wnuków aż do czwartego pokolenia. Job umarł jako starzec syty dni swoich.” (Hiob 42,12-17 BP);

„I to ci wszyscy, chociaż godni uznania dla swej wiary, nie doczekali się spełnienia obietnicy. Bóg zatroszczył się dla nas o coś lepszego, nie chciał, by oni bez nas osiągnęli doskonałość.” (Hbr 11,39.40 BP);

„A ci wszyscy, choć ze względu na swą wiarę stali się godni pochwały, nie otrzymali przyrzeczonej obietnicy, gdyż Bóg, który nam lepszy los zgotował, nie chciał, aby oni doszli do doskonałości bez nas.” (Hbr 11,39.40 BT);

„A wszyscy ci, choć dla swej wiary zdobyli chlubne świadectwo, nie otrzymali tego, co głosiła obietnica, ponieważ Bóg przewidział ze względu na nas coś lepszego, mianowicie, aby oni nie osiągnęli celu bez nas.” (Hbr 11,39.40 BW);

„I choć wszyscy zasłużyli na najwyższe uznanie ze strony Boga, to jednak żaden z nich nie dożył wypełnienia się obietnic, gdyż Bóg, który zgotował nam los lepszy, nie chciał, aby oni doszli bez nas do doskonałości.” (Hbr 11,39.40 BR).

7. Jakie znamienne słowa wypowiedział Hiob po zwycięskim zakończeniu swego doświadczenia? Hiob 42,1-5

„Wtedy Job odpowiedział Panu, mówiąc: Wiem, że Ty możesz wszystko i że żaden twój zamysł nie jest dla ciebie niewykonalny. Któż jest w stanie zaciemnić twój zamysł nierozsądną mową? Aleć to ja mówiłem nierozumnie o rzeczach cudownych dla mnie, których nie rozumiem. Słuchaj, proszę. I ja chcę mówić; będę cię pytał, a Ty racz mię pouczyć! Tylko ze słyszenia wiedziałem o tobie, lecz teraz moje oko ujrzało cię.” (Hiob 42,1-5 BW);

„Na to Job zabrał głos i tak odpowiedział: Wiem, że Ty wszystko możesz, i że każdy zamiar możesz przeprowadzić. Kimże jest ten, który bezrozumnie zaciemnia Twe plany? Mówiłem o rzeczach, których nie pojmowałem, o sprawach zbyt dla mnie wzniosłych, których ogarnąć nie zdołam. Wysłuchaj mnie, pozwól mi mówić, pragnę zapytać, zechciej mi odpowiedzieć. Dotąd wiedziałem o Tobie tylko z tego, com zasłyszał, lecz teraz oko moje Ciebie widziało.” (Hiob 42,1-5 BP);

„A Hiob tak odpowiedział Panu: Ja wiem, że Ty wszystko możesz, co tylko postanowisz, to cynisz. Kimże jest ten, co nierozsądnie Twe zamiary przyćmiewa? To ja tak nierozważnie mówiłem o rzeczach, które są zbyt cudowne dla mnie i nie do pojęcia. Posłuchaj mnie więc, pozwól mi coś powiedzieć! Chcę Cię o coś zapytać. Pragnę byś mnie połuczył. Dotychczas znałem Cię tylko ze słyszenia, teraz patrzę na Ciebie własnymi oczyma.” (Hiob 42,1-5 BR).

51.MĄŻ WIARY

2010-12-11T11:15:00.002+01:00

Tekst przewodni: 2 Tym 4:7-8

„7. Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem;

8. a teraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście Jego.” (2 Tym 4:7-8 BW).

1. Jaki był rodowód ap. Pawła i jego droga życia? Flp 3,5.6

„Obrzezany zostałem ósmego dnia, jestem z rodu Izraela, z pokolenia Beniamina, Hebrajczyk z Hebrajczyków, w stosunku do Prawa byłem faryzeuszem, a pod względem gorliwości prześladowcą Kościoła, w wypełnianiu legalnej sprawiedliwości - bez zarzutu.” (Flp 3,5.6 BP);

„Ósmego dnia zostałem obrzezany, pochodzę z narodu izraelskiego, z pokolenia Beniamina, jestem Hebrajczykiem i potomkiem Hebrajczyków, w stosunku do Zakonu byłem faryzeuszem, stosownie do ideału swego byłem prześladowcą Kościoła [Bożego], w pełnieniu sprawiedliwości, opartej na Zakonie, byłem człowiekiem nienagannym.” (Flp 3,5.6 Kow);

„Zostałem bowiem obrzezany ósmego dnia po urodzeniu, jestem z urodzenia Izraelitą, pochodzę z pokolenia Beniamina, jestem Hebrajczykiem z czystej rasy hebrajskiej. Gdy zaś chodzi o mój stosunek do Prawa, [niech wystarczy to, że] byłem faryzeuszem. Powodowany religijnym zapałem stałem się prześladowcą Kościoła, a w przestrzeganiu Prawa nikt nie mógł mi nic zarzucić.” (Flp 3,5.6 BR).

2. Kiedy jego wiara przeszła wielką próbę, i jaką wówczas podjął decyzję? DzAp 9,3-6; Gal 1,15.16

„Był właśnie w drodze do Damaszku i znajdował się już niedaleko miasta, gdy oto poraziła go nagle światłość z nieba. Upadł na ziemię i usłyszał głos, który mówił do niego: Szawle, Szawle, dlaczego mnie prześladujesz? A on zapytał: Kim jesteś, Panie? I usłyszał w odpowiedzi: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Podnieś się i idź, do miasta, a tam już powiedzą ci, co masz dalej czynić.” (DzAp 9,3-6 BR);

„I stało się, gdy szedł i zbliżał do Damaszku, że nagle otoczyło go światło z nieba, a gdy padł na ziemię, usłyszał głos mówiący do niego: Saulu, Saulu, czemu mnie prześladujesz? I odpowiedział: Kto jesteś, Panie? A On: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz; ale powstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić.” (DzAp 9,3-6 BPD);

„I gdy był w podróży, stało się, że się zbliżał do Damaszku, i nagle oświeciła go zewsząd światłość z nieba. A padłszy na ziemię, usłyszał głos, który doń mówił: Szawle, Szawle! Czemu mię prześladujesz? A on rzekł: Kto jesteś, Panie? Ów zaś: Jam jest Jezus, którego ty prześladujesz; trudno ci jest przeciw ościeniowi wierzgać. A drżąc i zdumiewając się, rzekł: Panie, co chcesz, abym czynił? A Pan do niego: Wstań, i wejdź do miasta, a tam ci powiedzą, co będziesz miał czynić.” (DzAp 9,3-6 JW);

„Ale gdy się upodobało Bogu, który mnie sobie obrał, zanim się urodziłem i powołał przez łaskę swoją, żeby objawić mi Syna swego, abym go zwiastował między poganami, ani przez chwilę nie radziłem się ciała i krwi.” (Gal 1,15.16 BW);

„Wówczas spodobało się temu, które mnie wybrał, gdy byłem jeszcze w łonie matki, i powołał przez łaskę swoją, objawić Syna swego we mnie. Miałem wśród pogan szerzyć Dobrą Nowinę o nim. Od chwili tej nie radziłem się już żadnego człowieka, który jest przecież słaby i ułomny.” (Gal 1,15.16 Kow).

3. Co znosił dla wiary, którą żył i zgodnie z którą postępował? 2 Kor 11,23-32

„Sługami Chrystusa są? Jako niespełna rozumu to mówię; daleko więcej ja, więcej pracowałem, częściej byłem w więzieniach, nad miarę byłem chłostany, często znajdowałem się w niebezpieczeństwie śmierci. Od Żydów otrzymałem pięć razy po czterdzieści uderzeń bez jednego, trzy razy byłem chłostany, raz ukamienowany, trzy razy rozbił się ze mną okręt, dzień i noc spędziłem w głębinie morskiej. Byłem często w podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeństwach od zbójców, w niebezpieczeństwach od rodaków, w niebezpieczeństwach od pogan, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustyni, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach między fałszywymi braćmi. W trudzie i znoju, często w niedosypianiu, w głodzie i pragnieniu, często w postach, w zimie i nagości. Pomijając te sprawy zewnętrzne, pozostaje codzienne nachodzenie mnie, troska o wszystkie zbory. Jeśli kto słabnie, czy i ja nie słabnę? Jeśli kto się potknie, czy i ja nie płonę? Jeśli się mam chlubić, to chlubić się będę ze słabości mojej. Bóg i Ojciec Pana Jezusa, który jest błogosławiony na wieki, wie, że nie kłamię. Namiestnik króla Aretasa w Damaszku otoczył strażą miasto Damasceńczyków, aby mnie pojmać.” (2 Kor 11,23-32).

4. Gdzie stale zwracał swój wzrok i na ile pomagało mu to znosić przeciwności? 2 Kor 4,16-18

„Dlatego nie ustajemy; ale chociaż ten nasz człowiek zewnętrzny się psuje, to jednak ten wewnętrzny odnawia się z dnia na dzień. To bowiem obecne, prędziutko przemijające i lekkie utrapienie nasze sprawuje w nas nader wielki ogrom wiekuistej chwały, gdyż my nie wpatrujemy się w to, co widzialne, ale w to, co niewidzialne. Rzeczy bowiem, które widzimy, są doczesne, a których nie widzimy, są wieczne.” (2 Kor 4,16-18 JW).

5. Czy ap. Paweł był wolny od wątpliwości i rozterek duchowych? 2 Kor 4,7-10

„Skarb ten przechowujemy w glinianych naczyniach, po to, aby (wiedziano), że ta przeogromna moc pochodzi od Boga, a nie z nas. Zewsząd doznajemy utrapień, lecz nie jesteśmy tym przytłoczeni, przeżywamy wątpliwości, ale nie rozpaczamy. Znosimy prześladowania, lecz nie jesteśmy opuszczeni, obalają nas na ziemię, ale nie giniemy. Zawsze nosimy w sobie umieranie Jezusa, aby i życie Jezusa pokazało się w nas.” (2 Kor 4,7-10 BP);

„Przechowujemy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas. Zewsząd znosimy cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; żyjemy w niedostatku, lecz nie rozpaczamy; znosimy prześladowania, lecz nie czujemy się osamotnieni, obalają nas na ziemię, lecz nie giniemy. Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele.” (2 Kor 4,7-10 BT);

„A mamy ten skarb w naczyniu glinianem, aby dostojność tej mocy była z Boga, a nie z nas. Gdy zewsząd uciśnieni bywamy, ale nie bywamy potłoczeni; powątpiewamy, ale nie zwątpimy. Prześladowanie cierpimy, ale nie bywamy opuszczeni; bywamy porzuceni, ale nie giniemy. Zawsze umartwienie Pana Jezusowe na ciele nosimy, aby i żywot Jezusowy na ciele naszem był objawiony.” (2 Kor 4,7-10 BG).

6. Co m.in. było tajemnicą jego wiary i wyników jego pracy? 1 Kor 9,24-27

„Nie wiecie, że przy biegach na stadionie biegną wszyscy, lecz jeden tylko odnosi nagrodę? Biegnijcie więc tak, abyście ją otrzymali! Kto idzie w zawody, stosuje wobec siebie surową wstrzemięźliwość; oni czynią to, aby uzyskać wieniec skazitelny, my zaś - nieskazitelny. Tak też i ja biegnę, lecz nie na oślep; tak i ja walczę na pięści, lecz nie uderzam w próżnię. Raczej umartwiam swe ciało i podbijam je w niewolę z obawy, abym spełniwszy swe posłowanie wobec innych, sam nie został odrzucony.” (1 Kor 9,24-27 Kow);

„Czyż nie wiecie, że gdy zawodnicy biegną na stadionie, wszyscy wprawdzie biegną, lecz jeden tylko otrzymuje nagrodę? Przeto tak biegnijcie, abyście ją otrzymali. Każdy, który staje do zapasów, wszystkiego sobie odmawia; oni, aby zdobyć przemijającą nagrodę, my zaś - nieprzemijającą. Ja przeto biegnę nie jakby na oślep; walczę nie tak, jakby zadając ciosy w próżnię, lecz poskramiam moje ciało i biorę je w niewolę, abym innym głosząc naukę, sam przypadkiem nie został uznany za niezdatnego.” (1 Kor 9,24-27 BR).

7. Jakie słowa mógł wypowiedzieć, gdy zbliżał się koniec jego życia? 2 Tym 4,6-8

„Bo ja już mam złożyć życie swoje w ofierze, nadszedł czas mojego odejścia. Stoczyłem piękną walkę, bieg ukończyłem, wiary dochowałem. Teraz już czeka mnie wieniec sprawiedliwości. W owym Dniu poda mi go Pan, sprawiedliwy Sędzia, a poda nie tylko mnie, ale wszystkim, którzy umiłowali Jego przyjście.” (2 Tym 4,6-8 BP);

„Moja krew ma być już wkrótce wylana na ofiarę; zbliża się chwila mojego odejścia. Stoczyłem piękną walkę, bieg ukończyłem, wiary nie straciłem. Teraz czeka mnie już tylko sprawiedliwie zasłużony wieniec zwycięstwa. Przekaże mi go w owym dniu Pan, Sędzia sprawiedliwy. Zresztą nagrodzi On nie tylko mnie, lecz także wszystkich, którzy z miłością oczekują na Jego przyjście.” (2 Tym 4,6-8 BR);

„Albowiem ja już bywam ofiarowany, a czas rozwiązania mego nadchodzi. Dobrym bój bojował, biegem wykonał, wiaręm zachował; Zatem odłożona mi jest korona sprawiedliwości, którą mi odda w on dzień Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali sławne przyjście jego.” (2 Tym 4,6-8 BG).

50.MIŁOŚĆ BRATERSKA

2010-12-04T10:48:00.000+01:00

Tekst przewodni: 1 Kor 8:1

„A co do mięsa, składanego w ofierze bałwanom, wiemy, że wszyscy mamy właściwe poznanie. Poznanie nadyma, ale miłość buduje.” (1 Kor 8:1 BW).

1. Jakie przykazanie dał Jezus Chrystus wszystkim Swoim naśladowcom? Jan 13,34.35

„Daję wam nowe przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali. Miłujcie się wzajemnie, jak Ja was umiłowałem. Po tej miłości, którą będziecie mieć jedni do drugich, wszyscy poznają, żeście uczniami moimi.” (Jan 13,34.35 BP);

„Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali».” (Jan 13,34.35 BT).

2. Jak ma wyglądać prawdziwa, chrześcijańska i braterska miłość? Rz 12,9.10; 13,8-10

„Miłość ma być bez obłudy. Brzydząc się złem, podążajcie za dobrem. We wzajemnej miłości braterskiej bądźcie serdeczni. We wzajemnym szacunku bądźcie uprzedzający.” (Rz 12,9.10 BP);

„Miłość niech będzie nieobłudna; miejcie w obrzydliwości złe; imając się dobrego. Miłością braterską jedni ku drugim skłonni bądźcie, uczciwością jedni drugich uprzedzając.” (Rz 12,9.10 BG);

„Miłość niech będzie nieobłudna. Brzydźcie się złem, lgnijcie do dobra. W braterskiej miłości kochajcie się jak rodzice i dzieci, wyprzedzajcie siebie nawzajem w okazywaniu szacunku.” (Rz 12,9.10 BPD).

3. Co jest czynnikiem budującym życie zborowe, a co je niszczy? 1 Kor 8,1; Jak 3,13-18

„Z kolei sprawa ofiar składanych bożkom. Wiadomo, że wszyscy mamy o tym należytą wiedzę. Wiedza jednak nadyma pychą, miłość natomiast buduje.” (1 Kor 8,1 BP);

„Jeżeli jest wśród was ktoś dostatecznie mądry i doświadczony, niech swoim nienagannym postępowaniem udowodni, że w tym, co czyni, kieruje się zawsze łagodnością i mądrością. Jeżeli jednak pielęgnujecie w swych sercach gorycz zazdrości, jeżeli jesteście skłonni do kłótni, to nie powinniście się niczym przechwalać i kłamstwem fałszować prawdy. Nie byłaby to bowiem mądrość, która pochodzi z góry; byłaby to mądrość ziemska i zmysłowa, i szatańska. Bo gdzie panuje zazdrość i nienawiść, tam też zaraz pojawia się zamęt i wszelkie zło. Mądrość, która pochodzi z góry, jest przede wszystkim czysta, skłonna do zgody, wyrozumiała, uległa, pełna miłosierdzia i dzieł dobrych, wolna zaś od względów ludzkich i wszelkiej obłudy. Otóż ci, którzy są zatroskani o pokój, dokonują zasiewu, który wyda owoce sprawiedliwości.” (Jak 3,13-18 BR);

„Kto spośród was jest mądry i rozsądny? Niech wykaże się w swoim nienagannym postępowaniu uczynkami dokonanymi z łagodnością właściwą mądrości! Natomiast jeżeli żywicie w sercach waszych gorzką zazdrość i skłonność do kłótni, to nie przechwalajcie się i nie sprzeciwiajcie się kłamstwem prawdzie! Nie na tym polega zstępująca z góry mądrość, ale mądrość ziemska, zmysłowa i szatańska. Gdzie bowiem zazdrość i żądza sporu, tam też bezład i wszelki występek. Mądrość zaś [zstępująca] z góry jest przede wszystkim czysta, dalej, skłonna do zgody, ustępliwa, posłuszna, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, wolna od względów ludzkich i obłudy. Owoc zaś sprawiedliwości sieją w pokoju ci, którzy zaprowadzają pokój.” (Jak 3,13-18 BT);

„Jeźli kto jest mądry i umiejętny między wami? niech pokaże dobrem obcowaniem uczynki swoje w mądrej cichości. Ale jeźli macie gorzką zawiść i zajątrzenie w sercu waszem, nie chlubcież się, ani kłamcie przeciwko prawdzie. Nie jestci ta mądrość z góry zstępująca, ale ziemska, bydlęca, dyjabelska. Bo gdzie jest zawiść i zajątrzenie, tam i rozterki, i wszelka zła sprawa. Ale mądrość, która jest z góry, najprzódci jest czysta, potem spokojna, mierna, powolna, pełna miłosierdzia i owoców dobrych, nieposądzająca, i nieobłudna. Ale owoc sprawiedliwości w pokoju bywa siany tym, którzy pokój czynią.” (Jak 3,13-18 BG).

4. Na jakie sprawy zwrócił uwagę ap. Paweł, który chciał, aby w zborach Bożych panowała chrześcijańska, przepojona miłością atmosfera? Flp 2,1-4

„Jeśli więc w Chrystusie jest jakaś zachęta, jakaś pociecha miłości, jakaś wspólnota Ducha, jakieś współczucie i zmiłowanie, dopełnijcie radości mojej i bądźcie jednej myśli, mając tę samą miłość, zgodni, ożywieni jednomyślnością. I nie czyńcie nic z kłótliwości ani przez wzgląd na próżną chwałę, lecz w pokorze uważajcie jedni drugich za wyższych od siebie. Niechaj każdy baczy nie tylko na to, co jego, lecz i na to, co cudze.” (Flp 2,1-4 BW);

„Jeśli więc jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli - jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie - dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich!” (Flp 2,1-4 BT);

„Jeśli więc jest jaka pociecha w Chrystusie, jeśli jaka radość miłości, jeśli jaka społeczność ducha, jeśli jaka czułość miłosierdzia dopełnijcie wesela mojego, abyście to samo rozumieli, tę samą miłość mieli, jednomyślnie to samo rozumieli, nic przez współzawodnictwo ani dla próżnej chwały; ale w pokorze uważając jeden drugiego za wyższego od siebie, mając każdy na uwadze, nie to co jest jego, ale to co drugich.” (Flp 2,1-4 JW).

5. W czym również objawia się wzajemny szacunek, będący podstawą braterskich stosunków? Ef 4,25; Zach 8,16.17

„Dlatego odrzuciwszy kłamstwo, niech każdy mówi prawdę bliźniemu swemu, bo jesteście członkami jednego Ciała.” (Ef 4,25 BP);

„Przeto, odrzuciwszy kłamstwo, mówcie prawdę, każdy z bliźnim swoim, bo jesteśmy członkami jedni drugich.” (Ef 4,25 BW);

„Oto co powinniście czynić: Mówcie prawdę jeden drugiemu i dbajcie o rzetelne i sprawiedliwe sądy w bramach waszych! Nie knujcie przeciw sobie nawzajem złych zamiarów, nie bądźcie pochopni do krzywoprzysięstwa! Bo tego wszystkiego nienawidzę - mówi Jahwe.” (Zach 8,16.17 BP);

„A takie przykazania powinniście zachować: Bądźcie prawdomówni wobec bliźnich, w bramach waszych ogłaszajcie wyroki sprawiedliwe, zapewniające zgodę! Nie knujcie w sercu zła względem bliźnich, nie przysięgajcie fałszywie, gdyż tego wszystkiego nienawidzę» - wyrocznia Pana.” (Zach 8,16.17 BT).

6. W jaki sposób chrześcijanin postępuje wobec swych współbraci, jeżeli naprawdę ma w sercu miłość? 1 Tes 5,14.15

„Zachęcamy was, bracia, upominajcie niekarnych, pocieszajcie małodusznych, słabych podtrzymujcie na duchu, a dla wszystkich bądźcie cierpliwi. Czuwajcie nad tym, aby jeden drugiemu złem za zło nie odpłacał, lecz zawsze dobro wyświadczajcie sobie nawzajem, jak i wszystkim ludziom.” (1 Tes 5,14.15 BP);

„Bracia kochani, prosimy was o to: karćcie tych, którzy nieład szerzą, dodawajcie odwagi małodusznym, podtrzymujcie słabych i miejcie cierpliwość ze wszystkimi. Czuwajcie nad tym, żeby nikt nikomu nie odpłacał złem za zło; odwrotnie, starajcie się czynić dobrze jeden drugiemu i w ogóle wszystkim ludziom.” (1 Tes 5,14.15 Kow);

„Lecz zachęcamy was, bracia, napominajcie tych, co nie znają Praw, pocieszajcie trwożliwych, podtrzymujcie słabych, bądźcie cierpliwi względem wszystkich. Uważajcie, aby ktoś komuś złem z powodu zła nie oddał, ale zawsze dążcie do szlachetnego, jedni względem drugich oraz względem wszystkich.” (1 Tes 5,14.15 BGN).

7. Co było motywem pracy ap. Pawła? 1 Tes 2,1-8

„Bo sami wiecie o tym, bracia, że nasze przybycie do was nie było bezowocne. Po cierpieniach i zniewagach doznanych w Filippi - o czym wam wiadomo - zaufawszy Bogu odważyliśmy się głosić wam, pomimo trudności, ewangelię Bożą. Nauczanie nasze nie opiera się na błędzie. Nie kieruje nim nieczysta pobudka ani podstęp, lecz tak głosimy ewangelię, jak Bóg, który nas uznał godnymi tego, nam ją powierzył, nie aby przypodobać się ludziom, lecz Bogu badającemu nasze serca. Nigdy przecież nie posługiwaliśmy się - jak wiecie - pochlebstwami ani nie kierowaliśmy się ukrytą chciwością. Bóg tego świadkiem. Nie szukaliśmy też sławy u ludzi - ani u was, ani u innych; chociaż mogliśmy występować z całą powagą apostołów Chrystusa, to jednak byliśmy dla was łagodni jak matka, która troskliwie opiekuje się swoimi dziećmi. Kochając was tak bardzo, pragnęliśmy dać wam nie tylko ewangelię Bożą, lecz i nasze życie, ponieważ staliście się nam drodzy.” (1 Tes 2,1-8 BP);

„Albowiem sami wiecie, bracia, jakie było przyjście nasze do was, że nie było ono daremne, ale chociaż przedtem, jak wiecie, w Filippi ucierpieliśmy i byliśmy znieważeni, to jednak w Bogu naszym nabraliśmy odwagi, by w ciężkim boju głosić wam ewangelię Bożą. Albowiem kazanie nasze nie wywodzi się z błędu ani z nieczystych pobudek i nie kryje w sobie podstępu, lecz jak zostaliśmy przez Boga uznani za godnych, aby nam została powierzona ewangelia, tak mówimy, nie aby się podobać ludziom, lecz Bogu, który bada nasze serca. Albowiem nigdy nie posługiwaliśmy się pochlebstwami, jak wiecie, ani też nie kierowaliśmy się pod jakimkolwiek pozorem chciwością; Bóg tego świadkiem, nie szukaliśmy też chwały u ludzi ani u was, ani u innych, chociaż jako apostołowie Chrystusa mogliśmy być w wielkim poważaniu; przeciwnie, byliśmy pośród was łagodni jak żywicielka, otaczająca troskliwą opieką swoje dzieci. Żywiliśmy dla was taką życzliwość, iż gotowi byliśmy nie tylko użyczyć wam ewangelii Bożej, ale i dusze swoje oddać, ponieważ was umiłowaliśmy.” (1 Tes 2,1-8 BW).

49.MIŁOŚĆ DO RODZICÓW

2010-11-27T10:07:00.000+01:00

Tekst przewodni: 1 Jan 3:18

„Dzieci, miłujmy nie słowem ani językiem, lecz czynem i prawdą.” (1 Jan 3:18 BW).

1. Które z Bożych przykazań stoi na straży miłości i szacunku dzieci względem rodziców? Ef 6,1-3

„Dzieci, bądźcie posłuszne swoim rodzicom ze względu na Pana, gdyż tego wymaga sprawiedliwość. Czcij swojego ojca i swoją matkę' - to pierwsze przykazanie, które łączy się z obietnicą: 'abyś długo żył na świecie i aby ci dobrze się powodziło'.” (Ef 6,1-3 BP).

2. W jaki sposób dzieci powinny objawiać swą miłość wobec rodziców? 1 Jana 3,18; por. Mt 21,28-31

„Dzieci, kochajmy nie słowem ani językiem, ale czynem i prawdą.” (1 Jana 3,18 BPD);

„A jak się wam wydaje? Pewien człowiek miał dwóch synów. Przystępując do pierwszego, rzekł: Synu, idź, pracuj dziś w winnicy. A on, odpowiadając, rzekł: Tak jest, panie! Ale nie poszedł. I przystępując do drugiego, powiedział tak samo. A on, odpowiadając, rzekł: Nie chcę, ale potem zastanowił się i poszedł. Który z tych dwóch wypełnił wolę ojcowską? Mówią: Ten drugi. Rzecze im Jezus: Zaprawdę powiadam wam, że celnicy i wszetecznice wyprzedzają was do Królestwa Bożego.” (Mt 21,28-31 BW);

„- A jak myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. I powiedział pierwszemu z nich: Idź, chłopcze, dzisiaj pracować w winnicy. - A on odpowiedział: Nie chcę! - Ale później poczuł wyrzuty sumienia i poszedł. I powiedział drugiemu to samo. A ten odrzekł: Dobrze, panie! - Ale nie poszedł. Który z tych dwóch spełnił wolę ojca? Mówią: - Ten pierwszy. Jezus im na to: - Zaprawdę, powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa Bożego.” (Mt 21,28-31 BP).

3. Co jest radością wierzących rodziców, nagrodą za ich trud włożony w wychowywanie dzieci? 3 Jan 4; Przyp.Sal. 10,1

„Ja zaś największej radości doznaję właśnie wtedy, kiedy słyszę, że dzieci moje postępują zgodnie z prawdą.” (3 Jan 4 BR);

„Przypowieści Salomona. Mądry syn sprawia ojcu radość, lecz syn głupi jest zmartwieniem dla matki.” (Przyp.Sal 10,1 BW).

Uwaga: Wspaniałą rodziną jest ta, w której panuje szacunek i miłość, zrozumienie i życzliwość, gdzie dzieci są dumne ze swych rodziców i pragną z nimi przebywać, a rodzice z radością myślą o swych dzieciach!

4. Kto jest wzorem dla wszystkich dzieci, gdy chodzi o zabezpieczenie materialne i opiekę, którą winne są swym rodzicom? Jan 19,25-27

„A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.” (Jan 19,25-27 BT).

5. Jakie dwa przykłady biblijne opowiadają o pięknym uczuciu dzieci do rodziców? 1 Mjż 45,3; Ruty 1,16.17; 4,15

„W końcu powiedział Józef do swoich braci: Ja jestem Józef. Czy żyje jeszcze mój ojciec? Ale jego bracia nie byli w stanie wypowiedzieć nawet jednego słowa, tak bardzo się przerazili.” (1 Mjż 45,3 BR);

„Ale Rut odpowiedziała: Nie nalegaj, żebym cię opuściła i odeszła daleko od ciebie. Pragnę bowiem pójść, dokąd ty pójdziesz, i pozostać tam, gdzie ty pozostaniesz. Chcę, żeby twój lud był moim ludem, a twój Bóg - moim Bogiem. Gdzie ty umrzesz, tam ja pragnę i umrzeć, i być pochowaną. Niech Jahwe ześle na mnie wszystko, co najgorsze, jeśli cokolwiek prócz śmierci będzie w stanie oddzielić mnie od ciebie.” (Ruty 1,16.17 BR);

„On będzie ci pociechą i podporą twojej starości. Zrodziła go bowiem synowa twoja, która cię kocha i więcej znaczy dla ciebie niżeli siedmiu synów.” (Ruty 4,15 BP).

6. W czym Ezaw zadawał ból swoim rodzicom? 1 Mjż 26,34.35; 27,46; 28,6-9; por. 2 Kor 6,14-18

„Gdy Ezaw miał czterdzieści lat, wziął za żonę Jehudit, córkę Chetyty Beeriego, oraz Bosmat, córkę Chetyty Elona. Były one powodem zgryzoty Izaaka i Rebeki.” (1 Mjż 26,34.35 BT);

„Potem rzekła Rebeka do Izaaka: Obmierzło mi życie moje z powodu córek Chetytów. Jeśliby i Jakub miał pojąć za żonę którąś z córek Chetytów, mieszkających w tym kraju, to po cóż miałabym jeszcze żyć?” (1 Mjż 27,46 BW);

„A Ezaw zobaczył, że Izaak dał błogosławieństwo Jakubowi i wysłał go do Paddan-Aram, aby sobie tam wybrał żonę a błogosławiąc go dał mu rozkaz: «Nie bierz sobie żony spośród mieszkanek Kanaanu!» i że Jakub usłuchał ojca i matki, i udał się do Paddan-Aram. Gdy więc uznał, że mieszkanki Kanaanu nie podobają się jego ojcu, Izaakowi, poszedł do Izmaelitów i oprócz żon, które już miał, wziął sobie za żonę Machalat, jedną z córek Izmaela, syna Abrahama, siostrę Nebajota.” (1 Mjż 28,6-9 BT).

„Nie wprzęgajcie się w jedno jarzmo z niewierzącymi. Co ma bowiem wspólnego sprawiedliwość z nieprawością? Albo co ma wspólnego światło z ciemnością? Czy może istnieć harmonia pomiędzy Chrystusem a Belialem? Co ma wspólnego wierzący z niewierzącym? Co łączy świątynię Boga z bożkami? My bowiem jesteśmy świątynią Boga żywego, zgodnie z tym, co Bóg powiedział: 'Zamieszkam wśród nich i pomiędzy nimi będę się przechadzał, i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. Przeto wyjdźcie spośród pogan i odłączcie się od nich - mówi Pan. Nie dotykajcie się tego, co nieczyste, a Ja was przyjmę. Będę wam Ojcem, a wy będziecie moimi synami i córkami. To mówi Pan wszechmogący.'” (2 Kor 6,14-18 BP);

„Nie ciągnijcie jarzma z niewierzącymi. Cóż bowiem za uczestnictwo sprawiedliwości z nieprawością? Albo co za towarzystwo światłości z ciemnością? A co za umowa Chrystusa z Belialem? Albo co za udział wierzącego z niewierzącym? Lecz jaka zgoda świątyni bożej z bałwanami? Wy bowiem jesteście świątynią Boga żywego, jak mówi Bóg: "będę mieszkał w nich i przechadzał się wśród nich i będę ich Bogiem i oni będą mi ludem. Dlatego wyjdźcie z pośrodka nich, i dołączcie się, mówi Pan, i nie dotykajcie się nieczystego i ja was przyjmę i będę wam ojcem a wy będziecie mi synami i córkami, mówi Pan wszechmogący” (2 Kor 6,14-18 JW).

7. Jakiej przestrogi udzielił Salomon wszystkim młodym ludziom? Przyp.Sal 30,17; por. 2 Mjż 20,12

„Oko, które wyśmiewa ojca i gardzi matką staruszką, wydziobią kruki nad potokiem i wyjedzą orlęta.” (Przyp.Sal 30,17 BP);

„Oko drwiące z własnego ojca i nie okazujące szacunku starej matce oby zostało wydziobane nad strumieniem przez kruki i zjedzone przez młode orlęta.” (Przyp.Sal 30,17 BR);

„- Oko, które urąga ojcu i które gardzi rodzeniem matki swojej, niech wykłują kruki znad potoków i niech je wyjedzą orlęta.” (Przyp.Sal 30,17 JW);

„Czcij ojca twego i matkę twoją, abyś żył długo na tej ziemi, którą da ci Jahwe, Bóg twój.” (2 Mjż 20,12 BP).

48.MIŁOŚĆ RODZICIELSKA

2010-11-20T10:59:00.000+01:00

Tekst przewodni: Przyp. 23:26

„Synu mój, daj mi swoje serce, a twoje oczy niechaj strzegą moich dróg!” (Przyp. 23:26 BW).

1. O co troszczą się wierzący rodzice? 5 Mjż 6,4-7; por. Przyp.Sal 4,3-27

„Słuchaj Izraelu! Jahwe jest naszym Bogiem, Jahwe jedyny! Będziesz miłował swego Boga Jahwe z całego serca, z całej duszy i ze wszystkich swoich sił. Niechaj słowa, które ja dziś nakazuję tobie, pozostaną w twym sercu. Wpajaj je też swoim synom, mówiąc o nich, kiedy przebywasz w domu i kiedy jesteś w drodze, kiedy się kładziesz i gdy wstajesz.” (5 Mjż 6,4-7 BP);

„Słuchaj, Izraelu! Jahwe, nasz Bóg, jest jedynym Bogiem. Będziesz miłował Jahwe, Boga twego, z całego twojego serca, z całej twojej duszy i ze wszystkich sił twoich, a przykazania, które ci dziś daję, niech będą w twoim sercu. Będziesz je przekazywał twoim dzieciom, będziesz o nich mówił zarówno przebywając w domu, jak i w czasie podróży, kładąc się spać i ze snu powstając.” (5 Mjż 6,4-7 BR);

„Bo i ja byłem synem dla mego ojca,

pieszczonym i jedynym w oczach matki mojej;

i on mnie pouczał i mówił do mnie:

Niech serce twoje zachowa moje słowa;

przestrzegaj moich przykazań, a będziesz żył.

Osiągnij mądrość, osiągnij rozwagę,

nie zapominaj o nich i nie odstępuj od słów ust moich!

[A to jest] początkiem mądrości:

Zdobywaj mądrość, za cenę wszystkiego,

cokolwiek posiadasz, zdobywaj roztropność.

Nie opuszczaj jej, a ona cię zachowa;

kochaj ją, a będzie czuwała nad tobą.

Ceń ją wysoko, a ona cię wywyższy:

ona ci chwałę zapewni, jeżeli ją posiądziesz.

Wieniec łaski włoży ci na głowę,

obdarzy cię koroną chwały.

Słuchaj, synu mój, i przyjmij słowa moje,

a pomnożą się lata życia twego.

Pouczę cię o drodze mądrości,

poprowadzę cię po ścieżkach prawości.

Gdy [nimi] iść będziesz, krok twój będzie bezpieczny,

a gdy pobiegniesz, nie potkniesz się.

Zachowaj usilnie upomnienia, nie odstępuj od nich!

Strzeż ich, bo one są twoim życiem.

Nie zapuszczaj się na ścieżki bezbożnych,

na drogę ludzi złych nie wkraczaj.

Omijaj ją, nie przechodź przez nią,

odwróć się od niej i omiń ją.

Nie zaznają oni spoczynku, póki nie popełnią zła,

sen się ich nie ima, jeśli kogo nie przywiodą do upadku!

Karmią się bowiem chlebem występku

i piją wino gwałtu.

Ścieżka sprawiedliwych jest jak światłość poranka,

blask jej coraz bardziej jaśnieje aż do białego dnia.

Droga bezbożnych jest jak ciemność [nocy],

nie wiedzą, o co się potkną.

Synu mój, bądź uważny na słowa moje,

ku mowom moim nakłoń ucha.

Niech nie schodzą ci z oczu,

zachowaj je w głębi twego serca.

Życiem są bowiem dla tego, który je znajduje,

i lekarstwem dla całego ciała jego.

Bardziej niż nad wszelką inną rzeczą czuwaj nad sercem swoim,

w nim bowiem jest źródło życia.

Odsuń od siebie przewrotność ust,

oddal od siebie obłudę warg.

Niech oczy twoje patrzą prosto przed siebie,

a powieki twe niech będą otwarte.

Wyrównaj ścieżkę dla twoich kroków,

niech wszystkie twoje drogi będą umocnione.

Nie zbaczaj ani w prawo, ani w lewo,

odwracaj swą nogę od zła.” (Przyp.Sal 4,3-27 BP).

2. W czym między innymi wyraża się mądra miłość rodzicielska? Przyp.Sal 3,12; 13,24; 22,15

„Jahwe doświadcza bowiem tego, kogo miłuje, jak ojciec syna, w którym ma upodobanie.” (Przyp.Sal 3,12 BP);

„Kogo bowiem Pan miłuje, tego smaga, jak ojciec swojego ukochanego syna.” (Przyp.Sal 3,12 BW);

„Nie kocha syna, kto rózgi żałuje, kto kocha go - w porę go karci.” (Przyp.Sal 13,24 BT);

„Kto oszczędza rózgi, nienawidzi syna, ale kto go miłuje, nie unika karcenia go.” (Przyp.Sal 13,24 BP);

„Kto oszczędza rózgi, nienawidzi syna swego, lecz kto go miłuje, ustawicznie go ćwiczy.” (Przyp.Sal 13,24 JW);

„Głupota jest przywiązana do serca młodzieńczego, rózga karności wyzwala je od niej.” (Przyp.Sal. 22,15 BP);

„W sercu chłopięcym głupota się mieści, rózga karności wypędzi ją stamtąd.” (Przyp.Sal 22,15 BT);

„W sercu chłopięcia jest jeszcze głupota, wypędzi ją jednak stamtąd rózga wychowawcy.” (Przyp.Sal 22,15 BR);

„Głupota przywlązana jest do serca dziecięcego, ale rózga karania wypędzi ją.” (Przyp.Sal 22,15 JW).

3. Jakie napomnienie zostało skierowane do rodziców? Ef 6,4; Przyp.Sal 20,7

„A wy, ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu dzieci swoich, lecz napominajcie i wychowujcie je w karności, dla Pana.” (Ef 6,4 BW);

„Wy zaś, ojcowie, ze swej strony nie traktujcie swych dzieci tak, by musiały się gniewać. Wychowujcie je pouczając i karcąc w duchu Pańskim.” (Ef 6,4 BR);

„Sprawiedliwy postępuje nienagannie, szczęśliwe są po nim jego dzieci.” (Przyp.Sal 20,7 BW);

„Sprawiedliwy w prawości swej żyje, szczęśliwe po nim są dzieci.” (Przyp.Sal 20,7 BT);

„Sprawiedliwy, który chodzi w prostocie swojej, błogosławionych po sobie synów zostawi.” (Przyp.Sal 20,7 JW);

„Kto jako sprawiedliwy kroczy swoją drogą, szczęśliwe potomstwo po sobie zostawi.” (Przyp.Sal 20,7 BR).

4. O co powinni zabiegać rodzice? Przyp.Sal 23,26

„Daj mi, synu mój, serce swoje, a niech oczy twoje upodobają sobie drogi moje.” (Przyp.Sal 23,26 BP);

„Daj mi swoje serce, mój synu, a upodobają sobie twe oczy w mej drodze.” (Przyp.Sal 23,26 BR).

Uwaga: Więzy miłości są najsilniejsze i zobowiązują najbardziej, a miłość jest najskuteczniejszym środkiem wychowawczym, który cementuje rodzinę. Rodzice muszą tak postępować, aby ich dzieci nigdy nie wątpiły o ich miłości do siebie; nawet gdy są karane, powinny mieć świadomość, że dzieje się to dla ich dobra, że jest to wyraz troski rodziców o ich dobro.

5. Jakie były następstwa wyróżniania przez Jakuba jednego z synów? 1 Mjż 37,2-4

„Oto są dzieje potomków Jakuba. Józef jako chłopiec siedemnastoletni wraz ze swymi braćmi, synami żon jego ojca Bilhy i Zilpy, pasał trzody. Doniósł on ojcu, że źle mówiono o tych jego synach. Izrael miłował Józefa najbardziej ze wszystkich swych synów, gdyż urodził mu się on w podeszłych jego latach. Sprawił mu też długą szatę z rękawami. Bracia Józefa widząc, że ojciec kocha go bardziej niż wszystkich, tak go znienawidzili, że nie mogli zdobyć się na to, aby przyjaźnie z nim porozmawiać.” (1 Mjż 37,2-4 BT).

6. Jaki błąd w wychowaniu swoich synów popełnił kapłan Heli? 1 Sam 2,22-25.27-32

„Kiedy Heli się już zestarzał, doniesiono mu, jak jego synowie postępują ze wszystkimi Izraelitami i jak cudzołożą z kobietami pełniącymi służbę przy wejściu do Namiotu Spotkania. I zapytał ich: Dlaczego czynicie takie rzeczy? Dowiedziałem się od ludzi o wszystkich waszych niecnych poczynaniach. Moi synowie, to, czego się dowiedziałem, jest bardzo smutne. Sprowadzacie na drogę występków cały lud Jahwe. Jeżeli człowiek dopuści się jakiegoś wykroczenia przeciwko drugiemu człowiekowi, Bóg rozsądzi ich sprawy. Lecz jeśli człowiek zawini przeciw Jahwe, kto będzie obrońcą człowieka? Ale oni nie usłuchali napomnień swego ojca. Jahwe chciał bowiem dopuścić, żeby pomarli.” (1 Sam 2,22-25 BR);

„Pewnego razu przyszedł do Helego jakiś mąż Boży i powiedział: Tak mówi Jahwe: Czyż Ja nie objawiłem się całkiem wyraźnie całemu domowi twojego ojca, kiedy wszyscy oni byli w Egipcie, na ziemi faraona? Spośród wszystkich pokoleń izraelskich ich właśnie wybrałem sobie na moich kapłanów, żeby przystępowali do mojego ołtarza i palili dla Mnie kadzidło, i nosili wobec Mnie efod. Dla domu twojego ojca przeznaczyłem wszystkie dary ofiarne, składane przez synów Izraela jako całopalenie. A wy depczecie nogami ofiary ze zwierząt i z pokarmów, składane na moje polecenie w moim przybytku. A czemuż to synom waszym okazujecie cześć większą niż Mnie samemu, tucząc się najlepszymi kęsami z ofiar składanych przez mój lud izraelski? I dlatego oto co postanowił Jahwe, Bóg Izraela: Poleciłem twojemu domowi i domowi twojego ojca, abyście kroczyli przede Mną po wszystkie czasy. Ale teraz jakże daleko odeszliście od tego! Zawsze będę szanował tych, którzy Mnie szanują, pohańbię zaś tych, którzy Mną gardzą. Oto nadchodzą już dni, kiedy odetnę twoje ramię i ramię domu twego ojca, tak żeby nie było więcej starców w twoim domu. I będziesz patrzył na poniżenie twego przybytku wtedy, kiedy Bóg zacznie obsypywać dobrodziejstwami naród izraelski. I nie będzie już więcej nigdy starców w twoim domu.” (1 Sam 2,27-32 BR).

7. Czym dla rodziców stają się ich dzieci? Przyp.Sal 10,1; 19,26; 21,21

„Oto przysłowia Salomona: Mądry syn sprawia ojcu radość, syn niemądry przymnaża zmartwień matce.” (Przyp.Sal 10,1 BR);

„Przysłowia Salomona. Mądry syn radością ojca, strapieniem matki syn głupi.” (Przyp.Sal 10,1 BT);

„Kto krzywdzi ojca i matkę wypędza, jest synem bezecnym i okrytym hańbą.” (Przyp.Sal 19,26 BP);

„Kto z ojcem źle się obchodzi i wypędza matkę, ten jest bezwstydnym i zepsutym synem.” (Przyp.Sal 19,26 BW);

„Kto zasmuca ojca i wypędza matkę, bezecny jest i nieszczęśliwy.” (Przyp.Sal 19,26 JW);

„Syn wstyd i hańbę zadawający, ojca gubi i matkę wygania.” (Przyp.Sal 19,26 BG);

„Kto dąży w pełni za sprawiedliwością i miłością, znajduje życie, sprawiedliwość i chwałę.” (Przyp.Sal 21,21 BP);

„Kto szuka prawości, dobroci, ten znajdzie życie, powodzenie i chwałę.” (Przyp.Sal 21,21 BT);

„Kto idzie za sprawiedliwością i miłosierdziem, znajdzie życie, sprawiedliwość i chwałę.” (Przyp.Sal 21,21 JW).

47.MIŁOŚĆ – WIĘZIĄ MAŁŻEŃSTWA

2010-11-13T10:01:00.000+01:00

Tekst przewodni: 1 Moj. 2:24

„Dlatego opuści mąż ojca swego i matkę swoją i złączy się z żoną swoją, i staną się jednym ciałem.” (1 Moj. 2,24 BW).

1. Jak bliska więź łączy kochających się małżonków? 1 Mjż 2,23.24

„I rzekł Adam: Toć teraz jest kość z kości moich, i ciało z ciała mego; dla tegoż będzie nazwana mężatką, bo ona z męża wzięta jest. Przetoż opuści człowiek ojca swego i matkę swoję, a przyłączy się do żony swojej, i będą jednem ciałem.” (1 Mjż 2,23.24 BG);

„Ten powiedział: Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mojego ciała. Będzie się nazywać 'niewiasta', gdyż została wzięta z mężczyzny. Dlatego mężczyzna opuszcza ojca i matkę i łączy się z niewiastą tak ściśle, że odtąd stanowią jedno ciało.” (1 Mjż 2,23.24 BR);

„I rzekł Adam: „To teraz kość z kości moich i ciało z ciała mego; tę będą zwać Mężyną, bo z męża wzięta jest." Przeto opuści człowiek ojca swego i matkę, a przyłączy się do żony swej, i będą dwoje w jednym ciele.” (1 Mjż 2,23.24 JW);

„I rzekł człowiek: ‘Tym razem jest to kość z kości moich, i ciało z ciała mojego; tę nazywać mężatką, bo z męża wzięta ona!’. Przeto opuszcza mąż ojca swojego i matkę swoją, a łączy się z żoną swoją, i stają się ciałem jednem.” (1 Mjż 2,23.24 Tora I.Cylkowa).

2. Jakie stanowisko winni zająć małżonkowie wobec siebie i wszystkich spraw życia, i co jest szczególnie istotnym elementem w tworzeniu szczęśliwego ogniska domowego? Rut 1,16.17; por. Am 3,3

„Ale Rut odpowiedziała:

- Nie przymuszaj mnie, bym cię opuściła i odeszła od ciebie: Gdziekolwiek pójdziesz ty, i ja tam pójdę, gdzie ty będziesz przebywać, tam i ja chcę zamieszkać; lud twój ludem moim. a Bóg twój Bogiem moim. Gdzie ty umrzesz, tam i ja, i tam będę pochowana. Niechaj tak mi uczyni Jahwe i niechaj to silnie potwierdzi, że tylko śmierć może nas rozdzielić!” (Rut 1,16.17 BP);

„Ona odpowiedziała: ‘Nie sprzeciwiaj mi się, abym cię musiała opuścić i odejść, bo gdziekolwiek się obrócisz, pójdę, a gdzie będziesz mieszkać, i ja razem mieszkać będę. Lud twój, lud mój; a Bóg twój, Bóg mój.

Która ziemia ciebie umarłą przyjmie, na tej umrę i tamże miejsce pogrzebu otrzymam. To mi niech uczyni Pan i to niech przyczyni, jeśli nie sama śmierć mnie i ciebie rozłączy!’.” (Rut 1,16.17 JW);

„Ale Ruth odparła: Nie nalegaj na mnie abym, cię opuściła i powróciła, a nie szła za tobą! Albowiem dokądkolwiek pójdziesz, tam i ja pójdę, a gdziekolwiek pozostaniesz tam i ja pozostanę. Lud twój jest moim ludem, a Bóg twój moim Bogiem; Gdzie ty umrzesz tam i ja umrę i tam pochowaną będę: Tak niechaj uczyni mi Wiekuisty i tak niechaj nadal uczyni – tylko śmierć rozłączy mnie z tobą!” (Rut 1,16.17 I.Cylkowa);

„Ale Rut powiedziała: Nie nalegaj na mnie, abym cię opuściła i nie szła za tobą. Bo tam, gdzie ty pójdziesz – ja pójdę. I gdzie ty będziesz nocować – ja zanocuję. Twój naród jest moim narodem, a twój Bóg jest moim Bogiem. Gdzie ty umrzesz – tam ja umrę i tam będę pochowana. Niech Bóg ześle to na mnie, a nawet jeszcze więcej, bo [tylko] śmierć oddzieli mnie od ciebie.” (Rut 1,16.17 E.Gordon i S.Pecaric);

„Czy może dwóch kroczyć razem bez uzgodnienia dróg?” (Am 3,3 BP);

„Izali dwa społem pójdą nie zgodziwszy się?” (Am 3,3 BG);

„Czyż wędruje dwu razem, jeśli się wzajem nie znają?” (Am 3,3 BT);

„- Czy pójdą dwaj razem, jeśli się nie zgodzą ?” (Am 3,3 JW).

Uwaga: Chociaż słowa te padły w innej sytuacji, to jednak opisują w sposób niemal idealny istotę i błogosławieństwa związku małżeńskiego. Nie może być wątpliwości, że tę wierność i oddanie Rut przeniosła na swego męża, Boaza (Rut 4,13-17).

Do uwagi:

„Wziął tedy Booz do siebie Rut, która stała się jego żoną. A gdy wszedł do niej, Jahwe użyczył jej łaski, poczęła i zrodziła syna. Wtedy rzekły niewiasty do Noemi:

- Niech będzie uwielbiony Jahwe, który dziś sprawił, że nie będziesz bez wybawiciela, a jego imię będzie czczone w Izraelu. On będzie ci pociechą i podporą twojej starości. Zrodziła go bowiem synowa twoja, która cię kocha i więcej znaczy dla ciebie niżeli siedmiu synów.

Wzięła więc Noemi dziecię, położyła na swym łonie i stała się jego piastunką. Sąsiadki nadały mu imię. Mówiły bowiem:

- Urodził się syn Noemi.

I nadały mu imię Obed. Ten był ojcem Jiszaja, który znów był ojcem Dawida.” (Rut 4,13-17 BP).

3. Ile radości może dawać udane małżeństwo, i w jakim stopniu miłość ułatwia życie i pomaga znosić nieuniknione trudności? Pieśń Sal. 2,1-4; 8,6.7; por. 1 Mjż 29,18-20

„Jam róża Saronu, lilja dolin.

Jako lilja między cierniem, tak przyjaciółka moja między dziewicami.

Jako jabłoń między drzewem leśnem tak luby mój między mlodzieńcami. W cieniu jego bawiłam tak chętnie, a owoc jego słodkim był podniebieniu mojemu.

Powiódł mnie do sali wina, a chorągwią jego nademną miłość.” (Pieśń Sal. 2,1-4 I.Cylkow);

„Jam narcyz Saronu, lilia dolin.

Jak lilia pośród cierni, tak przyjaciółka ma pośród dziewcząt.

Jak jabłoń wśród drzew leśnych, tak ukochany mój wśród młodzieńców.

W upragnionym jego cieniu usiadłam, a owoc jego słodki memu podniebieniu.

Wprowadził mnie do domu wina, i sztandarem jego nade mną jest miłość.” (Pieśń Sal. 2,1-4 BT);

„Przyłóż mnie jako sygnet na serce swoje, jako sygnet do ramienia swego. Albowiem silna jako śmierć jest miłość, mocna jak grób namiętność, zarzewia jej jako zarzewia ogniste, jako płomienie Boskie.

Wody wielkie nie mogą zagasić miłości, ani zalać jej rzeki. Choćby kto całe mienie domu swego oddał za miłość, toby nim jednak wzgardzono!” (Pieśń Sal. 8,6.7 I.Cylkow);

„Połóż mię jak pieczęć na twoim sercu,

jak pieczęć na twoim ramieniu,

bo jak śmierć potężna jest miłość,

a zazdrość jej nieprzejednana jak Szeol,

żar jej to żar ognia, płomień Pański.

Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości,

nie zatopią jej rzeki.

Jeśliby kto oddał za miłość całe bogactwo swego domu,

pogardzą nim tylko.” (Pieśń Sal. 8,6.7 BT);

„Jakub pokochał Rachelę i dlatego powiedział: Za Rachelę, twoją młodszą córkę, gotów jestem służyć u ciebie przez siedem lat. Na to odpowiedział Laban: Wolę oddać ją tobie zamiast komu innemu. Zostań więc u mnie. I tak służył Jakub u Labana za Rachelę przez siedem lat, które upłynęły mu niczym siedem krótkich dni. Tak bardzo bowiem miłował Rachelę.” (1 Mjż 29,18-20 BR).

4. Jak do małżeństwa powinna być przygotowana młoda dziewczyna, i kto głównie powinien się zająć tym przygotowaniem? Tyt 2,3-5

„Starsze kobiety niech wiodą życie świątobliwe, niech unikają plotek i oszczerstw, niech nie nadużywają wina, niech służą innym dobrą radą, niech uczą młodsze, jak trzeba kochać mężów i dzieci, jak pielęgnować rozsądek, czystość, gospodarność i dobroć, jak wreszcie ulegać mężom - tak iżby nikt nie znieważał słowa Bożego.” (Tyt 2,3-5 BR);

„Że starsze kobiety mają również zachowywać godną postawę, jak przystoi świętym; że nie mają być skłonne do obmowy, nie nadużywać wina, dawać dobry przykład; niech pouczają młodsze kobiety, żeby miłowały swoich mężów i dzieci, żeby były wstrzemięźliwe, czyste, gospodarne, dobre, mężom swoim uległe, aby Słowu Bożemu ujmy nie przynoszono.” (Tyt 2,3-5 BW);

„Starsze kobiety podobnie: w prowadzeniu się czcigodne, nie skłonne do oszczerstw, nie zniewolone nadużywaniem wina, uczące tego, co szlachetne; niech uczą młodsze kobiety rozsądku: by były kochające mężów, kochające dzieci, by były rozsądne, czyste moralnie, gospodarne, dobre, własnym mężom uległe — żeby Słowu Bożemu nie bluźniono.” (Tyt 2,3-5 BPD).

5. Co musi posiadać mąż, aby małżeństwo było szczęśliwe? Ef 5,25.26

„Mężowie, miłujcie żony swoje, jak i Chrystus umiłował Kościół i wydał zań samego siebie, aby go uświęcić, oczyściwszy go kąpielą wodną przez Słowo.” (Ef 5,25.26 BW);

„Mężowie, miłujcie żony wasze, jak i Chrystus umiłował kościół i wydał samego siebie za niego, aby go uświęcić, oczyściwszy go obmyciem wody w słowie życia.” (Ef 5,25.26 JW).

6. Jakie znaczenie ma dla małżeństwa okazywana na co dzień wzajemna wyrozumiałość i uprzejmość, wyrażana w słowach, gestach i całym obejściu? 1 Ptr 3,1-7

„Podobnie wy, żony, bądźcie uległe mężom swoim, aby, jeśli nawet niektórzy nie są posłuszni Słowu, dzięki postępowaniu kobiet, bez słowa zostali pozyskani, ujrzawszy wasze czyste, bogobojne życie. Ozdobą waszą niech nie będzie to, co zewnętrzne, trefienie włosów, złote klejnoty lub strojne szaty, lecz ukryty wewnętrzny człowiek z niezniszczalnym klejnotem łagodnego i cichego ducha, który jedynie ma wartość przed Bogiem. Albowiem tak niegdyś przyozdabiały się święte niewiasty, pokładające nadzieję w Bogu, uległe swoim mężom; tak Sara posłuszna była Abrahamowi, nazywając go panem. Jej dziećmi stałyście się wy, gdy czynicie dobrze i niczym nie dajecie się nastraszyć. Podobnie wy, mężowie, postępujcie z nimi z wyrozumiałością jako ze słabszym rodzajem niewieścim i okazujcie im cześć, skoro i one są dziedziczkami łaski żywota, aby modlitwy wasze nie doznały przeszkody.” (1 Ptr 3,1-7 BW);

„Podobnie żony bądźcie posłuszne swoim mężom, aby nawet ci z nich, którzy nie słuchają słowa (ewangelii), dzięki sposobowi życia swoich żon zostali pozyskani (dla wiary), (nawet) bez słowa, widząc nienaganny i pełen bojaźni (Bożej) sposób waszego życia. Niech ozdobą ich nie będzie to, co zewnętrzne: piękne uczesanie, obwieszanie się złotem ani też wyszukany krój sukni. Niech będzie nią niezniszczalne wnętrze człowieka, w którym kryje się łagodne serce i duch spokojny, tak wysoko ceniony przez Boga. Tak samo niegdyś przyozdabiały się święte niewiasty, pokładając w Bogu nadzieję, posłuszne swoim mężom. Tak Sara była posłuszna Abrahamowi, nazywając go panem. Jesteście jej córkami, jeżeli dobrze czynicie i nie lękacie się żadnego zastraszenia. Podobnie mężowie we wspólnym pożyciu z żonami pamiętajcie o tym, że one są słabsze, i darzcie je szacunkiem jako współuczestniczące w łasce życia, aby wasze modlitwy nie napotykały przeszkód.” (1 Ptr 3,1-7 BP).

7. Jak wielką tajemnicę obrazuje właściwie założony i utrzymywany związek małżeński? Ef 5,29-32

„Bo nikt nigdy nie miał w nienawiści swojego ciała, ale żywi je i troszczy się o nie jak Chrystus o Kościół. My zaś jesteśmy członkami Jego Ciała. Dlatego też 'mężczyzna opuści ojca i matkę, przyłączy się do swojej żony i tak tych dwoje staną się jednym ciałem'. Wielka to tajemnica! Ja to mówię w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła.” (Ef 5,29-32 BP);

„Wiadomo przecież, że nikt nigdy nie ma w nienawiści własnego ciała; przeciwnie, karmi je i otacza troską, jak Chrystus Kościół. Wszyscy bowiem jesteśmy członkami Jego Ciała. Dlatego [mówi Pismo]: Opuści człowiek ojca i matkę i przejdzie do swojej żony, i odtąd będą stanowić jedno ciało. Chodzi w tych słowach o wielką tajemnicę, a ja wam mówię, że to tajemnica Chrystusa i Kościoła.” (Ef 5,29-32 BR);

„Nikt nigdy nie miał w nienawiści własnego ciała, lecz karmi go i otacza troskliwą opieką. Tak czyni też Chrystus z Kościołem. Jesteśmy bowiem członkami ciała jego [z ciała jego i kości jego]. "Dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę swoją, a połączy się z żoną swą; i staną się ci dwoje jednym ciałem". W tym zawarta jest wielka tajemnica: a mam na myśli stosunek Chrystusa do swego Kościoła.” (Ef 5,29-32 Kow).

46.CECHY PRAWDZIWEJ MIŁOŚCI cz. III

2010-11-06T10:45:00.004+01:00

Tekst przewodni: 2 Jan 1:4

„Uradowałem się bardzo, że między dziećmi twoimi znalazłem takie, które chodzą w prawdzie, jak przykazał nam Ojciec.” (2 Jan 1:4 BW);

„Uradowałem się bardzo spotkawszy wśród twoich dzieci takie, które postępują zgodnie z prawdą i słuchają przykazań, jakie otrzymaliśmy od Ojca.” (2 Jan 1:4 BR).

1. Z czego miłość się nie cieszy? 1 Kor 13,6 cz.I

„nie cieszy się z niesprawiedliwości” (1 Kor 13,6 cz.I BPD).

Uwaga: „Miłość nie lubuje się w czynieniu zła” Inaczej zwrot ten należałoby wyrazić tak: miłość nie znajduje przyjemności w jakimkolwiek rodzaju zła. Nie chodzi tu tylko o zadowolenie z czynienia zła, ale i o tę złośliwa przyjemność, gdy słyszymy coś poniżającego innych ludzi. Jedna ze słabości ludzkiej duszy przejawia się w tym, że częściej wolimy słuchać o niepowodzeniach, niż powodzeniach naszych bliźnich” (W. Barclay, dz.cyt. str. 178).

2. Z czego raduje się Bozy człowiek? 1 Kor 13,6 cz. II; por. 3 Jana 2-4

„ale się raduje z prawdy” (1 Kor 13,6 cz. II BW);

„lecz cieszy się z triumfu prawdy” (1 Kor 13,6 cz. II Kow);

„lecz dzieli radość z prawdy” (1 Kor 13,6 cz. II BPD).

3. Co ap. Paweł oświadczył na innym miejscu? 2 Kor 13,8

„Najmilszy, życzę ci wszelkiej pomyślności i zdrowia ciała takiego, jakim cieszy się twoja dusza. Uradowało mnie ogromnie przybycie braci, którzy opowiedzieli mi o świętości twego życia; widzę, że istotnie postępujesz zgodnie z prawdą. Ja zaś największej radości doznaję właśnie wtedy, kiedy słyszę, że dzieci moje postępują zgodnie z prawdą.” (3 Jana 2-4 BR);

„Umiłowany, przede wszystkim proszę Boga, żeby ci się dobrze powodziło i żebyś był zdrowy, podobnie jak zdrowa jest twoja dusza. Ucieszyłem się bardzo z przybycia braci i ze świadectwa, jakie dali o twojej prawdzie - to jest o tym, jak ty postępujesz zgodnie z prawdą. Nie znam większej radości niż ta, kiedy słyszę, że dzieci moje postępują zgodnie z prawdą.” (3 Jana 2-4 BP).

Uwaga: Chrześcijańska miłość ma odwagę spojrzeć prawdzie w oczy. Nie posiada nic do ukrycia. I zawsze kiedy prawda zwycięża – cieszy się. Dotyczy to każdej sprawy, zarówno życia codziennego, jak i życia z Bogiem.

4. Co nastepnie charakteryzuje miłość? 1 Kor 13,7 cz.I

„Miłość wszystko znosi” (1 Kor 13,7 cz.I BP);

„Wszystko znosi w milczeniu” (1 Kor 13,7 cz.I Kow);

„wszystko zakrywa” (1 Kor 13,7 cz.I BW).

Uwaga: Miłość jest dyskretna i delikatna. Słysząc o potknięciach innych, nie rozgłasza ich. Stara się cicho i dyskretnie pracować nad usuwaniem błędów. Przy tym sama znosi w cierpliwości i milczeniu wszelkie osobiste zniewagi (por. Mt 27,12).

Do uwagi:

„A gdy go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiedział.” (Mt 27,12 BW).

5. Jakie zaufanie okazuje miłość? 1 Kor 13,7 cz. II; por. Flp 4,8.9

„każdemu wierzy, każdemu ufa” (1 Kor 13,7 cz.II BP);

„wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję” (1 Kor 13,7 cz.II BT);

„wszystkiemu wierzy, wszystkiego się spodziewa” (1 Kor 13,7 cz.II BW);

„Wreszcie, bracia, niech myśli wasze zwracają się ku temu wszystkiemu, co prawdziwe, godne, sprawiedliwe, czyste, miłe i chlubne, co cnotliwe i zasługujące na pochwałę. Czyńcie to, czegoście się nauczyli, co przyjęliście, coście usłyszeli i zobaczyli u mnie, a Bóg pokoju będzie z wami.” (Flp 4,8.9 BP).

Uwaga: Mówiąc inaczej, miłość wierzy Bogu i ludziom. Miłość ma do ludzi zaufanie, stara się w nich odkrywać przede wszystkim dobre cechy, wystrzega się natomiast podejrzliwości.

6. Jakie jeszcze cechy posiada miłość? 1 Kor 13,7 cz.III; Kol 3,12.13

„wszystko przetrzyma” (1 Kor 13,7 cz.III);

„Jako więc wybrańcy Boży - święci i umiłowani - obleczcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśliby miał ktoś zarzut przeciw drugiemu: jak Pan wybaczył wam, tak i wy!” (Kol 3,12.13 BT);

„Przeto przyobleczcie się jako wybrani Boży, święci i umiłowani, w serdeczne współczucie, w dobroć, pokorę, łagodność i cierpliwość, znosząc jedni drugich i przebaczając sobie nawzajem, jeśli kto ma powód do skargi przeciw komu: Jak Chrystus odpuścił wam, tak i wy.” (Kol 3,12.13 BW).

Uwaga: Miłość jest stałą i wytrwałą w wysiłkach aby zmienić siebie i pomóc innym do zmiany na lepsze – aby osiągnąć wysoki, chrześcijański poziom. Dlatego jest ona pracowita i pilna. Miłość jest gotowa wiele znosić, bo wie, że Bóg jest miłością, i że On dopomoże do zwycięstwa. Miłość nie zraża się przeciwnościami.

7. Jak długo będzie trwać miłość? 1 Kor 13,8

„Miłość nigdy nie ustaje, chociaż dar przemawiania z natchnienia Bożego zniknie, chociaż dar modlenia się w obcych językach przeminie, chociaż wiedzy zabraknie.” (1 Kor 13,8 BP);

„Miłość nigdy nie ustaje, mimo, że proroctwa się skończą, choć zniknie dar języków i choć wiedzy [już] nie stanie.” (1 Kor 13,8 BR);

„Miłość nigdy się nie kończy; proroctwa? - moc swą utracą; języki? - ustaną; wiedza? - przeminie.” (1 Kor 13,8 Kow);

„Miłość nigdy nie ustaje; jeśli natomiast chodzi o proroctwa — zostaną spełnione; jeśli o języki — skończą się, jeśli o poznanie — straci swoją ważność.” (1 Kor 3,8 BPD);

„Miłość nigdy nie ginie; choć proroctwa się skończą, choć dar języków ustanie, choć umiejętność zniszczeje.” (1 Kor 13,8 JW).

45.CECHY PRAWDZIWEJ MIŁOŚCI cz. II

2010-10-30T09:43:00.000+02:00

Tekst przewodni: Jak 4,17

„Kto więc umie dobrze czynić, a nie czyni, dopuszcza się grzechu.” (Jak 4,17 BW).

1. Od czego jest wolna prawdziwa miłość? 1 Kor 13,5 cz. I; por. Flp 3,19

„nie postępuje nieprzystojnie,” (1 Kor 13,5 cz I. BW);

„nie dopuszcza się bezwstydu,” (1 Kor 13,5 cz I.BT);

„nie zachowuje się nietaktownie,” (1 Kor 13,5 cz I.BP);

„nie zachowuje się niewłaściwie,” (1 Kor 13,5 cz I.BGN);

„dobrych nie narusza obyczajów,” (1 Kor 13,5 cz I.Kow);

„Miłość niczym się nie brzydzi jakoby nieprzystojnymi,” (1 Kor 13,5 cz I.BB);

„Końcem ich będzie zatracenie, bogiem ich jest brzuch; przechwalają się ze swych niecnych czynów, a myśli ich są przyziemne.” (Flp 3,19 Kow);

„Których koniec jest zatracenie, których Bóg jest brzuch, a chwała w hańbie ich, którzy się o rzeczy ziemskie starają.” (Flp 3,19 BG).

Uwaga: Ap. Paweł zdaje się tutaj mówić coś tak oczywistego, że aż nas zadziwia; bo przecież jest oczywiste, że miłość nie może być nieprzyzwoita!

- Być może miał on na myśli niewłaściwe zachowanie Koryntian podczas Wieczerzy Pańskiej, połączonej z agapą (ucztą miłości), kiedy to dochodziło do gorszących scen: „jeden jest głodny, a drugi pijany” (1 Kor 11,21)?

2. Poprzez jakie postępowanie naród izraelski zgrzeszył wobec Boga bezwstydem? Jer 6,15-17

„Zawstydzą się [może], że popełnili rzecz wstrętną? Ależ bynajmniej! Wstyd ich nie ogarnia, nie potrafią się nawet rumienić. Dlatego zginą wraz z ginącymi, runą, kiedy ich karą nawiedzę - rzecze Jahwe. Tak mówi Jahwe: - Przystańcie przy drogach i patrzcie, pytajcie o ścieżki pradawne, kędy jest droga najlepsza - tą postępujcie, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych! Lecz powiedzieli: "Nie pójdziemy!" Więc ustanawiałem stróżów nad nimi: "Nadsłuchujcie dźwięku surmy!" Lecz oni odrzekli: "Nie będziemy słuchać!"” (Jer 6,15-17 BP);

„I muszą się okryć wstydem, bo dopuszczali się zbrodni. Ale oni wcale się nie wstydzą, wstyd jest im obcy. I dlatego z tymi, co upadają, oni również upadną. Gdy tylko przed sąd ich powołam, wszyscy upadną, gdyż tak Pan mówi. Oto, co mówi Pan: Zatrzymajcie się na drodze i popatrzcie dokoła, zapytajcie też o drogi przeszłości. Poszukajcie drogi wiodącej do dobra i tam się udajcie - a dusze wasze odnajdą pokój. Lecz oni odrzekli, że nigdzie nie pójdą. Potem wyznaczyłem wam także strażników. Uważajcie - powiedziałem - na odgłosy trąby. Lecz oni odpowiedzieli, że na nic zważać nie będą.” (Jer 6,15-17 BR);

„Izali się zawstydzili, przeto że obrzydłość czynili? Zaiste ani się lud wstydził, ani ich prorocy do wstydu przywieść mogli; przetoż upadną między padającymi; czasu, którego ich nawiedzę, upadną, mówi Pan. Gdy tak Pan mawiał: Zastanówcie się na drogach, a spojrzyjcie i pytajcie się o ścieszkach starych, któraby była droga dobra, a chodźcie nią, a znajdziecie odpocznienie duszy waszej: tedy odpowiadali: Nie będziemy chodzili. A gdym postanawiał nad wami stróżów, mówiąc: Słuchajcie głosu trąby! tedy mawiali: Nie będziemy słuchać.” (Jer 6,15-17 BG).

3. Co jeszcze charakteryzuje człowieka, który posiada w sercu miłość? 1 Kor 13,5 cz. II [„nie szuka swego”]; por. 1 Mjż 26,18-25

„nie szuka swego” (1 Kor 13,5 cz. II. BW);

„nie szuka własnej korzyści” (1 Kor 13,5 cz. II. Kow);

„Potem zaczął na nowo odkopywać studnie, które wykopano za czasów jego ojca Abrahama, a które Filistyni zasypali po śmierci Abrahama. Nadawał im też takie same nazwy, jakie im nadał jego ojciec. Kiedy słudzy Izaaka kopali raz w dolinie, odkryli studnię z wodą źródlaną. Ale pasterze z Gerary zaczęli się kłócić z pasterzami Izaaka: "Ta woda należy do nas!" Dlatego więc nazwał tę studnię Esek, że sprzeczano się z nim [o nią]. Potem wykopali inną studnię, ale i o nią wszczęto kłótnię. Nazwał ją dlatego Sitna. Odszedł przeto stamtąd i wykopał jeszcze inną studnię. O nią już się nie kłócili. Nadał więc jej nazwę Rechobot, bo mówił: "Teraz dał nam Jahwe wolną przestrzeń, byśmy się mogli mnożyć w tym kraju". Stamtąd przeniósł się do Beerszeba. Tej samej nocy ukazał mu się Jahwe i rzekł:

- Jam jest Bóg Abrahama, twego ojca. Nie lękaj się, bo jestem z tobą! Będę ci błogosławił i pomnożę twoje potomstwo przez wzgląd na mego sługę Abrahama.

[Izaak] zbudował więc tam ołtarz i wzywał Imienia Jahwe. Tam też ustawił swoje namioty, a słudzy Izaaka wydrążyli studnię.” (1 Mjż 26,18-25 BP).

4. Do czego zostaliśmy zachęceni? 1 Kor 10,24; Jak 4,17

„Niech nikt nie szuka własnego dobra, lecz dobra bliźniego.” (1 Kor 10,24 BR);

„Niech nikt nie szuka własnej korzyści, lecz korzyści bliźniego.” (1 Kor 10,24 Kow);

„Kto więc umie dobrze czynić, a nie czyni, dopuszcza się grzechu.” (Jak 4,17 BPD).

5. Jakie problemy powstały w zborze korynckim, którego członkowie dbali raczej tylko o siebie i chcieli bezwzględnie egzekwować swoje prawa? 1 Kor 6,1.6-8

„Czy odważy się ktoś z was, gdy zdarzy się nieporozumienie z drugim, szukać sprawiedliwości u niesprawiedliwych, zamiast u świętych?” (1 Kor 6,1 BT);

„Jak to wygląda, że brat z bratem się procesuje i to jeszcze przed niewierzącymi? Już sam fakt, że wnosicie przeciwko sobie skargi do sądu, świadczy o was niekorzystnie. Dlaczego raczej nie znosicie cierpliwie krzywd? Dlaczego raczej nie zapominacie o wyrządzonych wam szkodach? Lecz wy sami wyrządzacie krzywdy oraz dopuszczacie się grabieży i to jeszcze na braciach.” (1 Kor 6,6-8 BP).

6. Czy gniewliwość dowodzi miłości? 1 Kor 13.5 cz. III; Ef 4,26

„nie unosi się gniewem” (1 Kor 13,5 cz.III BT);

„Możecie się gniewać, ale nie grzeszcie. Słońce niech nie zachodzi nad waszym gniewem.” (Ef 4,26 BP);

„[Gdybyście zaś popadli w gniew, to nawet] gniewając się, nie grzeszcie i nie trwajcie w owym gniewie przez dzień cały.” (Ef 4,26 BR).

Uwaga: „Zasadniczo chodzi tu o to, że chrześcijańska miłość nie daje się wyprowadzić z równowagi. Rozdraznienie zawsze jest oznaką klęski. Tracąc równowagę, tracimy wszystko. Kipling powiada, że oznaką hartu woli człowieka jest jego podniesione czoło wtedy, gdy wszyscy inni z rezygnacją pochylają głowy. Tego rodzaju człowiek nie odpłaca nienawiścia; panując nad sobą może panować nad wszystkim innym” (W. Barclay, Komentarz do Listów do Koryntian, s. 177).

7. Czy człowiek, który kieruje się w swym postępowaniu miłością, pamięta długo wyrządzoną sobie krzywdę, albo szuka rewanżu i pomsty? 1 Kor 13,5 cz.ost.; Ef 4,32; por. 1 Mjż 45,3-8

„nie pamięta złego” (1 Kor 13,5 cz.ost. BT);

„uraz nie pamięta” (1 Kor 13,5 cz.ost. Kow);

„nie liczy zła” (1 Kor 13,5 cz.ost. BGN);

„Bądźcie dla drugich dobrzy i miłosierni. Wybaczajcie sobie nawzajem, jak i wam przebaczył Bóg w Chrystusie.” (Ef 4,32 BP);

„Bądźcie jedni dla drugich uprzejmi, serdeczni, odpuszczając sobie wzajemnie, jak i wam Bóg odpuścił w Chrystusie.” (Ef 4,32 BW);

„Potem rzekł Józef do braci swoich: Jam jest Józef! Czy żyje jeszcze ojciec mój? A bracia jego nie mogli mu odpowiedzieć, bo się go zlękli. Józef zaś rzekł do braci swoich: Zbliżcie się, proszę, do mnie! A gdy się zbliżyli, rzekł: Jam jest Józef, brat wasz, którego sprzedaliście do Egiptu. Lecz teraz nie trapcie się ani nie róbcie sobie wyrzutów, żeście mnie tu sprzedali, gdyż Bóg wysłał mnie przed wami, aby was zachować przy życiu. Bo już dwa lata trwa głód na ziemi, a jeszcze będzie pięć lat bez orki i żniwa. Bóg posłał mnie przed wami, aby zapewnić wam przetrwanie na ziemi i aby wielu zostało zachowanych przy życiu. Tak więc nie wyście mnie tu posłali, ale Bóg, który mnie ustanowił opiekunem faraona i panem jego domu, i władcą całej ziemi egipskiej.” (1 Mjż 45,3-8 BW).

44.CECHY PRAWDZIWEJ MIŁOŚCI cz. I

2010-10-23T10:42:00.003+02:00

Tekst przewodni: Filip. 4:5

„Skromność wasza niech będzie znana wszystkim ludziom: Pan jest blisko.” (Filip. 4:5 BW).

1. Od czego jest wolny ten, kto pielęgnuje w sercu miłość? 1 Kor 13,4 cz. III

„ (miłość) nie zazdrości, miłość nie jest chełpliwa, nie nadyma się.” (1 Kor 13,4 cz. III BW);

„Miłość nie zazdrości, nie przechwala się, nie unosi się pychą.” (1 Kor 13,4 cz. III BP);

„miłość nie zazdrości, na złość nie czyni, nie nadyma się” (1 Kor 13,4 cz. III JW).

Uwaga: Następnym negatywnym uczuciem, które sprzeciwia się miłości, jest zazdrość! Jest to fatalna przywara, której wierzący powinni wydać zdecydowaną walkę.

2. Do czego przyrównuje zazdrość mądry Salomon? Przyp.Sal. 14,30; por. Jak 3,14-16

„Serce spokojne jest życiem ciała, próchnicą kości - zazdrość.” (Przyp.Sal. 14,30 BP);

„Życiem ciała - zdrowie serca, próchnieniem kości - zazdrość.” (Przyp.Sal. 14,30 JW);

„Natomiast jeżeli żywicie w sercach waszych gorzką zazdrość i skłonność do kłótni, to nie przechwalajcie się i nie sprzeciwiajcie się kłamstwem prawdzie! Nie na tym polega zstępująca z góry mądrość, ale mądrość ziemska, zmysłowa i szatańska. Gdzie bowiem zazdrość i żądza sporu, tam też bezład i wszelki występek.” (Jak 3,14-16 BT);

„Jeżeli jednak pielęgnujecie w swych sercach gorycz zazdrości, jeżeli jesteście skłonni do kłótni, to nie powinniście się niczym przechwalać i kłamstwem fałszować prawdy. Nie byłaby to bowiem mądrość, która pochodzi z góry; byłaby to mądrość ziemska i zmysłowa, i szatańska. Bo gdzie panuje zazdrość i nienawiść, tam też zaraz pojawia się zamęt i wszelkie zło.” (Jak 3,14-16 BR).

3. Od jakich innych wad, zazdrość jest wadą zdecydowanie bardziej niszczącą? Przyp.Sal 27,4

„Okrutna jest zapalczywość i gwałtowny jest gniew, ale któż się ostoi przed zazdrością?” (Przyp.Sal. 27,4 BP);

„choćby gniew był wielki i niubłagana zapalczywość, to wszystko przewyższa dokuczliwa zazdrość.” (Przyp.Sal. 27,4 BR).

4. Jakie uczucia i skłonności także szkodzą czystej miłości? 1 Kor 13,4 cz. IV; por. Przyp.Sal. 16,18

„ (miłość) nie szuka poklasku, nie unosi się pychą.” (1 Kor 13,4 cz. IV BT);

„Pycha chodzi przed upadkiem, a wyniosłość ducha przed ruiną.” (Przyp.Sal. 16,18 BW).

Uwaga: Nowe Przekłady Biblii dokładniej oddają myśl tekstu. Czytamy tam, że miłość „nie szuka poklasku i nie unosi się pychą” (BT); „nie jest chełpliwa i nie nadyma się” (NP).

5. Jaki przykład szukania poklasku i taniego uznania ze strony ludzi, został zganiony w Ewangeliach? Mt 6,1-5

„Strzeżcie się, abyście dobrych czynów nie spełniali na oczach ludzi, aby was podziwiano. Bo inaczej nie będziecie mieli zapłaty u waszego Ojca w niebie. Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie każ trąbić przed sobą, jak czynią obłudnicy w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: Już odebrali swoją zapłatę. A kiedy dajesz jałmużnę, niech twoja lewa ręka nie wie, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A twój Ojciec, który widzi to, co jest ukryte, odpłaci tobie. A kiedy się modlicie, nie postępujcie jak obłudnicy, bo oni lubią się modlić, wystawając w synagogach i na narożnikach ulic, aby się pokazać ludziom. Zaprawdę, powiadam wam: Już odebrali swoją zapłatę.” (Mt 6,1-5 BP).

6. W jakich słowach zostaliśmy wezwani do zachowania umiaru w samoocenie oraz do skromności? Rz 12,3; Flp 4,5

„Mocą bowiem łaski, jaka została mi dana, mówię każdemu z was: Niech nikt nie ma o sobie wyższego mniemania, niż należy, lecz niech sądzi o sobie trzeźwo - według miary, jaką Bóg każdemu w wierze wyznaczył.” (Rz 12,3 BT);

„Skromność wasza niech będzie znana wszystkim ludziom. Pan jest blisko!” (Flp 4,5 BP);

„Niech będzie znana wszystkim ludziom wasza wyrozumiała łagodność: Pan jest blisko!” (Flp 4,5 BT);

„Niech wszyscy ludzie znają waszą dobroć. Pan jest [już] blisko.” (Flp 4,5 BR);

„Wasza uczciwość niech się da poznać wszystkim ludziom. Pan jest blisko.” (Flp 4,5 BGN);

„Wasza uprzejmość niech będzie znana wszystkim ludziom: Pan jest blisko!” (Flp 4,5 BPD).

7. Jak Bóg traktuje ludzi pysznych i zarozumiałych? Jak 4,6; por. Iz 65,5

„Daje zaś tym większą łaskę: Dlatego mówi: Bóg sprzeciwia się pysznym, pokornym zaś daje łaskę.” (Jak 4,6 BT);

„Mówią: Trzymaj się z dala! Nie zbliżaj się do mnie, bo mógłbym cię zetknąć ze świętym! Ci są dymem w moich nozdrzach, ogniem, który cały dzień płonie.” (Iz 65,5 BW);

„Mówili przy tym wyraźnie: Idź stąd, nie zbliżaj się do nas, bo inaczej uczynimy ciebie 'poświęconym'. To oni, którzy przez dzień cały ognie swoje palą, wywołują dym z moich nozdrzy.” (Iz 65,5 BR);

Uwaga: „Mówiąc: Odstąp precz, nie przystępuj do mnie; bom jest świętobliwszy niżeli ty…” (Izaj. 65,5 przekład BG).

43.WARTOŚĆ I WPŁYW MIŁOŚCI cz.II

2010-10-16T09:33:00.000+02:00

Tekst przewodni: 1 Kor 8:1

„Poznanie nadyma, ale miłość buduje.” (1 Kor 8:1 BW);

„Wiedza jednak nadyma pychą, miłość natomiast buduje.” (1 Kor 8:1 BP).

1. Do czego został przyrównany człowiek, który nie posiada i nie stara się o miłość? 1 Kor 13,1; por. Jak 2,15.16

„Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.” (1 Kor 13,1 BT);

„Choćbym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, byłbym jedynie spiżem dźwięczącym lub cymbałem brzmiącym.” (1 Kor 13,1 Kow);

„Jeśli brat albo siostra są nadzy i brak im codziennego chleba, a ktoś spośród was powiedziałby im: Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i nasyćcie, nie dalibyście im jednak tego, czego ciało potrzebuje, jaki z tego pożytek?” (Jak 2,15.16 BPD);

„Jeśli na przykład jakiś brat lub siostra nie mają w co się ubrać lub co jeść, a wy im powiecie: Idźcie sobie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie [gdzie indziej ] do syta - lecz sami nie dacie im nic z tego, co konieczne do życia - to na cóż wszystkie wasze słowa?” (Jak 2,15.16 BR).

2. Jakie wartości przewyższa prawdziwa, z Boga zrodzona miłość? 1 Kor 13,2.3.13

„Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił. a miłości bym nie miał, byłbym niczym.

I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.” (1 Kor 13,2.3 BT);

„Choćbym też miał (dar) prorokowania, pojął wszystkie tajemnice, (posiadł) wszelkie poznanie i choćbym miał całą wiarę, tak że przenosiłbym góry, ale nie miał miłości — byłbym niczym. I choćbym część po części rozdał całą mą własność, i choćbym swoje ciało wydał, by się chlubić, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie osiągnął.” (1 Kor 13,2.3 BPD);

„I choćbym miał dar proroctwa, i znał wszystkie tajemnice i wszelką umiejętność, i choćbym miał wszelką wiarę, tak żebym góry przenosił; a miłości bym nie miał, niczym jestem.

I choćbym na żywność ubogim rozdał wszystką majętność swoją, i choćbym wydał ciało swoje tak, żebym gorzał, a miłości bym nie miał; nic mi nie pomoże.” (1 Kor 13,2.3 JW);

„Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy: z nich zaś największa jest miłość.” (1 Kor 13,13 BT).

3. Czy człowiek niecierpliwy i wybuchowy, który nie potrafi kontrolować swego zachowania, posiada prawdziwą miłość? 1 Kor 13,4 cz. I; por. Kol 3,12-14

„Miłość jest cierpliwa, miłość jest dobrotliwa.” (1 Kor 13,4 cz I. BW);

„Miłość czeka cierpliwie, miłość postępuje uprzejmie.” (1 Kor 13,4 cz I. BPD);

„Dlatego jako wybrani Boży, święci i ukochani, przywdziejcie serdeczne współczucie, dobroć, pokorę, łagodność i cierpliwość, okazując jedni drugim wyrozumiałość i wybaczając sobie nawzajem, jeśli ktoś ma powód do skargi przeciw komuś: jak Chrystus darował wam, tak [czyńcie] i wy; a na to wszystko [przywdziejcie] miłość, która jest spójnią doskonałości.” (Kol 3,12-14 BPD);

„Tak więc jako wybrani, uświęceni i umiłowani przez Boga powinniście się przyodziać w prawdziwe miłosierdzie, w dobroć, w pokorę, w cichość i w cierpliwość. Znoście jedni drugich i wybaczajcie sobie nawzajem, gdyby ktoś miał jakiś żal do drugiego. Jak Pan wybaczył wam, tak i wy wybaczajcie jedni drugim. Przede wszystkim zaś starajcie się o miłość, która zapewni wam zdobycie pełnej doskonałości.” (Kol 3,12-14 BR);

„Przeto jako wybrańcy Boga, święci i umiłowani, obleczcie się w tkliwe miłosierdzie, dobroć, pokorę, łagodność i cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie wzajemnie, jeśliby ktoś zawinił przeciwko wam. Jak Pan darował wam, tak i wy innym darujcie. A ponad wszystko kierujcie się miłością, która jest spójnią (wszelkich) cnót.” (Kol 3,12-14 BP).

4. Jakie są następstwa nieopanowania, które niszczą miłość i chrześcijańską atmosferę w domu i zborze? Jak 3,13-16

5. Jaki rodzaj mądrości winien cechować chrześcijan? Jak 3,17.18

„Mądrość z góry natomiast jest przede wszystkim czysta, następnie pokojowo usposobiona, uprzejma, dająca się przekonać, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, nie stronnicza, nie obłudna. A owoc sprawiedliwości zasiewany jest w pokoju tym, którzy pokój czynią.” (Jak 3,17.18 BPD);

„Mądrość, która pochodzi z góry, jest przede wszystkim czysta, skłonna do zgody, wyrozumiała, uległa, pełna miłosierdzia i dzieł dobrych, wolna zaś od względów ludzkich i wszelkiej obłudy. Otóż ci, którzy są zatroskani o pokój, dokonują zasiewu, który wyda owoce sprawiedliwości.” (Jak 3,17.18 BR);

„Lecz mądrość, która jest z góry, najpierw z pewnością jest czysta, potem spokojna, skromna, ustępliwa, z dobrymi się zgadzająca, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, nie stronnicza, bez obłudy.

A owoc sprawiedliwości bywa siany w pokoju dla czyniących pokój.” (Jak 3,17.18 JW).

6. Czym jeszcze odznacza się prawdziwa miłość? 1 Kor 13,4 cz. II

„Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą.” (1 Kor 13,4 cz. II; BT);

„Miłość nie zazdrości, na złość nie czyni, nie nadyma się.” (1 Kor 13,4 cz. II; JW.).

Uwaga: Zależnie od przekładu w naszym tekście zostało powiedziane, że miłość jest „dobrotliwa” (BG), „łaskawa” (BT), lub „uprzejma” (NP), co oznacza, że prawdziwa miłość nie wykorzystuje innych, lecz raczej poświęca się dla nich. Jest ona jak smaczna przyprawa, która nadaje smak wzajemnym stosunkom, wychodząc wszystkim naprzeciw z taktem i uprzejmością.

7. Komu powinniśmy okazywać życzliwość, śpiesząc także – gdy trzeba – ze wsparciem materialnym? Gal 6,9.10; por. DzAp 9,36-39

„Czyniąc dobrze nie zniechęcajmy się. Nie ulegając bowiem zniechęceniu, będziemy zbierać owoc we właściwym czasie. Dopóki więc mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a szczególnie braciom tej samej wiary.” (Gal 6,9.10 BP);

„A czynić dobrze nie ustawajmy, albowiem we właściwym czasie żąć będziemy bez znużenia. Przeto, póki czas mamy, dobrze czyńmy wszystkim, a najwięcej domownikom wiary.” (Gal 6,9.10 BW);

„A w Joppie była pewna uczennica, imieniem Tabita, co w tłumaczeniu znaczy Dorkas; była ona pełna dobrych czynów i dzieł miłosierdzia, które czyniła. I stało się w tych dniach, że zasłabła i umarła; obmyto ją więc i złożono w sali na piętrze. A ponieważ Lydda leży blisko Joppy, uczniowie, gdy usłyszeli, że Piotr jest w niej, wysłali do niego dwóch mężczyzn z prośbą: Przyjdź do nas bez zwłoki. Piotr więc powstał i poszedł wraz z nimi. Po przybyciu, zaprowadzili go do sali na piętrze; gdzie obstąpiły go wszystkie wdowy, które płakały i pokazywały mu suknie i płaszcze, które robiła Dorkas, gdy z nimi była.” (DzAp 9,36-39 BPD).

42.WARTOŚĆ I WPŁYW MIŁOŚCI cz. I

2010-10-09T09:16:00.000+02:00

Tekst przewodni: 1 Jan 3:1

„Patrzcie, jaką miłość okazał nam Ojciec, że zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i nimi jesteśmy. Dlatego świat nas nie zna, że jego nie poznał.” (1 Jan 3:1 BW);

„Patrzcie, jaką miłość okazał nam Ojciec, że nazwani jesteśmy synami bożymi i jesteśmy. Dlatego nie zna nas świat, że jego nie zna.” (1 Jan 3:1 JW).

Wstęp: Każdy człowiek pragnie być kochany. Miłość jest potężną, przeobrażającą siłą, która łamie i zdobywa ludzkie serca. Tego, kto kocha, nie złamią i nie zniechęcą żadne przeciwności; dla tego, kto kocha, żaden trud nie jest zbyt ciężki, i żadna ofiara zbyt wielka.

1. Jakie poselstwo powinno najpotężniej przemawiać do ludzi? 1 Kor 2,1.2

„Również ja, gdy przyszedłem do was, bracia, nie przyszedłem z wyniosłością mowy lub mądrości, głosząc wam świadectwo Boże. Albowiem uznałem za właściwe nic innego nie umieć między wami, jak tylko Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego.” (1 Kor 2,1.2 BW).

2. Jaki wpływ na szczere serca wywiera prawda o miłości Chrystusowej, i do jakich wniosków prowadzi tych, którzy miłość tę przyjęli? 2 Kor 5,14.15

„Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli. A właśnie za wszystkich umarł Chrystus po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał.” (2 Kor 5,14.15 BT).

3. Co czyni dla nas Bóg, gdy jako skruszeni winowajcy stajemy w modlitwie przed Jego niewidzialnym tronem? 1 Jan 1,9; por. DzAp 2,37.38

„Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy, i oczyści nas od wszelkiej nieprawości.” (1 Jan 1,9 BW);

„Jeśli przyznajemy się do naszych grzechów, [On] jest wierny i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy, i oczyści nas od wszelkiej niesprawiedliwości.” (1 Jan 1,9 BPD);

„Gdy usłyszeli te słowa, przejęli się do głębi serca i zapytali Piotra i pozostałych apostołów: Cóż mamy czynić, bracia? I rzekł do nich Piotr: Nawróćcie się i niech każdy z was przyjmie chrzest w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych. Wtedy też otrzymacie w darze Ducha Świętego.” (DzAp 2,37.38 BR);

„A gdy to usłyszeli, byli poruszeni do głębi i rzekli do Piotra i pozostałych apostołów: Co mamy czynić, mężowie bracia? A Piotr do nich: Upamiętajcie się i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie dar Ducha Świętego.” (DzAp 2,37.38 BW).

4. Dlaczego Bóg jest nam tak życzliwy? Jan 16,26.27

„W tym dniu będziecie prosić w imię moje. I nie mówię, że Ja będę wstawiał się do Ojca za wami. Ojciec bowiem sam was miłuje, bo wyście Mnie umiłowali i uwierzyliście, że Ja wyszedłem od Ojca.” (Jan 16,26.27 BP);

„W owym dniu będziecie prosić w imię moje, i nie mówię, że Ja będę musiał prosić Ojca za wami. Albowiem Ojciec sam was miłuje, bo wyście Mnie umiłowali i uwierzyli, że wyszedłem od Boga.” (Jan 16,26.27 BT).

5. Czego pragnie Bóg dla wszystkich ludzi? 1 Tym 2,4; por. Ezech 33,11

„Który pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.” (1 Tym 2,4 BT);

„Powiedz im: Jakom żyw - mówi Wszechmocny Pan - nie mam upodobania w śmierci bezbożnego, a raczej, by się bezbożny odwrócił od swojej drogi, a żył. Zawróćcie, zawróćcie ze swoich złych dróg! Dlaczego macie umrzeć, domu izraelski?” (Ezech 33,11 BW).

6. W jakich słowach opisane zostały Boże dary zbawienne, w których mamy udział? 1 Kor 2,9; por. Iz 64,1-4

„Lecz właśnie nauczamy, jak zostało napisane: ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują.” (1 Kor 2,9 BR);

„Podobnie jak ogień pali chrust i sprawia wrzenie wody

- abyś dał poznać Twe imię wrogom.

Przed Tobą drżeć będą narody,

gdy dokonasz dziwów nadspodziewanych,

Zstąpiłeś: przed Tobą skłębiły się góry

i o których z dawna nie słyszano.

Ani ucho nie słyszało, ani oko nie widziało,

żeby jakiś bóg poza Tobą czynił tyle dla tego,

co w nim pokłada ufność.

Wychodzisz naprzeciw tych,

co radośnie pełnią sprawiedliwość i pamiętają o Twych drogach.

Oto Tyś zawrzał gniewem,

bośmy grzeszyli przeciw Tobie od dawna i byliśmy zbuntowani.” (Iz 64,1-4 BT);

„Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił, oby przed tobą zatrzęsły się góry

- jak ogień zapala chrust i powoduje, że kipi woda, oby było objawione twoje imię twoim nieprzyjaciołom, tak że narody będą drżeć przed tobą,

gdy czynisz dziwne rzeczy, których nie oczekiwaliśmy! Obyś zstąpił i zastrzęsły się góry przed tobą!

Czego od wieków nie słyszano, czego ucho nie słyszało i oko nie widziało oprócz ciebie, Boga działającego dla tego, który go oczekuje.” (Iz 64,1-4 BW);

„Tak jak gałęzie suchego drzewa w płomieniach

lub jak woda gotująca się na ogniu.

Uczyń to i ukaż swoje Imię wrogom i spraw,

by narody drżeć poczęły przed Twoim obliczem,

gdy będziesz dokonywał swoich dzieł niezwykłych,

Ty, którego słowa nikt nigdy nie słyszał.

Żadne ucho nie słyszało, żadne oko nie widziało,

żeby jakiś bóg działał tak, jak Ty zwykłeś działać

dla dobra tych, którzy Ci zaufali.

Idziesz wciąż przed tymi, co sprawiedliwie żyją,

i pamiętają o Twoich drogach.

Słusznie gniewałeś się na nas,

bośmy ciężko zgrzeszyli od dawna i buntowaliśmy się przeciw Tobie.” (Iz 64,1-4 BR).

Uwaga: Powyższe teksty nie mówią o chwale Niebios, jaka oczekuje na zbawionych. Opisują one niepojętą dla ludzkiego umysłu i serca, zbawiającą miłość Bożą, która sprawiła, że Syn Najwyższego zstąpił na Ziemię, aby być Człowiekiem, a przez ofiarowanie siebie samego, zapewnić nam zbawienie!

7. Jak trwała jest miłość, i co w wieczności będzie szczególnym przywilejem i źródłem szczęścia zbawionych? 1 Kor 13,8; Obj 22,3.4

„Miłość nigdy nie ustaje, chociaż dar przemawiania z natchnienia Bożego zniknie, chociaż dar modlenia się w obcych językach przeminie, chociaż wiedzy zabraknie.” (1 Kor 13,8 BP);

„Miłość nigdy nie ustaje; jeśli natomiast chodzi o proroctwa — zostaną spełnione; jeśli o języki — skończą się, jeśli o poznanie — straci swoją ważność.” (1 Kor 13,8 BPD);

„Miłość nigdy nie ginie; choć proroctwa się skończą, choć dar języków ustanie, choć umiejętność zniszczeje.” (1 Kor 13,8 JW);

„Nic godnego klątwy już odtąd nie będzie, a będzie w nim tron Boga i Baranka, słudzy zaś Jego będą cześć Mu oddawali.

Oglądać będą Jego oblicze, a imię Jego - na ich czołach.” (Obj 22,3.4 BP);

„Nie będzie już niczego, co jest dotknięte przekleństwem. Tron Boga i Baranka będzie z nim, a słudzy jego cześć mu oddawać będą. Spoglądać będą na oblicze jego, a imię jego nosić będą na czołach swoich.” (Obj 22,3.4 Kow).

41.BÓG JEST MIŁOŚCIĄ

2010-10-02T10:20:00.000+02:00

Tekst przewodni: 1 Jan 4:8

„Kto nie miłuje, nie zna Boga, gdyż Bóg jest miłością.” (1 Jana 4:8 BW).

1. Jak okazał Bóg Swą miłość, przygotowując „dom” dla pierwszej pary ludzkiej? 1 Mjż 1,31; 2,8-15; por. Jak 1,17

„I widział Bóg, że wszystko, co stworzył, było bardzo dobre. I tak upłynął wieczór i poranek dnia szóstego.” (1 Mjż 1,31 BR);

„I zasadził Jahwe-Bóg na wschodzie ogród w Edenie, i umieścił tam człowieka, którego ukształtował. Jahwe-Bóg sprawił, że z ziemi wyrosły różne drzewa o pięknym wyglądzie i smacznych owocach; także drzewo dające życie - w środku ogrodu - i drzewo dające wiedzę o dobru i złu. A z Edenu wypływała rzeka, aby nawadniać ten ogród; stamtąd rozdzielała się i tworzyła cztery odnogi. Nazwa pierwszej brzmiała Piszon; jest to rzeka, która okrąża cały kraj Chawila, gdzie znajduje się złoto. Złoto zaś tego kraju jest szlachetne. Tam są także: wonna żywica i kamień onyksowy. Nazwa drugiej rzeki brzmi Gichon: okrąża ona całą krainę Kusz. A nazwa trzeciej rzeki - Chiddekel: płynie ona na wschód od Aszszuru. Czwarta wreszcie rzeka - to Perat. I wziął Jahwe-Bóg człowieka, i osadził go w ogrodzie Edenu, aby go uprawiał i strzegł.” (1 Mjż 2,8-15 BP);

„Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności.” (Jak 1,17 BT).

2. Co uczynił Pan, mimo nieposłuszeństwa pierwszych ludzi? 1 Mjż 3,8.9; por. Ezech 33,11

„Potem mężczyzna i kobieta, słysząc kroki Jahwe, który przechadzał się w ogrodzie podczas orzeźwiającego chłodu, skryli się przed Nim wśród drzew. Ale Jahwe sam odezwał się do mężczyzny, pytając: Gdzie jesteś?” (1 Mjż 3,8.9 BR);

„I usłyszeli głos Wiekuistego Boga rozlegający się po ogrodzie, z powiewem dziennym; i skrył się człowiek i żona jego przed obliczem Wiekuistego Boga, między drzewa ogrodu.

I zawołał Wiekuisty, Bóg, człowieka, i rzekł do niego: „Gdzie jesteś?”.” (1 Mjż 3,8.9 Tora I. Cylkowa);

„Powiedz im: [jak prawdą jest, że] Ja żyję - wyrocznia Pana, Jahwe - nie pragnę śmierci grzesznika, ale żeby grzesznik odmienił swe postępowanie i żył. Zawróćcie, zawróćcie z waszych złych dróg. Dlaczego macie umierać, Domu Izraela?” (Ezech 33,11 BP).

3. Jaką prawdę o Swej misji objawił Pan Jezus? Mt 18,11-14; Jan 10,11-15

„Gdyż Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło. Jak się wam wydaje? Jeśli jakiś człowiek posiada sto owiec i zbłądzi jedna z nich, to czy nie zostawi w górach dziewięćdziesięciu dziewięciu i nie pójdzie szukać zbłąkanej? I jeśli uda mu się ją znaleźć, zapewniam was, że się z niej bardziej cieszy niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu tych, które nie zbłądziły. Tak też nie jest wolą przed waszym Ojcem, którym jest w niebiosach, aby zginął jeden z tych małych.” (Mt 18,11-14 BPD);

„(Albowiem Syn Człowieczy po to przyszedł, aby ratować to, co zginęło). Jak się wam wydaje: Jeśli komuś, kto posiada sto owiec, zabłąka się jedna owca, to czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu w górach i nie pójdzie, aby szukać tej, która zginęła? A jeśli ją znajdzie, to, zapewniam was, będzie się z niej cieszył bardziej niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu, które się nie zabłąkały. Tak przeto nie pragnie Ojciec wasz, który jest w niebie, aby zginął którykolwiek z tych małych.” (Mt 18,11-14 BR);

„Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje życie swoje za owce. A najemnik, który nie jest pasterzem i do którego owce nie należą, widząc skradającego się wilka, porzuca owce i ucieka, a wilk porywa je i rozprasza. (Najemnik) nie troszczy się o owce, bo jest najemnikiem. Ja jestem dobrym pasterzem. Znam moje owce, a moje owce znają Mnie tak, jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. I moje życie oddaję za owce.” (Jan 10,11-15 BP).

4. Jaki jest największy dar Bożej miłości dla nas, ludzi? Jan 3,16; 1 Jan 4,8-10

„Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.” (Jan 3,16 BG);

„Kto nie miłuje, nie poznał Boga, ponieważ Bóg jest miłością. W tym objawiła się miłość Boga do nas, że Syna swego Jednorodzonego posłał na świat, abyśmy żyli przez Niego. Na tym zaś polega miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, lecz że On nas umiłował i posłał swego Syna jako przebłagalną ofiarę za grzechy nasze.” (1 Jan 4,8-10 BP);

„Kto nie miłuje, nie zna Boga, gdyż Bóg jest miłością. W tym objawiła się miłość Boga do nas, iż Syna swego jednorodzonego posłał Bóg na świat, abyśmy przezeń żyli. Na tym polega miłość, że nie myśmy umiłowali Boga, lecz że On nas umiłował i posłał Syna swego jako ubłaganie za grzechy nasze.” (1 Jan 4,8-10 BW).

5. Czego dla nas wyrzekł się Pan Jezus Chrystus? Flp 2,5-8

„Postępujcie względem siebie na wzór Chrystusa Jezusa. On to, istniejąc w naturze Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby być na równi z Bogiem, lecz sam siebie poniżył, przyjąwszy naturę sługi. Stał się podobny do ludzi i w zewnętrznej postaci uznany za człowieka. Uniżył samego siebie, stał się posłuszny aż do śmierci i to śmierci krzyżowej.” (Flp 2,5-8 BP);

„To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie. On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej.” (Flp 2,5-8 BT).

6. Co znosił, spełniając plan Bożej miłości? Mt 8,20; 9,34; Jan 7,5

„Jezus mu mówi:

- Lisy mają jamy i ptaki latające w powietrzu mają gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma dachu nad głową.” (Mt 8,20 BP);

„Lecz faryzeusze mówili: «Wyrzuca złe duchy mocą ich przywódcy».” (Mt 9,34 BT);

„Nawet Jego bracia nie wierzyli bowiem w Niego.” (Jan 7,5 BR).

7. Jakie uczucie przewyższało wszystkie inne w chwili, gdy zbliżyła się godzina Jego śmierci? Jan 13,1

„Przed Świętem Paschy Jezus wiedząc, że nadeszła już godzina Jego przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na tym świecie, okazał im największą miłość.” (Jan 13,1 BP).

40.ZWIASTOWAĆ CHRZEŚCIJAŃSKĄ NADZIEJĘ!

2010-09-25T10:01:00.000+02:00

Tekst przewodni: Mat 24:14

„I będzie głoszona ta ewangelia o Królestwie po całej ziemi na świadectwo wszystkim narodom, i wtedy nadejdzie koniec.” (Mat. 24:14 BW).

1. W jakiej duchowej sytuacji znajdują się aż dotąd wszyscy ci, którzy nie przyjęli Ewangelii Jezusowej? Ef 2,12

„Że kiedyś byliście poza Chrystusem; uchodziliście za obcych względem społeczności izraelskiej; nie mieliście też udziału w obietnicach przymierzy; byliście pozbawieni i nadziei, i Boga na tym świecie.” (Ef 2,12 BR);

„W tym czasie bowiem żyliście bez Chrystusa, wykluczeni ze społeczności Izraela, bez udziału w przymierzach obietnicy, bez nadziei i bez Boga w świecie.” (Ef 2,12 BP);

„Wówczas żyliście bez Chrystusa, wyłączeni ze społeczności izraelskiej i bez udziału w przymierzu, dającym obietnicę; bez nadziei i bez Boga w świecie.” (Ef 2,12 Kow);

„Byliście w owym czasie bez Chrystusa, oddaleni od obcowania z Izraelem i obcy testamentom obietnicy, nie mający nadziei i bez Boga na tym świecie.” (Ef 2,12 JW).

2. Co Bóg uczynił dla ludzi i na jakie wydarzenie została zwrócona uwaga wszystkich, którzy usłyszeli Boże poselstwo? Tyt 2,11-14

„Albowiem objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi, nauczając nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie żyli, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa, który dał samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, gorliwy w dobrych uczynkach.” (Tyt 2,11-14 BW);

„Albowiem wszystkim ludziom okazała się łaska Boga Zbawiciela naszego I naucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, trzeźwo i sprawiedliwie i pobożnie żyli na tym świecie, Oczekując spełnienia się błogosławionej nadziei i przyjścia chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa, który dał samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud przyjemny, starający się gorliwie o dobre uczynki.” (Tyt 2,11-14 JW).

3. Jaka praca została zlecona Zborowi, aby nadzieja zbawienia mogła się stać własnością wielu? Mt 28,19.20

„Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».” (Mt 28,19.20 BT);

„Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata.” (Mt 28,19.20 BW).

4. Jak ten obowiązek traktowali i wypełniali pierwsi chrześcijanie? DzAp 4,20; 8,4

„Nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli.” (DzAp 4,20 BP);

„Żadną miarą nie możemy milczeć o tym, cośmy widzieli i słyszeli.” (DzAp 4,20 Kow);

„My bowiem nie jesteśmy w stanie nie mówić o tym, co widzieliśmy i słyszeliśmy.” (DzAp 4,20 BPD);

„Wszakże ci, którzy się rozproszyli, szli z miejsca na miejsce i zwiastowali dobrą nowinę.” (DzAp 8,4 BW);

„A ci, którzy byli rozproszeni, chodzili opowiadając słowo Boże.” (DzAp 8,4 BG).

5. Jakie dzieło musi być wykonane, zanim nadejdzie dzień powtórnego przyjścia Jezusa Chrystusa? Mt 24,14

„A ta Ewangelia o królestwie będzie głoszona po całej ziemi, na świadectwo wszystkim narodom. I wtedy nadejdzie koniec.” (Mt 24,14 BT);

„I będzie kazana ta Ewangielija królestwa po wszystkim świecie, na świadectwo wszystkim narodom. A tedyć przyjdzie koniec.” (Mt 24,14 BG);

„Ta zaś Dobra Nowina o królestwie będzie głoszona po całym świecie na świadectwo dla wszystkich narodów. I wtedy przyjdzie koniec.” (Mt 24,14 BR);

„I będzie przepowiadana ta ewangelia królestwa po całej ziemi, na świadectwo wszystkim narodom; a wtedy przyjdzie koniec.” (Mt 24,14 JW).

Uwaga: Pomimo, że żyjemy „w chrześcijańskim świecie”, Prawda Boża nie jest znana szerokiemu ogółowi. W większości ludzie zadowalają się tradycyjnym podejściem do kwestii religijnych, a dla wielu z nich są to sprawy zgoła obce i obojętne. Współczesne chrześcijaństwo wymaga reedukacji, gdyż jego stan niewiele się różni od tego, w jakim byli kiedyś poganie (Ef 2,12)! Znając Bożą Prawdę, wobec wszystkich tych ludzi jesteśmy dłużnikami! Dług ten musimy spłacić, zanim skończy się szansa zbawienia, zanim przeminie Czas Łaski!

6. Do jakiej godności podnosi Bóg wszystkich, którzy Mu zawierzyli, wstępując w ślady Jego Syna? 1 Jana 3,1; por. Rz 8,14-17

„Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego.” (1 Jana 3,1 BT);

„Patrzcie, jak wielką miłością obdarzył nas Ojciec; dzięki temu zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i rzeczywiście nimi jesteśmy. A jeżeli świat nas nie uznaje, to tylko dlatego, że nie zna on również i Ojca.” (1 Jana 3,1 BR);

„Patrzcie, jaką miłość okazał nam Ojciec, że nazwani jesteśmy synami bożymi i jesteśmy. Dlatego nie zna nas świat, że jego nie zna.” (1 Jana 3,1 JW);

„Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!» Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy po to, by też wspólnie mieć udział w chwale.” (Rz 8,14-17 BT);

„Albowiem ci są synami bożymi, którzy Duchem Bożym są rządzeni.

Nie otrzymaliście bowiem znowu ducha niewolników ku bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, przez którego wołamy: Abba (Ojcze)!

Albowiem ten Duch daje świadectwo duchowi naszemu, że jesteśmy synami bożymi.

Jeśli zaś synami, to i dziedzicami: mianowicie dziedzicami bożymi, a współdziedzicami Chrystusowymi; jeśli tylko współcierpimy, abyśmy też byli współuwielbieni.” (Rz 8,14-17 JW);

„Bo wszyscy, których Duch Boży prowadzi, są dziećmi Bożymi. Nie wzięliście przecież ducha niewoli, by znowu ulegać strachowi, lecz wzięliście ducha synostwa, w którym wołamy: Abba, Ojcze! Ten to Duch świadczy wraz z naszym duchem, że jesteśmy dziećmi Boga. A jeśli dziećmi, to i dziedzicami — z jednej strony dziedzicami Boga, a z drugiej współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko razem (z Nim) cierpimy, abyśmy także razem (z Nim) zostali uwielbieni.” (Rz 8,14-17 BPD).

7. Na co oczekują wszystkie dzieci Boże, i do czego ta nadzieja ich zobowiązuje? 1 Jan 3,2.3

„Umiłowani, już teraz jesteśmy dziećmi Bożymi, a jeszcze się nie okazało, czym będziemy. Wiemy, że gdy się On ukaże, staniemy się do Niego podobni, ponieważ ujrzymy Go takim, jakim jest. A każdy, kto ma w Nim tę nadzieję, oczyszcza się, jak i On jest czysty.” (1 Jan 3,2.3 BP);

„Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest. Każdy zaś, kto pokłada w Nim tę nadzieję, uświęca się podobnie jak On jest święty.” (1 Jan 3,2.3 BT).

39.NADZIEJA KTÓRA DAJE ZWYCIĘSTWO

2010-09-18T10:05:00.000+02:00

Tekst przewodni: Rzym. 12:12

„W nadziei radośni, w ucisku cierpliwi, w modlitwie wytrwali.” (Rzym. 12:12 BW);

„Cieszcie się nadzieją. W prześladowaniu bądźcie wytrwali. Trwajcie w modlitwie.” (Rzym. 12:12 BP).

1. Czy nadzieja, którą posiadamy, wiążę się wyłacznie z oczekiwaniem wieczności? Ps 40,2-6; Przyp.Sal. 13,12

„Całą moją nadzieję położyłem w Jahwe,

i nakłonił się ku mnie, i wysłuchał moje wołanie.

Wydźwignął mnie z przepastnego dołu, z grząskiego bagna;

postawił nogi moje na skale i umocnił moje kroki.

W usta moje włożył nową pieśń, hymn ku czci naszego Boga.

Wielu to ujrzy i przejmie ich trwoga, i zaufają Jahwe.

Błogosławiony człowiek, który nadzieję swoją złożył w Jahwe,

a nie przyłącza się do ludzi zuchwałych ani do tych, którzy drogą kłamstwa podążają.

Nieprzeliczone są Twoje cuda, któreś uczynił, Jahwe, Boże mój,

a w zamierzeniach Twoich względem nas nie ma równego Tobie.

Chciałbym je głosić i o nich opowiadać, ale zbyt wiele ich, by móc je wyliczyć.” (Ps 40,2-6 BP);

„Serce boleje, gdy musi długo czekać, a źródłem życia są spełnione nadzieje.” (Przyp.Sal. 13,12 BR);

„Nadzieja, która się odwłóczy, trapi duszę; drzewem żywota pożądanie wypełnione.” (Przyp.Sal. 13,12 JW).

Uwaga: Jako chrześcijanie nie powinniśmy ograniczać naszej nadziei, jaką pokładamy w Bogu, wyłącznie do nadziei eschatologicznych – powtórnego przyjścia Pana Jezusa Chrystusa, zmartwychwstania i wieczności. Wszak Chrystus, podobnie jak Ojciec, jest z nami zawsze (Mt 28,20; Jan 14,23). Dziś więc możemy i powinniśmy odbierać rozliczne łaski i błogoslawieństwo płynące z Jego obecności. On od każdego z nas „nie jest daleko” (DzAp 17,27)!

Do uwagi:

„Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».” (Mt 28,20 BT);

„Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Jeśli kto mnie miłuje, słowa mojego przestrzegać będzie, i Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy, i u niego zamieszkamy.” (Jan 14,23 BW);

„Odpowiedział mu Jezus: Jeśli ktoś Mnie miłuje, zachowuje moją naukę. Dlatego Ojciec mój również go umiłuje; przyjdziemy do niego i będziemy w nim przebywać.” (Jan 14,23 BR);

„Aby szukały Boga, czując Jego obecność, i aby Go znalazły, bo rzeczywiście jest On niedaleko od każdego z nas.” (DZAp 17,27 BP);

„Aby szukali Pana, owaby go snać namacali i znaleźli, aczkolwiek od każdego z nas nie jest daleko.” (DzAp 17,27 BG).

2. Jakie rozterki rodzą się czasami w umysłach chrześcijan, oczekujących na przyjście Pana, i jak na te rozterki odpowiada ap. Piotr? 2 Ptr 3,8.9

„Szczególnie jednak powinniście pamiętać, o tym, że u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Pan nie zwleka z wypełnieniem tego, co przyobiecał, mimo iż niektórzy myślą inaczej. On tylko jest cierpliwy względem was. Nie chce bowiem niczyjej zagłady, lecz pragnie, żeby się wszyscy nawrócili.” (2 Ptr 3,8.9 BR);

„Niech to jedno, umiłowani, nie uchodzi uwagi waszej, że u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy, chociaż niektórzy uważają, że zwleka, lecz okazuje cierpliwość względem was, bo nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do upamiętania.” (2 Ptr 3,8.9 BW).

3. Na jakie przykłady powołuje się ap. Jakub, pragnąc umocnić w nadziei tych chrześcijan, których życie doświadcza szczególnie boleśnie? Jak 5,7-11

„Wytrwajcie więc cierpliwie, bracia, aż do przyjścia Pana! Oto rolnik, wyczekuje drogocennego plonu ziemi, cierpliwie wypatrując, aż spadnie deszcz jesienny i wiosenny. I wy także trwajcie cierpliwie i umacniajcie swe serca, gdyż bliskie jest przyjście Pana. Nie uskarżajcie się, bracia, jedni na drugich, abyście nie byli sądzeni. Oto Sędzia (już) stoi u drzwi. W znoszeniu trudów i w cierpliwości bierzcie, bracia, przykład z proroków, którzy przemawiali w imieniu Pana. Oto jako błogosławionych czcimy tych, którzy wytrwali. Słyszeliście o wytrwałości Joba i jak Pan go wynagrodził, bo Pan jest miłosierny i litościwy.” (Jak 5,7-11 BP).

4. Co bardzo pomaga w spokojnym i ufnym znoszeniu życiowych przeciwności? Kol 3,1-4

„Jeśli razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie jest Chrystus siedzący po prawicy Boga. Zdążajcie do tego, co w górze, a nie do tego, co na ziemi. Albowiem umarliście i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. A kiedy Chrystus - nasze życie ukaże się, wtedy i wy razem z Nim zajaśniejecie w chwale.” (Kol 3,1-4 BP).

5. Co ap. Paweł napisał o potrzebie powierzenia wszystkich spraw życiowych Bogu? Flp 4,4-7; Rz 8,14-17

„Radujcie się w Panu zawsze; powtarzam, radujcie się. Skromność wasza niech będzie znana wszystkim ludziom: Pan jest blisko. Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim w modlitwie i błaganiach z dziękczynieniem powierzcie prośby wasze Bogu. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.” (Flp 4,4-7 BW);

„Radujcie się w Panu zawsze; powtarzam, radujcie się. Wasza uprzejmość niech będzie znana wszystkim ludziom: Pan jest blisko! Przestańcie martwić się o cokolwiek, ale we wszystkim w modlitwie i błaganiach z dziękczynieniem przedstawiajcie wasze prośby Bogu. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, będzie strzegł waszych serc i waszych myśli w Chrystusie Jezusie.” (Flp 4,4-7 BPD);

„Wszyscy, którzy dają się prowadzić Duchowi Bożemu, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, żeby znów trwać w bojaźni, lecz został wam dany duch przybrania za synów, w którym to duchu wołamy: Abba, Ojcze! Sam zaś Duch daje świadectwo duchowi naszemu o tym, że jesteśmy dziećmi Bożymi. A jeśli dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa. Jeżeli bowiem z Nim współcierpimy, to wspólnie będziemy również przebywać w chwale.” (Rz 8,14-17 BR).

6. W jakim kontekście ap. Paweł rozpatrywał wszystkie przypadłości życiowe, jakie go spotykały na drodze za Chrystusem? 2 Kor 4,16-18

„Dlatego nie upadamy na duchu; bo choć zewnętrzny nasz człowiek niszczeje, to jednak ten nasz wewnętrzny odnawia się z każdym dniem. Albowiem nieznaczny chwilowy ucisk przynosi nam przeogromną obfitość wiekuistej chwały, nam, którzy nie patrzymy na to, co widzialne, ale na to, co niewidzialne; albowiem to, co widzialne, jest doczesne, a to, co niewidzialne, jest wieczne.” (2 Kor 4,16-18 BW);

„Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień. Niewielkie bowiem utrapienia nasze obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku dla nas, którzy się wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie.” (2 Kor 4,16-18 BR).

7. Jakie trzy cechy dowodzą w szczególny sposób, że jesteśmy dziećmi naszego Niebieskiego Ojca, naśladowcami Jezusa Chrystusa i Apostołów? Rz 12,12

„Ożywieni radosną nadzieją, cierpliwie znoście uciski, módlcie się z wytrwałością.” (Rz 12,12 BR);

„W nadziei radośni, w ucisku wytrwali, w modlitwie oddani.” (Rz 12,12 BPD).

38.NADZIEJA KTÓRA POMAGA ŻYĆ

2010-09-11T08:25:00.000+02:00

Tekst przewodni: Rzym. 5:5

„A nadzieja nie zawodzi, bo miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam jest dany.” (Rzym. 5:5 BW);

„A nadzieja nie pohańbia, przeto iż miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam jest dany.” (Rzym. 5:5 BG).

1. W czym wielu ludzi pokłada nadzieję? Łk 12,16-19; por. 1 Tym 6,9.10

„I opowiedział im przypowieść:

„A ci, którzy chcą być bogaci, wpadają w próby i w sidła oraz w liczne bezsensowne i szkodliwe pragnienia, które pogrążają ludzi w zgubę i zatracenie. Gdyż korzeniem wszelkiego zła jest miłość pieniędzy, której niektórzy ulegli, zboczyli od wiary i zadali sobie wiele zgryzot.” (1 Tym 6,9.10 BPD);

„Ci zaś, którzy pragną się wzbogacić, popadają w pokusy, dostają się w różne zasadzki i nie mogą się uwolnić od licznych nieporozumień i szkodliwych pożądań. I tak w końcu, rujnując się coraz bardziej, idą na wieczne zatracenie. Pogoń za pieniądzem jest bowiem korzeniem wszelakiego zła. To właśnie żądza posiadania sprawiła, że niektórzy odpadli od wiary i sami stali się dla siebie przyczyną niewymownego cierpienia.” (1 Tym 6,9.10 BR);

„Ci bowiem, co chcą stać się bogatymi, wpadają w pokusę i w sidło diabelskie i w wiele pragnień niepożytecznych i szkodliwych, które pogrążają ludzi w zatracenie i zgubę. Albowiem korzeniem wszelkiego złego jest chciwość, niektórzy oddając się jej, odpadli od wiary, i uwikłali się w wiele boleści.” (1 Tym 6,9.10 JW).

2. Jak konczą się te nadzieje, które nie są oparte na Bogu i Jego obietnicach? Hiob 8,11-15; por. Ps 73,1-20

„Alboż papirus rośnie tam, gdzie nie ma bagna, i sitowie rozwija się bez wody?

Choć jeszcze jest świeże i nie skoszone, jednak więdnie rychlej niż inna trawa.

Taki jest los wszystkich, którzy zapomnieli o Bogu, i tak ginie nadzieja niegodziwego.

Jego ufność, to babie lato, a jego wiara, to pajęczyna.

Jeśli się opiera na swoim domu, to ten się nie ostoi; jeśli się go kurczowo trzyma, to ten nie przetrwa.” (Hiob 8,11-15 BW);

„Psalm Asafa

O, jak dobry jest Bóg dla Izraela

i dla wszystkich ludzi czystego serca.

Ale moje stopy omal się nie potknęły,

mało brakowało, żebym upadł.

Zacząłem bowiem zazdrościć wszystkim niegodziwcom,

widząc, że tak dobrze im się wiedzie.

Nie znoszą żadnych ucisków,

zdrowi są i dobrze wyglądają.

Nie znają udręczenia innych śmiertelników,

nie są doświadczani tak jak inni ludzie.

Dlatego pycha jest im za naszyjnik ozdobny,

a w przemoc odziewają się jak w cenną szatę.

Oczy mają zatłuszczone, że ledwie widzą,

ich serce - ciągle pełne złych planów.

Szydzą zawsze i o wszystkim źle mówią,

kłamią i są wyniośli w mowie.

Rozdzierają swe usta aż pod niebiosa,

a na ziemi język ich dotyka bezkarnie wszystkiego.

Dlatego ludzie zwracają się do nich

i piją chciwie ich wodę.

I jeszcze mówią sobie: Jak może to Bóg zauważyć?

Czy może wiedzieć o tym Najwyższy?

Zaprawdę, tacy są bezbożni, zawsze szczęśliwi,

przydają jedne bogactwa do drugich.

Czy zatem na próżno czyste jest moje serce?

Czy bez pożytku niewinne są moje ręce?

Bo dnia każdego byłem doświadczany,

każdego ranka spotykała mnie chłosta.

Gdybym postanowił: Będę mówił jak tamci

dopuściłbym się zdrady wobec Twoich synów.

Dokładałem więc starań żeby to zrozumieć,

lecz tylko powiększałem wciąż moje cierpienia.

Aż wreszcie wszedłem do przybytku Boga

i przekonałem się, jaki jest ich koniec.

Wpuściłeś ich na grunt bardzo śliski

i spychasz ich ku niewątpliwej zagładzie.

Nagle znikną zupełnie, rozpadną się całkowicie

i tak straszny spotka ich koniec.

Będą jak senne widziadła, co znikają w chwili przebudzenia

i zapomina się o nich, kiedy człowiek wstaje.” (Ps 73,1-20 BR).

3. W kim można pokładać niezachwianą nadzieję? Jer 3,23

„Zaiste, ułudą jest pokładanie nadziei w pagórkach i wrzawa na górach! Zaiste, w Panu, Bogu naszym, jest zbawienie Izraela.” (Jer 3,23 BW);

„Prawdziwie kłamliwe były pagórki i mnóstwo gór; zaiste w Panu, Bogu naszym, zbawienie Izraela.” (Jer 3,23 JW).

4. Jakie, niezwykle ważne słowa wypowiedział na pewnym miejscu Psalmista? Ps 127,1.2

„Pieśń wstępowań; Salomona.

Jeżeli Jahwe domu nie zbuduje,

na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą,

jeżeli Jahwe nie strzeże miasta,

na próżno czuwają strażnicy.

Daremnie wstajecie wczesnym rankiem

i opóźniacie nocny spoczynek,

spożywacie wasz chleb w ciężkim trudzie,

gdyż On swych umiłowanych i we śnie obdarza.” (Ps 127,1.2 BP).

5. W jakich słowach została scharakteryzowana sytuacja niepoddanego Bogu świata? Mt 24,6.7; por. Iz 57,20.21

„Będziecie również słyszeli o wojnach i o wieściach z wojen. Nie dajcie się tym zastraszyć. To musi co prawda nastąpić, ale nie będzie jeszcze oznaczać końca. Naród stanie przeciwko narodowi, a królestwo przeciwko królestwu. Tu i ówdzie zapanuje głód i zaraza i zdarzą się trzęsienia ziemi.” (Mt 24,6.7 BR);

„Bezbożni zaś są jak morze wzburzone,

które się nie może uciszyć

i którego fale wyrzucają muł i błoto.

Nie ma pokoju - mówi Bóg mój - dla bezbożnych.” (Iz 57,20.21 BT).

6. Jak w chwilach zagrożeń zachowują się ludzie, którzy nie mają nadziei w Bogu, a jak ci, którzy żyją z Nim w bliskiej społeczności? Łk 21,26; Ps 112,7.8

„Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte.” (Łk 21,26 BT);

„Kiedy zaś ludzie mdleć będą ze strachu i niepewności oczekiwania na to, co może się jeszcze zdarzyć - bo przecież moce niebieskie będą poruszone.” (Łk 21,26 BR);

„Ludzie konać będą ze strachu przeczuwając grozę, która na świat spadnie. Bo moce niebieskie będą wstrząśnięte.” (Łk 21,26 Kow);

„Nie ulęknie się złej nowiny,

jego serce jest stałe i ufające Jahwe.

Serce jego niewzruszone, nie wie, co trwoga,

aż ujrzy pohańbienie swych nieprzyjaciół.”(Ps 112,7.8 BP).

7. Kto daje nam tę nadzieję i wlewa pokój do serc? Jan 14,27; Rz 5,5

„Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka!” (Jan 14,27 BT);

„A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany.” (Rz 5,5 BT);

„A nadzieja nie przynosi wstydu, gdyż miłość Boga rozlana jest w naszych sercach poprzez Ducha Świętego, który został nam dany.” (Rz 5,5 BGN).

37.CHRYSTUS – NADZIEJA WIERNYCH

2010-09-04T09:52:00.000+02:00

Tekst przewodni: Efez. 1:13

„W nim i wy, którzy usłyszeliście słowo prawdy, ewangelię zbawienia waszego, i uwierzyliście w niego, zostaliście zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym” (Efez. 1:13 BW).

1. W jakiej duchowej sytuacji znajdowali się poganie, zanim Syn Boży przyszedł na świat? Ef 2,11.12

„Tak więc wy, poganie z urodzenia, zwani nie obrzezanymi przez tych, którzy - ze względu na znak uczyniony ludzką ręką na ich ciele - zowią się obrzezanymi, pamiętajcie, że kiedyś byliście poza Chrystusem; uchodziliście za obcych względem społeczności izraelskiej; nie mieliście też udziału w obietnicach przymierzy; byliście pozbawieni i nadziei, i Boga na tym świecie.” (Ef 2,11.12 BR);

„Dlatego pamiętajcie, że wy, niegdyś poganie w ciele, nazywani nieobrzezaniem przez tych, których nazywają obrzezaniem od (znaku) dokonanego ręką na ciele, że byliście w tamtym czasie bez Chrystusa, oddzieleni od społeczności Izraela i obcy przymierzom obietnicy, nie mający nadziei i bez Boga na tym świecie.” (Ef 2,11.12 BPD);

„Przeto pamiętajcie, że wy, kiedyś poganie w ciele, którzy nazywani jesteście odrzezkiem przez tak zwane obrzezanie ręką na ciele uczynione, - byliście w owym czasie bez Chrystusa, oddaleni od obcowania z Izraelem i obcy testamentom obietnicy, nie mający nadziei i bez Boga na tym świecie.” (Ef 2,11,12 JW).

2. Co zapowiadało proroctwo, i w jakich słowach określone zostało dzieło Mesjasza wśród pogan? Iz 42,1-6; Mt 12,17-21

„Oto mój Sługa, którego Ja wspieram,

Wybraniec mój, w którym sobie upodobałem.

Ducha mojego wylałem na niego,

On Prawo zaniesie narodom.

Nie będzie krzyczał ani czynił zgiełku,

nie będzie słychać głosu jego na ulicy.

Trzciny nadłamanej nie złamie

i knota tlejącego nie zgasi!

Prawo prawdziwe ogłosi!

Nie zachwieje się i nie załamie,

aż Prawo utrwali na ziemi!

Na jego Naukę dalekie kraje czekają.

Tak mówi Bóg, Jahwe,

który stworzył i rozpiął niebiosa,

który ziemię utwierdził z jej roślinnością,

a ludziom na niej wlał tchnienie

i ducha tym, którzy po niej chodzą:

- Ja, Jahwe, wezwałem cię w sprawiedliwości

i ująłem cię mocno za rękę.

Ja cię kształtowałem i ustanowiłem Przymierzem dla ludzi,

światłością narodów.” (Iz 42,1-6 BP);

„I tak miała się wypełnić przepowiednia proroka Izajasza: Oto sługa mój, którego sobie wybrałem, mój umiłowany, w którym ma upodobanie moje serce. Na Niego sprowadzę mojego Ducha, a On będzie głosił sprawiedliwość poganom. Nie będzie On wszczynał kłótni ani podnosił głosu i na publicznych drogach nikt Go nie usłyszy. nadłamanej trzciny - nie złamie i nie dogasi knota, który jeszcze dymi dopóki nie przeprowadzi sprawiedliwości aż do chwalebnego zwycięstwa. W Jego imieniu narody będą pokładać nadzieję.” (Mt 12,17-21 BR);

„tak by wypełniło się to, co zostało powiedziane przez proroka Izajasza w słowach: [Oto mój chłopiec, którego wybrałem, mój Umiłowany, w którym moja dusza znalazła upodobanie. Położę na Nim mojego Ducha i ogłosi narodom sąd]. [Nie będzie się kłócił ani krzyczał, ani nikt na ulicach nie usłyszy Jego głosu]. [Trzciny zgniecionej nie złamie i lnu tlącego się nie dogasi, dopóki nie doprowadzi sądu do zwycięstwa]. [A w Jego imieniu narody pokładać będą nadzieję].” (Mt 12,17-21 BPD).

3. Jaka jest obecnie (w Wieku Ewangelii) wspólna nadzieja nawróconych z Żydów i z pogan? Ef 4,4; 2,13-22

„Jest jedno Ciało i jeden Duch, jak jest tylko jedna nadzieja, którą daje wasze powołanie.” (Ef 4,4 BP);

„Jest tylko jedno ciało i jeden duch, tak jak powołanie wasze przyniosło wam jedną jedyną nadzieję.” (Ef 4,4 Kow);

„Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części [ludzkości] uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur - wrogość. W swym ciele pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch [rodzajów ludzi] stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i [w ten sposób] jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości. A przyszedłszy zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca. A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga - zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.” (Ef 2,13-22 BT);

„Ale teraz w Krystusie Jezusie wy, którzyście niekiedy byli daleko, zstaliście się blisko przez krew Krystusowę. Abowiem on jest pokojem naszym, który oboje jednym uczynił i zepsował przegrodzenie śrzedniej ściany. Zgładziwszy przez ciało swoje nieprzyjaźni, to jest, zakon przykazania, który się zamyka w ceremoniach, aby dwu stworzył w samym sobie w jednego nowego człowieka, czyniąc pokój. Aby też pojednał z Bogiem oboje w jednym ciele przez krzyż, zburzywszy nieprzyjaźń przezeń. A przyszedszy opowiedział pokój wam, którzyście daleko i którzy blisko byli. Abowiem przezeń mamy przystęp oboj w jednym duchu do Ojca. Przeto tedy już nie jesteście gośćmi i komorniki, ale mieszczany pospołu z świętymi i domowniki Bożymi. Zbudowani na fundamencie Apostołów i proroków i owszem na samym Jezusie Krystusie, który jest kamieniem węgłowym. Na którym wszytko budowanie słusznie spojone roście w kościół święty Panu. Na którym też i wy pospołu jesteście zbudowani, abyście byli mieszkaniem Bożym w duchu.” (Ef 2,13-22 BB).

4. Jakiego wydarzenia oczekujemy z utęsknieniem i nadzieją? Jan 14,1-3; DzAp 1,11; 24,15; Flp 3,20.21

„Niech serce wasze się nie trwoży. Wierzcie w Boga - i we Mnie wierzcie! W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było powiedziałbym wam o tym, bo idę przygotować wam miejsce. A kiedy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i zabiorę was do siebie, abyście i wy tam byli, gdzie Ja jestem.” (Jan 14,1-3 BP”;

„Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.” (Jan 14,1-3 BT);

„Niech się nie trwoży wasze serce; wierzcie w Boga i we Mnie wierzcie! W domu mojego Ojca jest wiele mieszkań; gdyby tak nie było, byłbym wam powiedział — bo przecież idę przygotować wam miejsce. A gdy pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.” (Jan 14,1-3 BPD);

„Powiedzieli oni: Mężowie z Galilei, dlaczego tak stanęliście i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, który został od was wzięty w górę do nieba, przyjdzie w taki sposób, w jaki zobaczyliście Go wstępującego do nieba.” (DzAp 1,11 BPD);

„Mam też w Bogu nadzieję - oni zresztą żyją tą samą nadzieją - że nastąpi kiedyś zmartwychwstanie zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych.” (DzAp 24,15 BR);

„Nasza ojczyzna jest w niebie i stamtąd oczekujemy przyjścia Pana naszego, Jezusa Chrystusa. On to właśnie przemieni nasze ciało przemijające w ciało chwalebne, podobne do Jego ciała. Dokona zaś tego potęgą, jaką może poddać pod swoją władzę wszystko, co istnieje.” (Flp 3,20.21 BR);

„Aleć nasza rzeczpospolita jest w niebiesiech, skąd też zbawiciela oczekujemy, Pana Jezusa Chrystusa. Który przemieni ciało nasze podłe, aby się podobne stało chwalebnemu ciału jego, według skutecznej mocy, którą też wszystkie rzeczy sobie podbić może.” (Flp 3,20.21 BG).

5. Jak należy żyć i co czynić, oczekując na spełnienie się Bożych obietnic? Tyt 2,11-14

6. Co jest naszym ostatecznym celem i oczekiwaniem? Obj 21,1-4; por. Hbr 11,13-16

„I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma. I Miasto Święte - Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża. I usłyszałem donośny głos mówiący od tronu: «Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie "BOGIEM Z NIMI". I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły».” (Obj 21,1-4 BT);

„I zobaczyłem nowe niebo i nową ziemię; gdyż pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i nie ma już morza. I zobaczyłem święte Miasto, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane niby panna młoda przyozdobiona dla swojego męża. I usłyszałem donośny głos od tronu, mówiący: Oto Namiot Boga z ludźmi! Będzie mieszkał z nimi, a oni będą Jego ludem i sam Bóg będzie z nimi ich Bogiem. I otrze wszelką łzę z ich oczu; i śmierci już nie będzie ani bólu, ani krzyku, ani znoju już nie będzie; gdyż pierwsze rzeczy przeminęły.” (Obj 21,1-4 BPD);

„Wszyscy pomarli w wierze. Nie było im dane doczekać się dóbr przyobiecanych przez Boga. Widzieli je i radośnie witali z daleka. Siebie samych zaś uważali za gości i pielgrzymów na tej ziemi, co oznacza, że ciągle poszukiwali swójej ojczyzny. Nie można przypuszczać, że myśleli o tej ojczyźnie, z której wyszli, bo przecież znaleźliby niejedną sposobność, by do niej wrócić. Tymczasem oni zdążają do lepszej, to jest do niebieskiej ojczyzny. Dlatego Bóg pozwala nazywać się ich Bogiem, bo rzeczywiście przygotował im ojczyznę.” (Hbr 11,13-16 BR);

„Zachowując wiarę poumierali oni wszyscy, nie osiągnąwszy obiecanych dóbr, lecz z daleka je oglądali i pozdrawiali, a przyznawali, że są na tej ziemi cudzoziemcami i wędrowcami. Tak mówiąc okazywali, że szukają ojczyzny. A jeśliby myśleli o tej, z której wyszli, mieli przecież czas powrócić. Zdążają zatem do lepszej, mianowicie do niebieskiej. Dlatego Bóg pozwala się nazywać ich Bogiem, bo przecież przygotował im miasto.” (Hbr 11,13-16 BP).

7. Jak długo mamy wytrwać w nadziei? Hbr 3,6; Hbr 11,39.40

„Lecz Chrystus jako syn był ponad domem jego; a domem jego my jesteśmy, jeśli tylko aż do końca zachowamy niewzruszenie ufność i chwalebną nadzieję.” (Hbr 3,6 BW);

„Chrystus zaś, jako Syn, był nad swoim domem. Jego domem my jesteśmy, jeśli ufność i chwalebną nadzieję aż do końca wytrwale zachowamy.” (Hbr 3,6 BT);

„Chrystus zaś jako syn w domu swoim; a tym domem my jesteśmy, jeśli ufność i chlubę nadziei zachowamy mocną aż do końca.” (Hbr 3,6 JW);

„A ci wszyscy, świadectwem wiary zaleceni, nie doczekali się obietnicy, gdyż Bóg przewidział dla nas coś lepszego, aby bez nas nie stali się doskonałymi.” (Hbr 11,39.40 JW).

36.NADZIEJA ZBAWIENNA

2010-08-28T09:27:00.000+02:00

Tekst przewodni: Ps 118:8

„Lepiej ufać Panu, Niż polegać na ludziach.” (Ps 118,8 BW);

„Lepiej szukać schronienia u Jahwe, niż ufność pokładać w człowieku.” (Ps 118,8 BP).

Wstęp: Nadzieja, to oczekiwanie pożądanego dobra, spodziewanie się, ufność, otucha, i pewnego rodzaju pewność. Nadzieja jest jedną z trzech podstawowych wartości, których posiadaniem musi się legitymować chrześcijanin (por. 1 Kor 13,13). I chociaż przy końcu czasu przeminie ona, podobnie jak wiara (wiecznie będzie trwać tylko MIŁOŚĆ!) – to jednak w tym czasie i w tym świecie, jest ona cenną i konieczną wartością chrześcijańskiego życia.

Do wstępu:

„Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy: z nich zaś największa jest miłość.” (1 Kor 13,13 BT).

1. Jaką nadzieję pozostawił Bóg naszym prarodzicom, zanim zostali wypędzeni z Ogrodu Eden? 1 Mjż 3,15

„Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, między potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty ugodzisz je w piętę.” (1 Mjż 3,15 BR);

„Położę nieprzyjaźń między tobą, a między niewiastą i między potomstwem twoim, a potomstwem jej; ona zetrze głowę twoją, a ty czyhać będziesz na piętę jej.” (1 Mjż 3,15 JW.);

„A nienawiść wzniecę między tobą a niewiastą, i między nasieniem twojem, a nasieniem jej; ono porazi ci głowę, a ty mu porazisz piętę.” (1 Mjż 3,15 Tora I.Cylkowa);

„I ustanowię nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem; ono zdepcze ci głowę, a ty ukąsisz je w piętę.” (1 Mjż 3,15 BW).

Uwaga: Tekst ten, zwany PROTOEWANGELIĄ, stanowi pierwszą zapowiedź zbawienia ludzi przez Ofiarę Jezusa Chrystusa. To On, Jezus, jest Tym, który „zdepcze” (zmiażdży) głowę szatana, a sam wskutek tego ucierpi – zostanie „ukąszony w piętę”!

2. W kim zawsze pokładali swoją nadzieję ludzie wiary? Ps 22,4-6; 40,5

„A przecież Ty mieszkasz w świętym Przybytku,

nadziejo Izraela.

W Tobie mieli nadzieję ojcowie nasi,

zaufali, a wybawiłeś ich;

wołali do Ciebie, i zostali ocaleni,

zawierzyli Tobie, i nie doznali zawodu.” (Ps 22,4-6 BP);

„A Ty jednak święty, zasiadający wśród chwały Izraela,

Tobie ufali ojcowie nasi, ufali, a wybawiłeś ich,

Do Ciebie wołali, a byli ocaleni, Tobie ufali, a nie byli zawstydzeni”. (Ps 22,4-6 Psalmy I.Cylkowa);

„Błogosławiony człowiek,

który nadzieję swoją złożył w Jahwe,

a nie przyłącza się do ludzi zuchwałych ani do tych,

którzy drogą kłamstwa podążają.” (Ps 40,5 BP);

„Błogosławiony mąż, którego nadzieją jest imię Pańskie, a nie oglądał się na marności i na szaleństwa omylne!” [Ps 40,5 (39,5) JW].

3. Czy Izraelici, którzy zawierzyli Bogu i wyszli z Egiptu, zawiedli się na Jego obietnicach? Ps. 78,12-16; por. 2 Mjż 14,13-28

„Uczynił cuda przed ich ojcami

w ziemi egipskiej na polu Soanu.

Rozdzielił morze, a ich przeprowadził

i wody ustawił jak groblę.

Przez dzień ich prowadził obłokiem,

a przez całą noc blaskiem ognia.

Rozłupał skały w pustyni

i jak wielką otchłanią obficie ich napoił.

Wydobył ze skały strumienie,

i wylał wodę jak rzekę.” (Ps 78,12-16 BT);

„Ale Mojżesz odpowiedział ludowi:

- Nie trwóżcie się! Wytrwajcie na miejscu, a ujrzycie pomoc, jakiej Jahwe wam dziś użyczy. Egipcjan bowiem, których dzisiaj widzicie, nigdy już nie ujrzycie. Jahwe będzie walczył za was, wy zachowujcie spokój.

A Jahwe rzekł do Mojżesza:

- Dlaczego wołasz do mnie? Każ synom Izraela ruszyć dalej, a ty podnieś laskę, wyciągnij rękę ponad morzem i rozdziel je, aby synowie Izraela mogli przejść środkiem morza po suchym gruncie. Ja zaś sprawię, że Egipcjanie będą tak nieustępliwi, że pójdą za nimi. Wtedy okażę swoją moc nad faraonem i całym jego wojskiem, nad rydwanami i jeźdźcami. Egipcjanie poznają, żem Ja jest Jahwe, gdyż okażę swoją moc nad faraonem, nad jego rydwanami i jeźdźcami.

Anioł Boga, kroczący przed pochodem Izraelitów, odszedł [stamtąd] i zaczął postępować za nimi. Słup obłoku również odszedł sprzed nich i stanął za nimi, tak że zajął miejsce między pochodem Egipcjan a pochodem Izraela. A obłok był [dla jednych] ciemnością, [drugim] zaś rozjaśniał noc, toteż przez całą noc nie zbliżyli się jedni do drugich. Tymczasem Mojżesz wyciągnął rękę ponad morze, a Jahwe spychał morze porywistym wiatrem wschodnim przez całą noc, aż zamienił morze w suchy ląd. I tak wody zostały przedzielone, a Izraelici mogli przejść przez środek morza po suchym gruncie. Te wody [stanęły] dla nich murem po ich prawej i lewej stronie. Egipcjanie poczęli napierać i iść za nimi środkiem morza, wszystkie konie faraona, jego rydwany i jeźdźcy. O straży porannej ze słupa ognia i obłoku wyjrzał Jahwe na pochód Egipcjan i wywołał zamieszanie w pochodzie Egipcjan. Odrywał koła rydwanów, więc z trudem pchali je naprzód, aż wreszcie Egipcjanie krzyknęli: "Uciekajmy przed Izraelitami, bo Jahwe walczy za nich z Egiptem!" Wtedy Jahwe rzekł do Mojżesza:

- Wyciągnij rękę nad morze, aby wody spłynęły na Egipcjan, na ich rydwany i jeźdźców!

Wyciągnął więc Mojżesz rękę nad morze, a morze z nastaniem ranka wróciło do swego łożyska. Egipcjanie zaś uciekając szli mu naprzeciw; tak zapędził Jahwe Egipcjan na środek morza. Gdy zaś wody wróciły się, pokryły rydwany i jeźdźców, i [w ogóle] całe wojsko faraona, które pociągnęło za [synami Izraela] w morze. Nie pozostał z nich ani jeden [człowiek].” (2 Mjż 14,13-28 BP).

4. Jaką nadzieję piastował w swym sercu patriarcha Jakub? 1 Mjż 49,18; por. Hbr 11,21

„Zbawienia twego oczekuję, Panie.” (1 Mjż 49,18 BW);

„(Twojej, o Jahwe, wyczekuję pomocy!)” (1 Mjż 49,18 BP);

„Przez wiarę umierający Jakub pobłogosławił każdego z synów Józefa i pochylił się głęboko przed wierzchołkiem jego laski.” (Hbr 11,21 BT).

5. Czy była to nadzieja tylko jednego człowieka? Hbr 11,4-13; por. 1 Ptr 1,10-12

„Przez wiarę złożył Abel Bogu wartościowszą ofiarę niż Kain, dzięki czemu otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy, gdy Bóg przyznał się do jego darów, i przez nią jeszcze po śmierci przemawia. Przez wiarę zabrany został Henoch, aby nie oglądał śmierci i nie znaleziono go, gdyż zabrał go Bóg. Zanim jednak został zabrany, otrzymał świadectwo, że się podobał Bogu. Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu; kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy go szukają. Przez wiarę zbudował Noe, ostrzeżony cudownie o tym, czego jeszcze nie można było widzieć, pełen bojaźni, arkę dla ocalenia rodziny swojej; przez nią wydał wyrok na świat i odziedziczył usprawiedliwienie, które jest z wiary. Przez wiarę usłuchał Abraham, gdy został powołany, aby pójść na miejsce, które miał wziąć w dziedzictwo, i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. Przez wiarę osiedlił się jako cudzoziemiec w ziemi obiecanej na obczyźnie, zamieszkawszy pod namiotami z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tejże obietnicy. Oczekiwał bowiem miasta mającego mocne fundamenty, którego budowniczym i twórcą jest Bóg. Przez wiarę również sama Sara otrzymała moc poczęcia i to mimo podeszłego wieku, ponieważ uważała za godnego zaufania tego, który dał obietnicę. Przeto też z jednego człowieka, i to nieomal obumarłego, zrodziło się potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morskim, którego zliczyć nie można. Wszyscy oni poumierali w wierze, nie otrzymawszy tego, co głosiły obietnice, lecz ujrzeli i powitali je z dala; wyznali też, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi.” (Hbr 11,4-13 BW);

„Sprawę owego zbawienia badali dokładnie prorocy, czyli ci, którzy mówili już dawno o łasce, jaką wy dopiero mieliście otrzymać. Zastanawiali się nad tym, jaki będzie ów czas, na który wskazywał działający przez nich Duch Chrystusa. On to przepowiadał mające przyjść na Chrystusa naprzód cierpienie, a potem chwalebne wywyższenie. Prorocy także dowiedzieli się, że to nie im, ale wam raczej miało służyć sprawowane przez nich poselstwo zbawienia. Tę samą posługę sprawują teraz słudzy Ewangelii, głosząc wam, za sprawą Ducha Świętego zesłanego z nieba, radosną nowinę [zbawienia]. A są to sprawy, w które pragnęliby wniknąć sami aniołowie.” (1 Ptr 1,10-12 BR).

6. W jakich słowach wyraził Psalmista oczekiwanie starotestamentowego ludu Bożego na obiecanego Mesjasza? Ps 130,5-8; por. Mich 7,7; Abk 2,3

„W Jahwe ufność pokładam,

ufa dusza moja, czekam na słowo Jahwe.

Dusza moja oczekuje Jahwe bardziej niż straże poranka.

Jak straże na poranek,

niech Izrael czeka na Jahwe,

gdyż u Jahwe jest łaska i u Niego jest obfitość odkupienia.

On bowiem odkupi Izraela ze wszystkich jego przewinień.” (Ps 130,5-8 BP);

„Ja zaś z ufnością zwracam swe oczy ku Jahwe,

wyglądam pomocy od Boga zbawienia mojego.

Bóg mój wysłucha mnie.” (Mich 7,7 BP);

„Bo wszystko, co tu teraz widzisz, stanie się w wyznaczonym czasie. Ku końcowi wszystko nieuchronnie zmierza. Jeśli się coś trochę opóźnia, czekaj na to cierpliwie, bo przyjdzie na pewno, zdarzy się niechybnie.” (Abk 2,3 BR);

„Widzenie to bowiem odnosi się do chwili, która dopiero nadejdzie, mówi o końcu i nie zawiedzie; jeżeli zaś nie ziści się rychło, czekaj cierpliwie na jego spełnienie; nastąpi ono niezawodnie i nie opóźni się.” (Abk 2,3 BP).

7. Jaka nadzieją żyli Symeon i Anna? Łk 2,25-38

„Żył wtedy w Jeruzalem człowiek imieniem Symeon - człowiek sprawiedliwy i bogobojny. Oczekiwał pocieszenia Izraela, a Duch Święty był z nim. Duch Święty objawił mu, że nie umrze, zanim nie zobaczy Mesjasza Pańskiego. Wiedziony Duchem przyszedł do świątyni, kiedy rodzice wnosili dziecię Jezus, aby wypełnić nakaz Prawa. Wziął dziecko na ręce i wielbił Boga. I powiedział: Teraz, wszechwładny Panie, zgodnie z Twym przyrzeczeniem, zwalniasz swego sługę w pokoju. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, które przygotowałeś wszystkim narodom. Światłość dla oświecenia pogan i chwałę Izraela, Twego ludu. A ojciec Jego i matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił im, a do matki Jego, Maryi, rzekł:

- On sprawi, że wielu w Izraelu upadnie i powstanie. On będzie znakiem, któremu się będą sprzeciwiać. A twoje serce miecz przeszyje, aby wyszły na jaw zamysły wielu (ludzi).

Prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, była już bardzo sędziwa. Po wyjściu za mąż żyła siedem lat z mężem, a we wdowieństwie osiemdziesiąt cztery lata. Nie opuszczała świątyni oddając część Bogu przez post i modlitwę we dnie i w nocy. Nadszedłszy właśnie, wielbiła Boga i rozpowiadała o Nim wszystkim, oczekującym wybawienia Jeruzalem.” (Łk 2,25-38 BP).

35.WIARA, A UCZYNKI SPRAWIEDLIWOŚCI cz.II

2010-08-21T08:57:00.000+02:00

Tekst przewodni: Hebr. 10:24

„I baczmy jedni na drugich w celu pobudzenia się do miłości i dobrych uczynków, uczynków, uczynków, uczynków.” (Hebr. 10:24 BW);

„Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków.” (Hebr. 10:24 BT);

„Okazujmy staranie jedni o drugich, zachęcajmy się do wzajemnej miłości i do spełniania dobrych uczynków.” (Hebr. 10:24 BR);

„Czuwajmy też jedni nad drugimi zachęcając się do miłości i dobrych uczynków.” (Hebr. 10:24 Kow);

„Myślmy o sobie nawzajem, jak pobudzać się do miłości i dobrych uczynków.” (Hebr. 10:24 BPD).

1. Czego Bóg oczekuje od Swego Zboru (Kościoła)? Kol 1,10

„Abyście postępowali w sposób godny Pana i we wszystkim podobali się Jemu, przynosząc owoc wszelkich dobrych uczynków i wzrastając w poznaniu Boga.” (Kol 1,10 BP).

2. Jakie środowisko powinno nas pobudzać do miłości i dobrych uczynków? Hbr. 10,24.25

„Troszczmy się wspólnie o to, jak się zachęcać wzajemnie do miłości i dobrych uczynków! Nie opuszczajmy wspólnego zgromadzenia, jak niektórzy mają w zwyczaju, dodawajmy sobie otuchy i to tym bardziej, im bliższy, jak widzicie, jest ów dzień.” (Hbr 10,24.25 BP).

3. Co chrześcijanin uznaje za jedną z podstawowych norm swego postępowania? 1 Jana 2,3-7; 5,2

„Po tym zaś poznajemy, że Go znamy, jeżeli zachowujemy Jego przykazania. Kto mówi: "Znam Go", a nie zachowuje Jego przykazań, ten jest kłamcą i nie ma w nim prawdy. Kto zaś zachowuje Jego naukę, w tym naprawdę miłość Boża jest doskonała. Po tym właśnie poznajemy, że jesteśmy w Nim. Kto twierdzi, że w Nim trwa, powinien również sam postępować tak, jak On postępował. Umiłowani, nie piszę do was o nowym przykazaniu, ale o przykazaniu istniejącym od dawna, które mieliście od samego początku; tym dawnym przykazaniem jest nauka, którąście słyszeli.” (1 Jana 2,3-7 BT);

„Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, iż Boga miłujemy i wypełniamy Jego przykazania.” (1 Jana 5,2 BP).

4. Jaką „złotą zasadę” postępowania w stosunkach z innymi ludźmi zalecił Pan Jezus? Mt 7,12

„Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie! Albowiem na tym polega Prawo i Prorocy.” (Mt 7,12 BT).

Uwaga: Wielki nauczyciel Żydów, Hillel, na pytanie o istotę Prawa Bożego powiedział: „Nie czyń innym, co tobie jest niemiłe. To jest istotą Prawa, zaś cała reszta, to tylko uzupełnienie. Idź i naucz się tego”.

Hillel wyraził tutaj „złotą zasadę” w sensie negatywnym. Natomiast Jezus podał ją w sensie pozytywnym. Z Jego słów wynika, że chrześcijanin nie powinien być człowiekiem pasywnym, biernym wobec świata i ludzi; ma być aktywnym w czynieniu dobra, dbając o innych w taki sam sposób, jak dba o siebie (por. Mt 22,39).

Do uwagi:

„Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego.” (Mt 22,39 BT).

5. Jakie uczynki są szczególnie miłe Bogu? Gal 2,10; DzAp 9,36-39; por. Jak 1,27

„Mieliśmy również pamiętać o ubogich, co też skwapliwie czyniłem.” (Gal 2,10 BP);

„mieliśmy tylko pamiętać o ubogich, czym się też gorliwie zająłem i co starałem się wykonać.” (Gal 2,10 BW);

„A w Jafie mieszkała pewna niewiasta wierząca Tabita, co znaczy Dorkas. Czyniła ona wiele dobrego, a zwłaszcza hojnie wspierała ubogich. Otóż wtedy właśnie zachorowała i zmarła owa niewiasta. Obmyto jej ciało i ułożono w izbie, w górnej części domu. Lidda leży niedaleko Jafy. Gdy więc uczniowie dowiedzieli się, że przebywa tam Piotr, posłali do niego dwu ludzi z prośbą: Przybądź do nas natychmiast! Wyruszył tedy Piotr w drogę, a gdy przybył na miejsce, zaprowadzono go do izby na górze, gdzie zaraz otoczyły go wdowy, pokazując mu ze łzami w oczach chitony i suknie, które zrobiła Dorkas jeszcze za życia.” (DzAp 9,36-39 BR);

„Szczera i nieskazitelna wobec Boga i Ojca pobożność - to troska o sieroty i wdowy w ich niedoli, niewinność i wolność od (wpływów tego) świata.” (Jak 1,27 BP);

„Pobożność prawdziwa, nie budząca zastrzeżeń u Boga Ojca, polega na tym, by śpieszyć z pomocą sierotom i wdowom w ich utrapieniach i by nie poddawać się złym wpływom tego świata.” (Jak 1,27 BR);

„Czystą i nieskazitelną bogobojnością u Boga i Ojca jest to: nieść pomoc sierotom i wdowom w ich ucisku i strzec się splamienia ze strony świata.” (Jak 1,27 BPD).

6. Czym chrześcijanin musi się odróżniać od otaczającego go świata ludzi niesprawiedliwych? Mt 5,43-48; Rz 12,17-21

„Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził. A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych. Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? Czyż i celnicy tego nie czynią? I jeśli pozdrawiacie tylko swych braci, cóż szczególnego czynicie? Czyż i poganie tego nie czynią? Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski.” (Mt 5,43-48 BT);

„Nikomu złem za złe nie odpłacajcie. Starajcie się dobrze czynić wobec wszystkich ludzi! Jeżeli to jest możliwe, o ile to od was zależy, żyjcie w zgodzie ze wszystkimi ludźmi! Umiłowani, nie wymierzajcie sami sobie sprawiedliwości, lecz pozostawcie to pomście [Bożej]! Napisano bowiem: Do Mnie należy pomsta. Ja wymierzę zapłatę - mówi Pan - ale: Jeżeli nieprzyjaciel twój cierpi głód - nakarm go. Jeżeli pragnie - napój go! Tak bowiem czyniąc, węgle żarzące zgromadzisz na jego głowę. Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!” (Rz 12,17-21 BT).

7. O co niewierzacy pomawiają często dzieci Boże, a jak można się skutecznie obronić przed tymi pomówieniami. 1 Ptr 2,12; por. Mt 5,16

„Wasze zachowanie się wśród pogan niech będzie nienaganne, a wówczas oni również, przypatrując się waszym dobrym uczynkom, przestaną was znieważać jako złoczyńców, a poczną wychwalać Boga w dniu Nawiedzenia.” (1 Ptr 2,12 BR);

„Tak wasze światło niech świeci przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre czyny i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie.” (Mt 5,16 BP).

34.WIARA, A UCZYNKI SPRAWIEDLIWOŚCI cz. I

2010-08-14T09:33:00.001+02:00

Tekst przewodni: Jak 2:18

„Lecz powie ktoś: Ty masz wiarę, a ja mam uczynki; pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, a ja ci pokażę wiarę z uczynków moich.” (Jak 2:18 BW);

„Ale może ktoś powie tak: Ty wierzysz, a ja spełniam dobre uczynki. [Otóż odpowiem wówczas:] Pokaż mi, w jaki to sposób twoja wiara może istnieć bez uczynków, bo ja mogę ci pokazać, jak moja wiara przejawia się w dobrych uczynkach.” (Jak 2:18 BR);

„Na to mógłby ktoś powiedzieć: "Ty masz wiarę, a ja mam uczynki. Pokaż mi swą wiarę bez uczynków, a ja wykażę ci wiarę z uczynków moich".” (Jak 2:18 Kow).

1. Dzięki czemu jesteśmy zbawieni? Ef 2,8.9

„Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił.” (Ef 2,8.9 BT);

„Przez łaskę bowiem jesteście zbawieni mocą wiary. Nie pochodzi to z waszej zasługi, lecz z daru Bożego. Nie z uczynków, aby się nikt nie przechwalał.” (Ef 2,8.9 BP);

„Jesteście bowiem zbawieni mocą łaski przez wiarę. Tak więc jest to dar Boży, a nie wasze dzieło. Nie zawdzięczacie go własnym wysiłkom i dlatego nikt z was nie może się nim chlubić.” (Ef 2,8.9 BR).

Uwaga: Żaden, nawet najbardziej zacny i sprawiedliwy czyn ludzki, nie jest w stanie uwolnić nas od popełnionego grzechu! Nie potrafi też tego uczynić doskonały i święty Zakon Boży (Rz 7,12), gdyż „przez zakon jest poznanie grzechu” (Rz 3,20), a nie jego zgładzenie (por. Hbr 10,1-4)!

Jezus Chrystus zgładził na Golgocie nasze grzechy, i dlatego Pismo świadczy, że usprawiedliwienie z grzechu jest wyłącznie darem Bożej łaski, a dostępujemy go przez wiarę w moc Jego oczyszczającej krwi (Rz 3,21-25).

Do uwagi:

„Tak więc zakon jest święty i przykazanie jest święte i sprawiedliwe, i dobre.” (Rz 7,12 BW);

„Nikt bowiem nie może dostąpić usprawiedliwienia w oczach jego przez uczynki Zakonu. Zakon służy tylko do poznania grzechu.” (Rz 3,20 Kow);

„Prawo jest tylko cieniem przyszłych dóbr, a nie ich rzeczywistym wyrazem, i dlatego mimo corocznie składanych, ciągle tych samych ofiar nie jest w stanie udoskonalić tych, którzy przychodzą z owymi ofiarami [do Boga]. Czyżby bowiem nie przestano ich składać, gdyby ci, którzy je składają, oczyszczeni raz na zawsze, doszli do przeświadczenia, że już zostali oczyszczeni od wszelkiego grzechu? Tymczasem rzecz się ma zgoła inaczej: to właśnie owe ofiary odnawiają co roku pamięć o ludzkich grzechach. Bo krew wołów i kozłów nie jest w stanie zgładzić ludzkich grzechów.” (Hbr 10,1-4 BR);

„Prawo bowiem, posiadając tylko cień przyszłych dóbr, a nie sam obraz rzeczy, przez te same ofiary, corocznie ciągle składane, nie może nigdy udoskonalić tych, którzy się zbliżają. Czyż bowiem nie przestano by ich składać, gdyby składający je raz na zawsze oczyszczeni nie mieli już żadnej świadomości grzechów? Ale przez nie każdego roku [odbywa się] przypomnienie grzechów. Niemożliwe jest bowiem, aby krew cielców i kozłów usuwała grzechy.” (Hbr 10,1-4 BT);

„Zakon bowiem będąc cieniem przyszłych dóbr, a nie samym obrazem rzeczy, nie może nigdy uczynić doskonałymi tych, co przystępują z tymi samymi ofiarami, które co roku ustawicznie składają; inaczej zaprzestanoby je ofiarowywać, dlatego że ofiarujący, raz oczyszczeni nie mieliby żadnego grzechu na sumieniu. Ale w nich wznawia się co roku przypominanie grzechów. Niemożliwa to bowiem rzecz, żeby grzechy miały być zgładzone krwią wołów i kozłów.” (Hbr 10,1-4 JW);

„Ale teraz niezależnie od zakonu objawiona została sprawiedliwość Boża, o której świadczą zakon i prorocy, i to sprawiedliwość Boża przez wiarę w Jezusa Chrystusa dla wszystkich wierzących. Nie ma bowiem różnicy, gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej, i są usprawiedliwieni darmo, z łaski jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie, którego Bóg ustanowił jako ofiarę przebłagalną przez krew jego, skuteczną przez wiarę, dla okazania sprawiedliwości swojej przez to, że w cierpliwości Bożej pobłażliwie odniósł się do przedtem popełnionych grzechów.” (Rz 3,21-25 BW);

„Teraz zaś poza Prawem objawiła się sprawiedliwość Boga, o której świadectwo dają Prawo i Prorocy. A sprawiedliwość Boża spełnia się we wszystkich wierzących dzięki przyjęciu wiary w Jezusa Chrystusa. Nie ma bowiem różnicy: wszyscy zgrzeszyli i utracili chwałę Boga, darmo natomiast dostąpili usprawiedliwienia dzięki Jego darowi, dzięki odkupieniu dokonanemu przez Chrystusa Jezusa. Jego to Bóg ustanowił ofiarą przebłagalną przez wiarę i przelanie Jego krwi, chcąc okazać w ten sposób swoją sprawiedliwość, dzięki której odpuszcza dawniej popełnione grzechy.” (Rz 3,21-25 BP);

„A teraz zostało objawione usprawiedliwienie przez Boga, niezależnie od Zakonu. Już Zakon i Prorocy wskazywali na nie: na usprawiedliwienie przez Boga dokonywujące się przez wiarę w Jezusa Chrystusa, i to dla wszystkich [i we wszystkich], którzy [w niego] wierzą. Tu nie ma żadnej różnicy. Wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej. Lecz przez łaskę jego dostępują za darmo usprawiedliwienia, dzięki odkupieniu, które dokonało się w Jezusie Chrystusie. Jego to ustanowił Bóg ofiarą przebłagania we własnej krwi jego, aby okazać swą sprawiedliwość - a ofiara ta staje się skuteczna w tych, którzy wierzą.” (Rz 3,21-25 Kow).

2. Czy fakt, że jesteśmy „zbawieni darmo z łaski Jego, przez wiarę” (Ef 2,8.9), oznacza, że zbawiony człowiek może nie dbać o swe uczynki, a nawet dopuszczać się grzechu? Ef 2,10; Rz 6,1.2; por. Hbr 12,14

„Jego bowiem dziełem jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w nich chodzili.” (Ef 2,10 BW);

„Jesteśmy bowiem dziełem Bożym; to Bóg w Chrystusie Jezusie stworzył nas, byśmy pełnili dobre uczynki, przygotowane zresztą u Boga od dawna do spełniania przez nas.” (Ef 2,10 BR);

„Cóż więc powiemy? Czyż mamy trwać w grzechu po to, aby łaska w pełni się okazała? Na pewno nie! Jakżeż my wszyscy, którzy umarliśmy dla grzechu, mielibyśmy jeszcze żyć w nim?” (Rz 6,1.2 BP);

„Cóż więc powiemy? Czy mamy pozostać w grzechu, aby łaska obfitsza była? Przenigdy! Jakże my, którzy grzechowi umarliśmy, jeszcze w nim żyć mamy?” (Rz 6,1.2 BW);

„Starajcie się o pokój ze wszystkimi i o uświęcenie, bez którego nikt nie będzie oglądał Boga.” (Hbr 12,14 BP).

Uwaga: O ile usprawiedliwienie jest darem łaski dla nas, i jest wyłącznie czynem Boga w Chrystusie, to uświęcenie, jest dziełem Bożym w nas – dziełem, w którym musimy mieć swój udział, jeśli chcemy oglądać Pana!

3. Czy sama wiara, pozbawiona wypływających z niej uczynków sprawiedliwości, może doprowadzić do zbawienia? Jak 2,14.19.20

„Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? Czy [sama] wiara zdoła go zbawić? (…) Wierzysz, że jest jeden Bóg? Słusznie czynisz - lecz także i złe duchy wierzą i drżą. Chcesz zaś zrozumieć, nierozumny człowieku, że wiara bez uczynków jest bezowocna?” (Jak 2,14.19.20 BT);

„Wierzysz, że jest tylko jeden Bóg. Bardzo słusznie! Lecz demony też wierzą - i drżą. Chcesz więc zrozumieć, marny człowieku, że wiara bez uczynków jest martwa?” (Jak 2,19.20 Kow);

„Ty wierzysz, że jest jeden Bóg? Dobrze czynisz: czarci też wierzą i drżą. Chcesz zaś wiedzieć, o człowiecze próżny, że wiara bez uczynków martwa jest?” (Jak 2,19.20 JW).

4. Jakim przykładem popiera Apostoł swoją argumentację i odrzuca wiarę, która nie prowadzi do uczynków sprawiedliwości? Jak 2,15-17

„Gdyby brat lub siostra nie mieli się w co ubrać i brakło im codziennego chleba, a ktoś z was im powie: Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i nasyćcie - a nie da im tego, co jest konieczne do życia, to cóż to pomoże? Tak też wiara nie przejawiająca się w czynach martwa jest sama w sobie.” (Jak 2,15-17 BP);

5. W czym objawia się prawdziwa, godna polecenia wiara? Jak 2,18

„Ale może ktoś powiedzieć: Ty masz wiarę, a ja spełniam uczynki. Pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, to ja ci pokażę wiarę ze swoich uczynków.” (Jak 2,18 BT).

6. Jakie dalsze przykłady przekonują nas o potrzebie posiadania zarówno wiary, jak i wypływających z niej uczynków? Jak 2,21-25

„Czyż Abraham, praojciec nasz, nie został usprawiedliwiony z uczynków, gdy ofiarował na ołtarzu Izaaka, syna swego? Widzisz, że wiara współdziałała z uczynkami jego i że przez uczynki stała się doskonała. I wypełniło się Pismo, które mówi: I uwierzył Abraham Bogu i poczytane mu to zostało ku usprawiedliwieniu, i nazwany został przyjacielem Boga. Widzicie, że człowiek bywa usprawiedliwiony z uczynków, a nie jedynie z wiary. W podobny sposób i Rahab, nierządnica, czyż nie z uczynków została usprawiedliwiona, gdy przyjęła posłów i wypuściła ich inną drogą?” (Jak 2,21-25 BW).

7. Jakiej zmiany dokonała wiara w sercu Zacheusza, i jak się to uzewnętrzniło w jego postępowaniu? Łk 19,5-8

„Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: «Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu». Zeszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. A wszyscy, widząc to, szemrali: «Do grzesznika poszedł w gościnę». Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: «Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie».” (Łk 19,5-8 BT).

Uwaga: Niektórzy chrześcijanie sądzą, że wystarczy w chwili porywu duchowego wyznać Chrystusa swoim Zbawicielem, aby być zbawionym. Są przekonani, że uczynki nie są dla zbawienia konieczne. – Historia Zacheusza poucza nas jednak, że takie rozumowanie jest błędne. Jezus oświadczył wprawdzie: „Dzisiaj stało się zbawienie domowi temu” – stało się to jednak nie w momencie, gdy Zacheusz z radością przyjął Mistrza do swego domu, ale dopiero wówczas, gdy człowiek ten podjął decyzję o zmianie swego życia. Wtedy, kiedy postanowił naprawić wszystkie wcześniej wyrządzone przez siebie krzywdy, i ulżyć niedoli biedaków, wobec losu których wcześniej był nieczuły! Jeżeli nawrócenie nie prowadzi człowieka do zmiany postępowania – wówczas nie jest tym, za co uchodzi!

33.TOCZYĆ BÓJ WIARY cz.II

2010-08-07T09:35:00.000+02:00

Tekst przewodni: 1 Ptr 1,7

„Ażeby wypróbowana wiara wasza okazała się cenniejsza niż znikome złoto, w ogniu wypróbowane, ku chwale i czci, i sławie, gdy się objawi Jezus Chrystus.” (1 Ptr 1,7 BW);

„Zresztą wskutek owych utrapień wiara wasza będzie wypróbowana i stanie się cenniejsza od przemijającego złota, które przecież oczyszcza się w ogniu. W ten sposób, gdy przyjdzie Jezus Chrystus, zasłużycie sobie na chwałę, uwielbienie i cześć.” (1 Ptr 1,7 BR).

Wstęp: Przyrodzona, ludzka słabość sprawia, że chętniej przyswajamy sobie Boże obietnice i czytamy o zwycięstwach osiagniętych dzięki wierze, chetniej słuchamy o cudach, czynionych mocą Bożą, aniżeli przyjmujemy do wiadomości fakty męczeństwa za wiarę i pamiętamy o ofiarach ponoszonych w imię wiary. Tymczasem właśnie ofiary, trudy i cierpienia, ponoszone z pełnym poświęceniem, gdy tak trzeba, są najpełniejszym wyrazem i dowodem wiary dzieci Bożych.

1. Do jakiego elementu „zbroi chrześcijanina” została przyrównana wiara dzieci Bożych? Ef 6,16; 1 Tes 5,8

„a przede wszystkim, weźcie tarczę wiary, którą będziecie mogli zgasić wszystkie ogniste pociski złego;” (Ef 6,16 BW);

„we wszystkim biorąc tarczę wiary, którą moglibyście zgasić wszystkie strzały ogniste najniegodziwszego” (Ef 6,16 JW);

„My zaś, ponieważ jesteśmy dziećmi dnia, musimy być trzeźwi; powinniśmy przywdziać na siebie pancerz wiary i miłości, założyć na głowę hełm nadziei przyszłego zbawienia.” (1 Tes 5,8);

„My zaś, którzy należymy do dnia, bądźmy trzeźwi, przywdziawszy pancerz wiary i miłości oraz przyłbicę nadziei zbawienia.” (1 Tes 5,8 BT);

„My zaś, którzy należymy do dnia, bądźmy trzeźwi, jako ci, którzy przywdziali pancerz wiary i miłości oraz hełm nadziei zbawienia.” (1 Tes 5,8 BPD).

2. Czy tego, kto posiada w sercu prawdziwą wiarę, omijają wszelkie niedostatki, niepokoje i nieszczęścia? Jan 16,33; 2 Tym 3,12

„To powiedziałem wam, abyście we mnie pokój mieli. Na świecie ucisk mieć będziecie, ale ufajcie, Ja zwyciężyłem świat.” (Jan 16,33 BW);

„Powiedziałem wam to, żebyście we Mnie szukali ukojenia. Na świecie będziecie doznawać wiele ucisku, lecz nie traćcie ducha, gdyż Ja zwyciężyłem świat.” (Jan 16,33 BR);

„Tak też wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, będą prześladowani.” (2 Tym 3,12 BP);

„Zresztą prześladowania przyjdą na każdego, kto zechce żyć zgodnie z wolą Bożą, w zjednoczeniu z Jezusem Chrystusem.” (2 Tym 3,12 BR).

3. Jaką postawę powinniśmy przyjąć w chwilach, gdy cierpimy i jesteśmy boleśnie doświadczani, a nie rozumiemy ani dróg, którymi nas Bóg prowadzi, ani celu, któremu to służy? Hiob 13,13-16

„Milczcie, niech ja teraz powiem, cokolwiek może przyjść na mnie. Między zęby stale biorę swe ciało, własne swe życie nadstawiam. Choćby mnie zabił Wszechmocny - ufam, i dróg moich przed Nim chcę bronić. To mi wystarczy za obronę. Nieprawy do Niego nie dojdzie.” (Hiob 13,13-16 BT);

„Zamilknijcie przede mną, abym mógł mówić, a niech przyjdzie na mnie, co chce! Swoje ciało wezmę w swoje zęby, a swoje życie złożę w swoje dłonie. Tak czy owak On mnie zabije, już nie mam nadziei; jednak swojej sprawy będę przed nim bronił. Już to może być ratunkiem dla mnie, bo żaden niegodziwy nie może stanąć przed nim.” (Hiob 13,13-16 BW);

„Milczcież, zaniechajcie mię, a ja mówić będę; a niech przyjdzie na mię, co chce. Czemuż mam szarpać ciało moje zębami mojemi, i duszę moję kłaść w ręce swe? Oto, choćby mię i zabił, przecię w nim będę ufał; wszakże dróg moich przed obliczem jego będę bronił. Onci sam będzie zbawieniem mojem, ale przed oblicze jego obłudnik nie przyjdzie;” (Hiob 13,13-16 BG).

4. Jakiemu celowi służą doświadczenia, jakim bywamy poddawani? Ef 4,14.15; por. 1 Ptr 1,7

„Już nie będziemy dziećmi, które się zdają na igraszkę fal i poddają prądom nauki prowadzącej przez oszustwa i przebiegłość ludzką na manowce. Ale żyjąc według zasad miłości, będziemy dorastali pod każdym względem do Niego, czyli Chrystusa, który jest Głową.” (Ef 4,14.15 BP);

„[Chodzi o to], abyśmy już nie byli dziećmi, którymi miotają fale i porusza każdy powiew nauki, na skutek oszustwa ze strony ludzi i przebiegłości w sprowadzaniu na manowce fałszu. Natomiast żyjąc prawdziwie w miłości sprawmy, by wszystko rosło ku Temu, który jest Głową - ku Chrystusowi.” (Ef 4,14.15 BT);

„abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi i unoszonymi lada wiatrem nauki przez oszustwo ludzkie i przez podstęp, prowadzący na bezdroża błędu, lecz abyśmy, będąc szczerymi w miłości, wzrastali pod każdym względem w niego, który jest Głową, w Chrystusa,” (Ef 4,14.15 BW);

„W ten sposób przestaniemy już być dziećmi, unoszonymi przez różne fale i rzucanymi to tu, to tam byle podmuchem pseudopouczeń, wygłaszanych przez ludzi nieuczciwych i przebiegłych w sprowadzaniu innych na manowce fałszu. Tymczasem my, żyjąc prawdziwie miłością, mamy sprawiać, by wszystko wzrastało ustawicznie ku Chrystusowi, który jest Głową.” (Ef 4,14.15 BR);

„abyśmy już nie byli dziatkami chwiejącymi się i nie byli unoszeni od każdego podmuchu nauki przez złość ludzką, przez podstęp, wiodący do błędu. Lecz czyniąc prawdę w miłości, żebyśmy rośli we wszystkim w nim, który jest głową, Chrystus;” (Ef 4,14.15 JW);

„aby wasza wypróbowana wiara okazała się daleko cenniejsza od zniszczalnego złota, które próbuje się w ogniu. Przyniesie to wam chwałę, cześć i sławę w dniu objawienia się Jezusa Chrystusa.” (1 Ptr 1,7 BP).

5. W jaki sposób powinniśmy szukać Boga zawsze, a zwłaszcza w chwilach ucisków i doświadczeń? Jer 29,13

„A gdy mnie będziecie szukać, znajdziecie mnie. Gdy mnie będziecie szukać całym swoim sercem,” (Jer 29,13 BW).

6. Kto kryje się za kulisami cierpień ludu Bożego? Łk 22,31.32

„Szymonie, Szymonie, oto szatan domagał się, żeby was przesiać jak pszenicę; ale Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci».” (Łk 22,31.32 BT);

„Szymonie, Szymonie, oto szatan domagał się, aby was przesiać jak pszenicę. Ja natomiast błagałem za tobą, aby nie ustała twoja wiara, a ty, gdy się nawrócisz, utwierdzaj swoich braci.” (Łk 22,31.32 BPD);

„I rzekł Pan: Szymonie, Szymonie! Oto szatan pożądał, aby was przesiał jako pszenicę. Ale ja prosiłem za tobą, aby nie ustała wiara twoja; a ty kiedyś, nawróciwszy się, utwierdzaj braci twoich.” (Łk 22,31.32 JW).

7. Jakie zachęcenie skierował do nas ap. Paweł – człowiek, który nie tylko wierzył w Chrystusa, ale także wiele dla Niego wycierpiał? Flp 1,27-30

„Tylko postępujcie w sposób godny ewangelii Chrystusa, bym mógł bądź to, gdy do was przybędę - zobaczyć, bądź to, gdy pozostanę z dala, usłyszeć, że jesteście jednej myśli i wspólnymi siłami walczycie o wiarę w ewangelię, nie pozwalając się przeciwnikom w niczym zastraszyć. To jest właśnie dla nich zapowiedzią zatracenia, a dla was znakiem zbawienia (danym) przez Boga. Wam bowiem została udzielona łaska, że możecie nie tylko wierzyć w Chrystusa, ale i dla Niego cierpieć. Toczycie bowiem tę samą (co ja) walkę. Dawniej patrzyliście na nią, a teraz o niej słyszycie.” (Flp 1,27-30 BP);

„Pamiętajcie tylko, żebyście postępowali w sposób godny Ewangelii Chrystusowej. Wówczas ja - czy to gdy przybędę do was, żeby was zobaczyć, czy to znajdując się z dala od was - z pewnością będę mógł usłyszeć o was, że trwacie mocno w tych samych pragnieniach i że wszyscy razem stajecie w obronie wiary, którą daje Ewangelia. W niczym nie dajcie się przestraszyć waszym przeciwnikom. Wasza odwaga będzie dla nich zapowiedzią ich zagłady, a dla was - źródłem przeświadczenia, że jesteście na drodze do zbawienia, które otrzymacie od Boga. Otrzymaliście bowiem łaskę posługiwania Chrystusowi nie tylko przez wiarę w Niego, lecz także przez znoszenie dla Niego ucisków, jeśli rzeczywiście uczestniczycie w zmaganiach moich, o których już zresztą słyszeliście przedtem i które, jak wiecie, obecnie prowadzę.” (Flp 1,27-30 BR).

32.TOCZYĆ BÓJ WIARY cz.I

2010-07-31T08:55:00.001+02:00

Tekst przewodni: Rz 3,3

„Bo co z tego, że niektórzy nie uwierzyli? Czyż niewierność ich zniweczy wierność Bożą?” (Rz 3,3 BW);

„Bo i cóż, jeśli niektórzy stali się niewierni, czyż ich niewierność miałaby zniweczyć wierność Boga?” (Rz 3,3 BT).

1. Jakie słowa Pisma dowodzą, że wiary nie osiąga się „raz na zawsze”, lecz należy o nią stale bojować? 1 Tym 6,11.12; Judy 3.4

„Ty zaś, człowiecze Bogu oddany, unikaj tego. Zabiegaj o sprawiedliwość, pobożność, wiarę, miłość, cierpliwość i łagodność. Stawaj dzielnie w zawodach - w zawodach wiary. Zdobądź życie wieczne, do którego zostałeś powołany i wyznałeś uroczyście swą wiarę wobec wielu świadków.” (1 Tym 6,11.12 BP);

„Umiłowani! Zabierając się z całą gorliwością do pisania do was o naszym wspólnym zbawieniu, uznałem za konieczne napisać do was i napomnieć was, abyście podjęli walkę o wiarę, która raz na zawsze została przekazana świętym. Wkradli się bowiem pomiędzy was jacyś ludzie, na których od dawna wypisany został ten wyrok potępienia, bezbożni, którzy łaskę Boga naszego obracają w rozpustę i zapierają się naszego jedynego Władcy i Pana, Jezusa Chrystusa.” (Judy 3.4 BW).

2. W jakiej sytuacji duchowej świata, dzieci Boże muszą toczyć bój wiary? 2 Tym 3,1-5; Mt 24,12

„A to wiedz, że w dniach ostatecznych nastaną trudne czasy: Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi, chełpliwi, pyszni, bluźnierczy, rodzicom nieposłuszni, niewdzięczni, bezbożni, bez serca, nieprzejednani, przewrotni, niepowściągliwi, okrutni, nie miłujący tego, co dobre, zdradzieccy, zuchwali, nadęci, miłujący więcej rozkosze niż Boga, którzy przybierają pozór pobożności, podczas gdy życie ich jest zaprzeczeniem jej mocy; również tych się wystrzegaj.” (2 Tym 3,1-5 BW);

„Musisz pamiętać o tym, że gdy nadejdą dni ostatnie, będą się zdarzały chwile trudne. Ludzie staną się bardzo samolubni, chciwi, wyniośli, zarozumiali, bluźniący Bogu, nie okazujący szacunku rodzicom, niewdzięczni, niegodziwi, bezwzględni, bezlitośni; będą się dopuszczać oszczerstw; będą niepohamowani [w gniewie], nieludzcy, nieprzychylni jedni dla drugich; będą podstępni, zuchwali, nadęci pychą i rozmiłowani bardziej w rozkoszach doczesnych niż w Bogu. Będą udawali na zewnątrz pobożnych, ale wyzbędą się siły wiary. Unikaj takich ludzi!” (2 Tym 3,1-5 BR);

„A ponieważ rozszerzy się nieprawość, oziębnie miłość wielu.” (Mt 24,12 BP).

3. Przeciw jakim poglądom musi występować szczery i głęboko wierzący człowiek? Ps 14,2; por. Hbr 11,6

„Jahwe spogląda z wysokości nieba na synów człowieczych, by zobaczyć, czy jest [pośród nich] ktoś rozumny, który by szukał Boga.” (Ps 14,2 BP);

„Bez wiary więc nie można podobać się Bogu, bowiem kto zbliża się do Boga, musi wierzyć, że On istnieje i że wynagradza tych, którzy Go szukają.” (Hbr 11,6 BP).

4. Co dla wierzącego ma większą wartość niż racjonalne, rozumowe argumenty? 1 Kor 2,1-5

„Bracia! I ja, kiedy przybyłem do was, aby wam oznajmić świadectwo o Bogu, nie zamierzałem zabłysnąć słowem lub mądrością. Postanowiłem bowiem, że nie będę wśród was znał niczego poza Jezusem Chrystusem i to ukrzyżowanym. I tak przybyłem do was ze słabością i z bojaźnią oraz z wielkim drżeniem. Moja mowa i nauczanie nie opierały się na przekonywających słowach mądrości, lecz na okazaniu ducha i mocy, aby wasza wiara nie wypływała z ludzkiej mądrości, ale z mocy Bożej.” (1 Kor 2,1-5 BP).

Uwaga: Adam Mickiewicz powiedział kiedyś z przekonaniem: „Czucie i wiara więcej mówią do mnie, niż mędrca szkiełko i oko!” – Człowiek wierzący odczuwa i pojmuje swego Pana sercem poprzez wiarę, i ubogacony duchowo, jest uzbrojony przeciwko wszelkim atakom niewiary – także tej, którą niesie z sobą pseudonauka!

5. Co było od dawna, a jest także dzisiaj, przedmiotem ataków szatana? 1 Mjż 3,1-4; 2 Kor 2,17; por. Obj 22,18.19

„Ze wszystkich zwierząt żyjących na ziemi, stworzonych przez Jahwe, najbardziej przebiegły był wąż. To właśnie on zapytał niewiastę: Czy to prawda, że Bóg polecił wam, żebyście nie jedli owoców z żadnego drzewa w tym ogrodzie? A niewiasta odpowiedziała wężowi: Nie! Możemy jeść owoce z drzew w tym ogrodzie. Tylko o owocach z drzewa, które rośnie w środku ogrodu, Bóg powiedział: Nie wolno wam ich spożywać ani nawet dotykać tego drzewa. W przeciwnym bowiem razie pomrzecie. Na to rzekł wąż do niewiasty: Napewno nie pomrzecie.” (1 Mjż 3,1-4 BR);

„Nie jesteśmy bowiem jak wielu kupczących Słowem Boga, lecz jak ci, którzy z szczerości, lecz jak ci, którzy (posłani) od Boga (i) wobec Boga mówimy w Chrystusie.” (2 Kor 2,17 BPD);

„Co do mnie, to świadczę każdemu, który słucha słów proroctwa tej księgi: Jeżeli ktoś dołoży coś do nich, dołoży mu Bóg plag opisanych w tej księdze; a jeżeli ktoś ujmie coś ze słów tej księgi proroctwa, ujmie Bóg z działu jego z drzewa żywota i ze świętego miasta, opisanych w tej księdze.” (Obj 22,18.19 BW).

Uwaga: Szatan doskonale wie, że Słowa Boże „są duchem, i życiem” (Jan 6,63). Wie również, że odrodzenie człowieka, które dokonuje się za sprawą Ducha Świętego, staje się realne dzięki działaniu Słowa Bożego, „żywego i trwającego na wieki” (1 Ptr 1,23). Dlatego stara się albo zaprzeczyć Słowu Bożemu, albo je sfałszować.

Do uwagi:

„Duch ożywia, ciało nie ma znaczenia. Słowa, które wam powiedziałem, są duchem i życiem.” (Jan 6,63 BP);

„Odrodzeni będąc nie z nasienia skazitelnego, ale z nieskazitelnego przez słowo Boże żywe i trwające na wieki.” (1 Ptr 1,23 BG).

6. Jakie podejście do Pisma świętego zabezpiecza przed zwiedzeniem? 1 Tym 4,13-16; por. DzAp 17,11

„Dopóki nie przybędę, przykładaj się do czytania, napominania i nauczania. Nie zaniedbuj w sobie daru, który zgodnie z proroctwem został ci dany przez włożenie rąk prezbiterów. Staraj się o to z całkowitym oddaniem, aby twój postęp był dla wszystkich widoczny. Pilnuj siebie samego i pilnuj nauczania, bądź w tym wytrwały. Czyniąc tak zbawisz i siebie, i tych, którzy ciebie słuchają.” (1 Tym 4,13-16 BP);

„Dopóki nie przyjdę, pilnuj publicznego czytania, zachęcania, nauki. Nie zaniedbuj daru łaski, który jest w tobie, który został ci dany za sprawą proroctwa wraz z włożeniem rąk grona starszych. O to się troszcz, w tym trwaj, aby twoje postępy były widoczne dla wszystkich. Pilnuj siebie samego i nauki, w tych sprawach trwaj, bo to czyniąc, i samego siebie zbawisz, i tych, którzy cię słuchają.” (1 Tym 4,13-16 BPD);

„Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, przyjęli naukę z całą gorliwością i codziennie badali Pisma, czy istotnie tak jest.” (DzAp 17,11 BT).

7. Jaką funkcję w naszym życiu i chrześcijańskiej edukacji spełniają Pisma Święte? 2 Tym 3,15-17

„I ponieważ od dzieciństwa znasz Pisma święte, które cię mogą obdarzyć mądrością ku zbawieniu przez wiarę w Jezusa Chrystusa. Całe Pismo przez Boga jest natchnione i pożyteczne do nauki, do wykrywania błędów, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwości, aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany.” (2 Tym 3,15-17 BW).

31.DOŚWIADCZYĆ SIEBIE SAMEGO!

2010-07-24T09:20:00.000+02:00

Tekst przewodni: Judy 1:3

1. Jakie doświadczenie jest niezbędne dla dziecka Bożego? 2 Kor 13,5; 1 Kor 2,11

„Siebie samych badajcie, czy trwacie w wierze, siebie samych doświadczajcie! Czyż nie wiecie o samych sobie, że Jezus Chrystus jest w was? Chyba żeście odrzuceni.” (2 Kor 13,5 BT);

„Poddawajcie samych siebie próbie, czy trwacie w wierze, doświadczajcie siebie; czy nie wiecie o sobie, że Jezus Chrystus jest w was? Chyba żeście próby nie przeszli.” (2 Kor 13,5 BW);

„Wypróbujcie samych siebie, czy trwacie w wierze, i doświadczajcie siebie samych. Czy nie znacie siebie i nie wiecie, że Jezus Chrystus jest wśród was? Chyba że nie wytrzymujecie próby.” (2 Kor 13,5 BP);

„Badajcie samych siebie, czy trwacie w wierze! Wypróbujcie siebie! Czyż nie znacie siebie i nie wiecie, że Jezus Chrystus jest w was? Chyba że próba wypadnie przeciwko wam.” (2 Kor 13,5 Kow);

„Badajcie samych siebie, czy jesteście w wierze, doświadczajcie siebie: czy nie rozpoznajecie samych siebie, że Jezus Chrystus jest w was? Chyba że rzeczywiście jesteście nie wypróbowani.” (2 Kor 13,5 BPD);

„Kto spośród ludzi wie, co jest w człowieku, jeśli nie duch człowieka, który w nim jest: Podobnie i tego, co w Bogu jest, nikt nie zna, oprócz Ducha Bożego.” (1 Kor 2,11 BP);

„Bo któż z ludzi wie, kim jest człowiek, prócz ducha ludzkiego, który w nim jest? Tak samo kim jest Bóg, nikt nie poznał, tylko Duch Boży.” (1 Kor 2,11 BW);

„Bo kto z ludzi zna sprawy ludzkie, jeśli nie duch człowieka, który jest w nim? Tak też spraw Boga nikt nie poznał, tylko Duch Boży.” (1 Kor 2,11 BPD).

2. Jakie słowa Pisma dowodzą potrzeby wzrostu i pomnażania wiary? 2 Kor 10,15; 2 Tes 1,3

„My nie chlubimy się cudzą pracą poza obrębem naszego działania, lecz mamy raczej nadzieję, że wraz ze wzrostem wiary waszej i my wśród was w obrębie wyznaczonych nam granic zyskamy wielkie uznanie,” (2 Kor 10,15 BW);

„Nie chlubimy się ponad miarę kosztem cudzych trudów. Mamy jednak nadzieję, że wraz ze wzrostem waszej wiary coraz bardziej będzie się powiększał teren naszego działania.” (2 Kor 10,15 BP);

„Nie przechwalamy się ponad miarę, kosztem cudzej pracy, natomiast spodziewamy się, że wraz z wzrostem waszej wiary sami wzrastać będziemy.” (2 Kor 10,15 Kow);

„Nie chlubimy się ponad miarę trudem innych, mamy natomiast nadzieję, że gdy w was pogłębiać się będzie wasza wiara, nam według (wymierzonej) nam normy dane będzie niepomiernie więcej.” (2 Kor 10,15 BPD);

„Bracia, powinniśmy nieustannie dziękować Bogu za was, gdyż jest to ze wszech miar słuszne. Wasza wiara bowiem staje się coraz silniejsza, a miłość jednych ku drugim obfituje tak bardzo.” (2 Tes 1,3 BR).

3. W jakiej historii wykazana została potrzeba dbałości o wzrost wiary? Rz 4,18-21

„Abraham wbrew nadziei, żywiąc nadzieję, uwierzył, aby się stać ojcem wielu narodów zgodnie z tym, co powiedziano: Takie będzie potomstwo twoje. I nie zachwiał się w wierze, choć widział obumarłe ciało swoje, mając około stu lat, oraz obumarłe łono Sary; i nie zwątpił z niedowiarstwa w obietnicę Bożą, lecz wzmocniony wiarą dał chwałę Bogu, mając zupełną pewność, że cokolwiek On obiecał, ma moc i uczynić.” (Rz 4,18-21 BW);

„On to uwierzył wbrew wszelkiej nadziei po to, by się stać ojcem wielu narodów według tego, co zostało powiedziane: Tak liczne będzie twoje potomstwo. I nie zachwiał się w wierze, choć uznał ciało swe za obumarłe - bo miał już przecież prawie sto lat - i obumarłe już było łono Sary. Wobec obietnicy Bożej nie okazał żadnej chwiejności niedowierzania, lecz przeciwnie, jeszcze mocniej trwał w wierze. Oddał przez to chwałę Bogu, będąc przekonanym, że jest On w mocy uczynić wszystko, co tylko przyrzekł.” (Rz 4,18-21 BR).

Uwaga: Z ludzkiego, logicznego punktu widzenia niemożliwym było, aby w małżeństwie Abrahama i Sary miało się narodzić dziecko!

- A przecież tak się stało! Sprawił to Bóg. Dla Niego nie ma rzeczy niemożliwych. Jednak „mechanizmem” wyzwalającym Boże działanie w stosunku do naszych potrzeb jest – jak wykazuje to opisana wyżej historia (i komentarz ap. Pawła) – wiara! Abraham „wzmocnił się wiarą”. Tego potrzeba i dziś – zamiast ludzkiej logiki, potrzeba nam więcej ufności, więcej wiary, i pełnego ufności oczekiwania na działanie Boże. Także dziś, podobnie jak kiedyś, można usłyszeć słowa Pana: „WEDŁUG WIARY TWOJEJ, NIECHAJ CI SIĘ STANIE!”

4. Co „Świadek Wierny” przepowiedział tym członkom zboru, którzy zaniedbują rozwój swej wiary i hamują duchowy wzrost? Obj 3,15-17

„Znam uczynki twoje, żeś ani zimny, ani gorący. Obyś był zimny albo gorący! A tak, żeś letni, a nie gorący ani zimny, wypluję cię z ust moich. Ponieważ mówisz: Bogaty jestem i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję, a nie wiesz, żeś pożałowania godzien nędzarz i biedak, ślepy i goły,” (Obj 3,15-17 BW).

5. Jakie problemy można rozwiązać przez wiarę? Mr 9,17-27

„Wtedy odpowiedział Mu ktoś z tłumu: Nauczycielu, przyprowadziłem do Ciebie mojego syna, który ma ducha niemego. I gdziekolwiek go chwyci, rzuca nim i szarpie, a on ślini się, zgrzyta zębami i sztywnieje. Powiedziałem Twoim uczniom, aby go wypędzili, ale nie mogli. On zaś odpowiedział im tymi słowy: O pokolenie bez wiary! Jak długo przy was będę? Jak długo będę was znosił? Przyprowadźcie go do Mnie! I przyprowadzili go do Niego. A gdy duch Go zobaczył, natychmiast nim szarpał, rzucił go na ziemię i pokrytego śliną zaczął tarzać. I zapytał jego ojca: Jak dawno mu się to stało? A on powiedział: Od dzieciństwa. I często wrzucał go nawet w ogień i wodę, żeby go zgubić; ale jeśli coś możesz, zlituj się nad nami i pomóż nam. Jezus zaś powiedział mu: Co się tyczy tego: Jeśli coś możesz, to: Wszystko jest możliwe dla wierzącego. Ojciec chłopca natychmiast zawołał: Wierzę, zaradź mojemu niedowiarstwu! Jezus zaś, gdy zobaczył, że zbiega się tłum, skarcił ducha nieczystego, mówiąc mu: Niemy i głuchy duchu! Ja ci rozkazuję: Wyjdź z niego i nigdy już do niego nie wchodź. Wtedy krzyknął, mocno szarpnął i wyszedł. (Chłopiec) zaś stał się jakby martwy, tak że wielu mówiło, iż umarł. Jezus tymczasem wziął go za rękę i podniósł go, a on wstał.” (Mr 9,17-27 BPD).

6. O czym często zapominamy w dniach choroby i cierpienia? Jak 5,14.15

„Choruje kto między wami? Niech przywoła starszych zboru i niech się modlą nad nim, namaściwszy go oliwą w imieniu Pańskim. A modlitwa płynąca z wiary uzdrowi chorego i Pan go podźwignie; jeżeli zaś dopuścił się grzechów, będą mu odpuszczone.” (Jak 5,14.15 BW);

„Jest pośród was ktoś w słabości? Niech przywoła prezbiterów kościoła i niech się pomodlą nad nim wraz z namaszczeniem go oliwą w imieniu Pańskim. A modlitwa wiary uratuje chorego i Pan go podźwignie; jeżeli zaś dopuścił się grzechów, będą mu odpuszczone.” (Jak 5,14.15 BPD).

Uwaga: Jedną z ważniejszych prawd biblijnych jest ta, że Bóg, który się nie zmienia (Mal 3,6; por. Hbr 13,8), i wciąż pozostaje Bogiem łaski i mocy – nie zawsze jednak działa w ten sam sposób. Za dni Jezusa Chrystusa i Apostołów, kiedy były zakładane fundamenty Kościoła, poprzez cuda, znaki i niezwykłe czyny Bóg uwierzytelnił Swoich posłańców i Swoje Dzieło (Hbr 2,1-3)! I choć znaki te i cuda, po okresie apostolskim zaniknęły, w całym Wieku Ewangelii moc Boża skuteczna jest w działaniu dla naszego dobra, w tym dla naszego zdrowia.

W Słowie Bożym, w Liście Jakuba 5,14.15 mamy wyraźne wskazówki, dotyczące postępowania na wypadek choroby. Dlaczego tak rzadko korzystamy z tych rad? Czy w tym również objawia się spełnienie smutnego znaku, o którym mówił Pan Jezus w Ewangelii wg Łukasza 18,8?

Do uwagi:

„Bo Ja, Jahwe, nie odmieniam się, wy zaś, synowie Jakuba, [zmieniać się] nie przestajecie.” (Mal 3,6 BP);

„Ponieważ Ja, Pan, nie odmieniam się, więc dlatego wy, synowie Jakuba, nie jesteście zniszczeni,” (Mal 3,6 BT);

„Otóż Ja, Pan, Ja się nie zmieniłem i wyście też nie przestali być synami Jakuba.” (Mal 3,6 BR);

„A Jezus Chrystus jest ten sam wczoraj i dziś, i takim pozostanie na wieki.” (Hbr 13,8 BR);

„Musimy zatem bardzo pilnie zważać na to, cośmy usłyszeli, żebyśmy nie minęli się z celem. Jeśli bowiem słowo wypowiedziane przez aniołów okazało się tak prawomocne, że wszelkie wykroczenie i nieposłuszeństwo zostało słusznie ukarane, to jakżeż my ocalejemy, jeśli nie zatroszczymy się o tak cenne zbawienie? Najpierw było ono ogłaszane przez Pana, następnie zostało nam przekazane jako pewne przez tych, którzy je słyszeli.” (Hbr 2,1-3 BP);

„Powiadam wam, że szybko weźmie ich w obronę. Tylko czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” (Łk 18,8 BW);

„Powiadam wam, zaraz pośpieszy im z pomocą. Ale czy Syn Człowieczy, kiedy przyjdzie, znajdzie wiarę na ziemi?” (Łk 18,8 BP);

„Powiadam wam, iż się pomści krzywdy ich w rychle. Ale gdy przyjdzie Syn człowieczy, izali znajdzie wiarę na ziemi?” (Łk 18,8 BG);

„Powiedamci wam, żeć je wolnymi uczyni w rychle. A wszakoż Syn człowieczy, gdy przyjdzie, a zaź znajdzie wiarę na ziemi?” (Łk 18,8 BB).

7. Z jaką prośbą i dziś trzeba się zwracać do Pana? Łk 17,5

„I rzekli apostołowie do Pana: Przydaj nam wiary.” (Łk 17,5 BW);

„Apostołowie prosili Pana: - Wzmocnij naszą wiarę!” (Łk 17,5 BP);

„Powiedzieli apostołowie do Pana: Spraw, żeby nasza wiara była większa.” (Łk 17,5 BR).

Uwaga: Wiara jest największą w świecie „energią”, jaka została udostępniona człowiekowi. Jezus przekonał Swych uczniów, że to, co w normalnych okolicznościach i z wykorzystaniem wszelkich ludzkich możliwości jest nie do wykonania, dzięki wierze staje się realne. Uczniowie zrozumieli, że Tym, Który udziela wiary jest Pan. Jego prosili o wiarę, która uzdolni ich do pokonania wszelkich wątpliwości i przeszkód.

30.NIEBEZPIECZEŃSTWA ZAGRAŻAJĄCE WIERZE

2010-07-17T09:07:00.002+02:00

Tekst przewodni: Łuk 18:8

„Powiadam wam, że szybko weźmie ich w obronę. Tylko czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” (Łuk 18:8 BW);

„Zapewniam was, że zaraz weźmie ich w obronę. Lecz czy Syn Człowieczy, przychodząc, znajdzie jeszcze na ziemi wiarę?” (Łuk 18:8 BR);

„Powiadam wam, iż się pomści krzywdy ich w rychle. Ale gdy przyjdzie Syn człowieczy, izali znajdzie wiarę na ziemi?” (Łuk 18:8 BG);

„Powiedamci wam, żeć je wolnymi uczyni w rychle. A wszakoż Syn człowieczy, gdy przyjdzie, a zaź znajdzie wiarę na ziemi?” (Łuk 18:8 BB).

1. Co Pan Jezus mówił o dniach poprzedzających Jego powtórne przyjście? Mt 24,12

„A z powodu rozszerzenia się bezprawia oziębnie miłość wielu.” (Mt 24,12 BPD);

„A ponieważ spotęguje się nieprawość, u wielu osłabnie miłość.” (Mt 24,12 BR).

Uwaga: Gdy stygnie miłość – słabnie wiara, i zanika chrześcijańska aktywność. Zdaniem Pana Jezusa, przyczyną oziębnięcia miłości wierzących w czasach ostatecznych, jest wzrost nieprawości (Mt 24,12). Opieszałość w sprawach duchowych, zły przykład, zaniedbywanie zborowych obowiązków i obojetność religijna – na równi z pobłażaniem dla grzechu, występujące u pewnej grupy wierzących – udzielają się innym! Jezus jednoznacznie ostrzega Swoich naśladowców przed przyjęciem którejś z tych postaw. Tylko ci, którzy do końca wytrwają w wierze i miłości, którzy będą gorliwi w swym poświęceniu i służbie – będą zbawieni!

2. Przed jakim niebezpieczeństwem ostrzegł Jezus Chrystus wszystkich swoich naśladowców? Łk 17,1.2

„I rzekł do uczniów swoich: Nie podobna, by zgorszenia nie przyszły, lecz biada temu, przez którego przychodzą.

Lepiej by było dla niego, gdyby kamień młyński zawisł na szyi jego, a jego wrzucono do morza, niż żeby zgorszył jednego z tych maluczkich.” (Łk 17,1.2 BW);

„Rzekł znowu do swoich uczniów: «Niepodobna, żeby nie przyszły zgorszenia; lecz biada temu, przez którego przychodzą. Byłoby lepiej dla niego, gdyby kamień młyński zawieszono mu u szyi i wrzucono go w morze, niż żeby miał być powodem grzechu jednego z tych małych. Uważajcie na siebie!” (Łk 17,1.2 BT);

„Następnie powiedział do swoich uczniów: Niemożliwe jest, by nie doszło do skandali, lecz biada temu, który je wywołuje. Korzystniej byłoby dla niego, gdyby kamień młyński zawisł mu wokół szyi i został wrzucony do morza, niż żeby przez skandal przyczynił się do upadku jednego z tych małych.” (Łk 17,1.2 BPD).

Uwaga: Nowy Testament czasownikiem „zgorszyć” (gr. skandalizein) i rzeczownikiem „zgorszenie” (skandalon), zawsze posługuje się w sposób szczególny. Czasownik ten nigdy nie ma znaczenia: obrażania kogoś, poniżania kogokolwiek. Oznacza natomiast „rzucenie kłody pod nogi”, mówiąc inaczej – danie komuś złego przykładu.

W świetle tego, obrażanie się niektórych wierzących o słowa, tzw. „gorszenie się” na kogoś o to, co powiedział pod ich adresem (zwłaszcza, jeśli krytyka była słuszna) – nie mają nic wspólnego z biblijnym znaczeniem słowa „zgorszenie”. Takie zgorszenie zostało opisane m.in. w tekście Mt 15,12-14 gdzie „zgorszonymi” byli faryzeusze, zaś „gorszycielem” sam Pan Jezus! – Jak wynika ze sprawozdania ewangelicznego, Jezus nie dbał o takie „zgorszenie”! – Warto (i trzeba koniecznie) pamiętać o tym w życiu zborowym, jeżeli właściwe pojęcia mają być nazwane właściwymi imionami!

3. Jaki duchowy stan jest bardzo niebezpieczny dla życia wiary? Obj 3,15.16

„Znam twoje czyny, że nie jesteś zimny ani gorący. Obyś był zimny albo gorący! A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, mam cię wyrzucić z moich ust.” (Obj 3,15.16 BP);

„Znam uczynki twoje, żeś ani zimny, ani gorący. Obyś był zimny albo gorący!

A tak, żeś letni, a nie gorący ani zimny, wypluję cię z ust moich.” (Obj 3,15.16 BW).

4. Czy brak troski o czyste sumienie może szkodzić wierze? 1 Tym 1,18.19; DzAp 24,16

„Ten nakaz daję ci, synu Tymoteuszu, abyś według dawnych głoszonych o tobie przepowiedni staczał zgodnie z nimi dobry bój, zachowując wiarę i dobre sumienie, które pewni ludzie odrzucili i stali się rozbitkami w wierze;” (1 Tym 1,18.19 BW);

„Takie oto polecenie kładę ci na sercu, Tymoteuszu, synu mój, zgodnie z owymi proroczymi słowy, które ongiś nad tobą rozbrzmiewały. Wsparty o nie, tocz dobry bój. Zachowaj wiarę i dobre sumienie. Niektórzy wyzbyli się go i dlatego ponieśli klęskę, tracąc wiarę.” (1 Tym 1,18.19 Kow);

„Dlatego staram się usilnie o to, bym zawsze miał czyste sumienie wobec Boga i ludzi.” (DzAp 14,16 BP);

„W tym też sam usilnie się staram mieć sumienie nieskazitelne wobec Boga i ludzi zawsze.” (DzAp 14,16 BPD).

5. Co może osłabić naszą wiarę i czujność? Łk 21,34-36

„A wy uważajcie na siebie, aby obżarstwo, pijaństwo i troski życiowe nie obciążyły waszych serc, aby ów dzień nie zaskoczył was znienacka jak potrzask. Bo zaskoczy on wszystkich ludzi na ziemi! Czuwajcie nieustannie i módlcie się, abyście zdołali unikać tego wszystkiego, co nastąpi, i stanąć przed Synem Człowieczym.” (Łk 21,34-36 BP).

6. Czego należy się wystrzegać, aby nie być oszukanym co do wartości swej osobistej wiary? Obj 3,17; por. Łk 12,16-21

„Ponieważ mówisz: Bogaty jestem i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję, a nie wiesz, żeś pożałowania godzien nędzarz i biedak, ślepy i goły,” (Obj 3,17 BW);

„Chlubisz się tym, że jesteś bogaty, że nadal się wzbogacasz, że nie brak ci niczego, a nigdy nie pomyślaleś o tym, że w rzeczywistości jesteś nieszczęśliwy, godny politowania, biedny, ślepy i nagi.” (Obj 3,17 BR);

„I opowiedział im przypowieść: Pewnemu bogatemu człowiekowi dobrze obrodziło pole. Zaczął więc rozważać sam w sobie: Co mam zrobić, gdyż nie mam gdzie zebrać moich plonów? I powiedział: Zrobię tak: Zburzę moje stodoły, zbuduję większe i zgromadzę tam całe moje zboże oraz moje dobra. Potem powiem swojej duszy: Duszo, masz wiele dóbr złożonych na wiele lat; odpocznij, najedz się, napij się, świętuj sobie. Bóg jednak powiedział do niego: Bezmyślny! Tej nocy zażądają twojej duszy; i czyje będzie to, co przygotowałeś? Tak będzie z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty w Bogu.” (Łk 12,16-21 BPD);

„I opowiedział im przypowieść:

- Pewnemu bogatemu człowiekowi pole dobrze obrodziło. I zastanawiał się: Co zrobić? Bo nie mam gdzie pomieścić swoich plonów. I powiedział sobie: Zrobię tak: zburzę moje spichrze i postawię większe, i tam pomieszczę wszystko zboże i cały mój dobytek. I powiem sobie: Masz wielki majątek odłożony na długie lata. Odpoczywaj, jedz, pij i baw się wesoło! Ale Bóg mu powiedział: Głupcze, jeszcze tej nocy pozbawią cię życia i komuż przypadnie to, coś sobie przygotował? Tak to bywa z tym, kto gromadzi skarby dla siebie, a nie jest bogaty u Boga.” (Łk 12,16-21 BP).

7. Jaki rodzaj miłości może stłumić a nawet zniszczyć naszą wiarę? 2 Tym 4,10; por. Jak 4,4

„Demas bowiem mię opuścił umiłowawszy ten świat i podążył do Tesaloniki, Krescens do Galacji, Tytus do Dalmacji.” (2 Tym 4,10 BT);

„Wiarołomni, czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem, to wrogość wobec Boga? Jeśli więc kto chce być przyjacielem świata, staje się nieprzyjacielem Boga.” (Jak 4,4 BW);

„Cudzołożnicy, czyż nie wiecie, że przyjaźń z tym światem oznacza nieprzyjaźń z Bogiem? Jeśli więc ktoś pragnie stać się przyjacielem tego świata, staje się nieprzyjacielem Boga.” (Jak 4,4 Kow);

„Cudzołożnicy i cudzołożnice! nie wiecież, iż przyjaźń świata jest nieprzyjaźnią Bożą? Przetoż, ktobykolwiek chciał być przyjacielem tego świata, staje się nieprzyjacielem Bożym.” (Jak 4,4 BG).

29.CZYNNIKI BUDUJĄCE WIARĘ

2010-07-10T08:43:00.000+02:00

Tekst przewodni: 1 Jan. 5:4

„Bo wszystko, co się narodziło z Boga, zwycięża świat, a zwycięstwo, które zwyciężyło świat, to wiara nasza.” (1 Jan. 5:4 BW);

„A przykazania Jego nie są trudne, ponieważ wszystko, co zrodziło się z Boga, zwycięża świat, a zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest wiara nasza.” (1 Jan. 5:4 BP);

„Gdyż wszystko, co zostało zrodzone z Boga, (nieustannie) zwycięża świat, a to jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat — nasza wiara.” (1 Jan. 5:4 BPD).

1. W jaki sposób rodzi się i gruntuje wiara dzieci Bożych? Rz 10,17; por. DzAp 17,11

„Wiara więc rodzi się z przyjęcia słowa, a przyjęcie to następuje dzięki słowu samego Chrystusa” (Rz 10,17 BP);

„Wiara tedy jest ze słuchania, a słuchanie przez Słowo Chrystusowe.” (Rz 10,17 BW);

„Ci szlachetnością przewyższali mieszkańców Tesaloniki, z cała gotowością przyjęli naukę i codziennie zastanawiali się na podstawie Pisma, czy to tak istotnie jest.” (DzAp 17,11 BP).

2. Jaką rolę w rozbudzaniu i gruntowaniu wiary spełnia człowiek, wyjaśniający prawdy zbawienne? Rz 10,13-15; por. DzAp 8,27-38

„Każdy bowiem, kto wezwie imienia Pana, dostąpi zbawienia. jakże więc będą Go wzywać, skoro nie uwierzyli w Niego? A jak będą wierzyć, skoro nie usłyszeli o Nim? Jak zaś będą słyszeć, skoro im nikt o Nim nie głosi? A jak ktoś będzie głosił, skoro nie został wysłany? Tak też napisano: „Jak piękne stopy tych, którzy głoszą dobro!”.” (Rz 10,13-15 BP);

„Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? Jak to jest napisane: Jak piękne stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę!” (Rz 10,15 BT).

„Wstał więc i poszedł. W tym czasie Etiopczyk, wysoki urzędnik królowej etiopskiej Kandaki, zarządzający całym jej skarbem, powracał z Jerozolimy. Był tam złożyć hołd Bogu. Siedząc na wozie, czytał proroka Izajasza. Powiedział Duch do Filipa: „Zbliż się i idź przy wozie”.

Gdy Filip dobiegł, usłyszał, że czyta proroka Izajasza. Zapytał więc: „Czy ty rozumiesz, co czytasz?”. Odpowiedział: „Skąd bym mógł, skoro mi nikt nie objaśni” i poprosił Filipa, aby wsiadł do wozu. A urywek Pisma, który czytał był następujący:

„Jak owca na zabicie prowadzona,

jak milczący baranek, gdy go strzygą,

tak on nie otwiera ust.

W chwili uniżenia, nie przyznano mu słuszności,

któż opisze jego ród,

bo życie jego z ziemi będzie wymazane”.

Zapytał dworzanin Filipa: „Proszę cię, o kim to prorok mówi, o sobie, czy o kimś innym?” Nawiązując do przeczytanego tekstu, opowiedział mu Filip dobrą nowinę o Jezusie. Jadąc tą drogą, przybyli nad jakąś wodę; wtedy powiedział dworzanin: „Patrz, woda! Czy istnieje jakaś przeszkoda, abyś mnie ochrzcił?” Zatrzymał więc wóz, weszli do wody i Filip ochrzcił dworzanina.” (DzAp 8,27-38 BP);

„A gdy tak jechali drogą, przybyli nad jakąś wodę, a eunuch rzekł: Oto woda; cóż stoi na przeszkodzie, abym został ochrzczony?

Filip zaś powiedział mu: Jeśli wierzysz z całego serca, możesz. A odpowiadając, rzekł: Wierzę, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym.

I kazał zatrzymać wóz, zeszli obaj, Filip i eunuch, do wody, i ochrzcił go.” (DzAp 8,36-38 BW).

3. Kiedy najlepiej zadbać o rozwój i wzmocnienie wiary? 2 Tym 3,15; por. 2 Tym 1,5

„Również dlatego, że od dziecka znasz Pisma święte, które mogą ci dać mądrość, prowadzącą do zbawienia przez wiarę, jaką mamy w Chrystusie Jezusie?” (2 Tym 3,15 BP);

„Dobrze pamiętam twoją szczerą wiarę; mieszkała ona najpierw w sercu twojej babki, Lois, i twojej matki, Eunice, a przekonałem się, że mieszka także i w tobie”. (2 Tym 1,5 BP);

„Mam w żywej pamięci twoją szczerą wiarę, która już w sercu twej babki Loidy i matki twej Eunice żyła. A żyje również w tobie, czego pewien jestem.” (2 Tym 1,5 Kow).

Uwaga: Każda matka i ojciec nuszą sobie uświadomić, w jak wielkim stopniu mogą wpływać na ukształtowanie się wiary swoich dzieci. Jest to wielki dar Boży – przywilej, ale i odpowiedzialność! Zaniedbania tego okresu – okresu, w którym kształtuje się osobowość naszych dzieci, także osobowość duchowa – mogą się okazać nie do odrobienia w czasie późniejszym!

4. Co w szczególny sposób umacnia wiarę? 1 Ptr 1,5-7; Jak 1,2.3

„Wy zaś strzeżeni jesteście mocą Bożą, przez wiarę, aby przygotowane zbawienie objawiło się w czasie ostatecznym.

Dlatego radujcie się, chociaz na razie różne doświadczenia, zasmucają was czasem, aby wasza wypróbowana wiara okazała się daleko cenniejsza od zniszczalnego złota, które próbuje się w ogniu. Przyniesie to wam chwałę, cześć i sławę w dniu objawienia się Jezusa Chrystusa.” (1 Ptr 1,5-7 BP);

„Bracia moi, przyjmujcie z pełną radością rozmaite doświadczenia, przez które przechodzicie, swiadomi, że próba wiary waszej rodzi wytrwałość!” (Jak 1,2.3 BP).

Uwaga: Doświadczenia, które przechodzimy i które kończą się zwycięstwem duchowym, w sposób szczególny umacniają naszą wiarę. Chrześcijanin niejednokrotnie musi przechodzić „doliną cienia śmierci” – zaznać goryczy opuszczenia i zwątpienia, przeżywać rozdarcie duszy. Spotkało to również patriarchę Hioba, który – bliski załamania – wbrew sobie, swoim przyjaciołom, a nawet ludzkiemu rozsądkowi – trwał w wierności wobec Boga. Wiara jego była tak silna, że zapierając się siebie samego, oświadczył: „Oto choćby mnie i zabił, przecie w Nim ufać będę!” (Hiob 13,15 BG). Po zakończeniu próby, człowiek ten wypowiedział znamienne słowa, w których chyba najpełniej została określona wartość doświadczeń wiary: „Przedtem tylko ucho słyszało o Tobie, ale teraz oko moje widzi Cię” (Hiob 42,5).

5. Jakie wydarzenie dowodzi, że moc wiary jest zależna od pielęgnowania ducha modlitwy? Mt 17,17-24

„Jezus odpowiedział:

- Przewrotne pokolenie niedowiarków, jak długo będę z wami. Jak długo będę was znosił? Przyprowadźcie mi go tutaj!

Jezus nakazał mu surowo [wyjść z chłopca] i czart wyszedł z niego. I od tej chwili chłopiec był zdrowy.

Wtedy uczniowie zapytali Jezusa na osobności:

- Dlaczego my nie mogliśmy go wyrzucić?

On im mówi:

- Z powodu waszej słabej wiary. Zaprawdę powiadam wam; Jeśli macie wiarę jak ziarnko gorczycy, a powiecie tej górze: Przesuń się tam - to się przesunie. I nie ma rzeczy, która byłaby dla was niemożliwa.

Kiedy byli razem w Galilei, Jezus im powiedział:

- Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce ludzi, i zabiją Go, i na trzeci dzien zmartwychwstanie.

A oni zasmucili się bardzo.

Kiedy przybyli do Kafarnaum, podeszli do Piotra ludzie, którzy pobierali didrachmy, i rzekli:

- Czy wasz nauczyciel nie płaci didrachmy?” (Mt 17,17-24 BP);

„A On im mówi: Dla niedowiarstwa waszego. Bo zaprawdę powiadam wam, gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, to powiedzielibyście tej górze: Przenieś się stąd tam, a przeniesie się, i nic niemożliwego dla was nie będzie.

Ale ten rodzaj nie wychodzi inaczej, jak tylko przez modlitwę i post.” (Mt 17,20.21 BW);

„(Ten zaś rodzaj złych duchów wyrzuca się tylko modlitwą i postem)” (Mt 17,21 BT).

Uwaga: Tym, który udziela wiary, jest Bóg (Rz 12,3), a sama wiara rodzi się i umacnia w sercu tego, kto utrzymuje z Bogiem stały i bliski kontakt. Stąd tak wielką rolę w umacnianiu wiary odgrywa modlitwa i połaczony z nią post.

Do uwagi:

„Powiadam bowiem – zgodnie z udzielonym mi darem – każdemu przebywającemu wśród was, aby nie mniemał o sobie więcej niż należy. Niech każdy mądrze myśli o sobie. Bóg każdemu przydzielił wiarę, według wyznaczonej mu miary.” (Rz 12,3 BP);

„Powiadam bowiem każdemu spośród was, mocą danej mi łaski, by nie rozumiał o sobie więcej, niż należy rozumieć, lecz by rozumiał z umiarem stosownie do wiary, jakiej Bóg każdemu udzielił.” (Rz 12,3 BW).

6. Czego nie może zaniedbywać ten, kto dba o wzrost swej wiary? Hbr 10,25; por. DzAp 2,44-47

„Nie opuszczajmy wspólnego zgromadzenia, jak niektórzy mają w zwyczaju, dodawajmy sobie otuchy i to tym bardziej, im bliższy, jak widzicie, jest ów dzień.” (Hbr 10,25 BP);

„Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.” (DzAp 2,44-47 BT).

7. Co jeszcze ma wielkie znaczenie dla naszego życia wiary? Ef 5,19.20; por. DzAp 16,25.26

„Przemawiając jedni do drugich, posługujcie się psalmami, hymnami i pieśniami, pełnymi ducha [gorliwości] śpiewajcie Panu i wysławiajcie Go w waszych sercach. I nie przestawajcie też dziękować za wszystko Bogu Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa.” (Ef 5,19.20 BR);

„Śpiewajcie wspólnie psalmy, hymny i pieśni duchowe. Śpiewajcie Panu z całego serca i chwalcie go. Składajcie nieustannie dzięki za wszystko Bogu Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa.” (Ef 5,19.20 Kow);

„O północy Paweł i Sylas modląc się śpiewali na cześć Boga, a więźniowie im się przysłuchiwali. Nagle powstało tak wielkie trzęsienie ziemi, że zachwiały się fundamenty więzienia i natychmiast pootwierały się wszystkie drzwi, ze wszystkich zaś więźniów opadły kajdany.” (DzAp 16,25.26 BP).

28.WIARA BOŻYCH DZIECI

2010-07-03T09:15:00.000+02:00

Tekst przewodni: Hebr. 11:6

„Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu; kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy go szukają.” (Hebr. 11:6 BW).

Wstęp: W przekonaniu autora Listu do Hebrajczyków wiara jest absolutną pewnością rzeczy teraźniejszych i przyszłych. Nie jest ona tylko nadzieją, która patrzy w przyszłość z tęsknym oczekiwaniem; raczej jest to nadzieja patrząca w przyszłość z absolutną pewnością!

1. Czego o istocie wiary naucza Słowo Boże? Hbr 11,1

„A wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy.” (Hbr 11,1 BW);

„Wiara zaś jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy.” (Hbr 11,1 BT);

„Wiara jest mocnym przekonaniem, że istnieje to, czego się spodziewamy, jest świadectwem o wydarzeniach, których nie widzimy.” (Hbr 11,1 BP);

„Wierzyć zaś - to znaczy być pewnym, że się otrzyma to, czego się oczekuje; to znaczy być przekonanym o rzeczywistym istnieniu tego, czego się nie widzi.” (Hbr 11,1 BR);

„Wiara natomiast jest podstawą spełnienia się tego wszystkiego, co jest treścią nadziei; przekonaniem o prawdziwości tego, co niewidzialne.” (Hbr 11,1 BPD).

2. Jakie zagadnienia znajdują zadowalające wyjaśnienie dzięki wierze? Hbr 11,3; por. Ps 33.6.9; 2 Ptr 3,5

„Przez wiarę poznajemy, że światy zostały stworzone słowem Boga, że to, co jest dostrzegalne, powstało z niewidzialnego.” (Hbr 11,3 BP);

„To właśnie na drodze wiary możemy stwierdzić, iż wszechrzeczy stworzone słowem Bożym, to wszystko, co oczyma widzimy, powstało kiedyś nie z rzeczy widzialnych.” (Hbr 11,3 BR);

„Przez słowo Jahwe zostały stworzone niebiosa,

przez tchnienie ust Jego - wszystkie ich zastępy. (…)

Bowiem rzekł - i stało się,

rozkazał - i powstało.” (Ps 33,6.9 BP);

„Przez słowo Pana powstały niebiosa

i wszystkie ich zastępy przez tchnienie ust Jego. (…)

Bo On przemówił, a wszystko powstało;

On rozkazał, a zaczęło istnieć.” (Ps 33,6.9 BT);

„Obstając przy tym, przeoczają, że od dawna były niebiosa i była ziemia, która z wody i przez wodę powstała mocą Słowa Bożego.” (2 Ptr 3,5 BW);

„Tego zaiste umyślnie wiedzieć nie chcą, że się niebiosa dawno stały i ziemia z wody i w wodzie stanęła przez słowo Boże,” (2 Ptr 3,5 BG);

„Rozmyślnie nie chcą słyszeć nawet o tym, że dawno temu, na słowo Boże, zaczęły istnieć niebiosa i ziemia, że ziemia została wydobyta z wody i za jej pośrednictwem uformowana.” (2 Ptr 3,5 BR).

3. W jakim wydarzeniu zostało szczególnie uwidocznione, że czyny i cuda Pana Jezusa rozumieć można wyłącznie wiarą? Jan 11,38-44

„Jezus zaś, ponownie wzruszony do głębi, przyszedł do grobu, który miał kształt jaskini zamkniętej od zewnątrz kamieniem. I powiedział: Odsuńcie ten kamień. A siostra zmarłego, Marta, rzekła do Niego: Panie, już cuchnie. Cztery dni znajduje się w grobie. Na to rzekł Jezus: Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli będziesz wierzyć, ujrzysz chwałę Bożą? Wtedy usunięto kamień. Jezus wzniósł oczy ku górze i tak się modlił: Ojcze, dziękuję Ci, żeś Mnie wysłuchał. Wiedziałem, że zawsze Mnie wysłuchujesz. Powiedziałem to jednak ze względu na zebranych tu ludzi, aby uwierzyli, żeś Ty Mnie posłał. A gdy to powiedział, zawołał donośnym głosem: Łazarzu, wyjdź z grobu! I wyszedł zmarły, mając ręce i nogi obwiązane opaskami, a twarz zawiniętą w chustę. Rozkazał tedy Jezus: Uwolnijcie go z więzów i pozwólcie mu chodzić.” (Jan 11,38-44 BR).

Uwaga: Prawdziwa, chrześcijańska wiara, to głębokie, absolutne przekonanie, że wszelkie istnienie i wszelka moc; że rzeczy widzialne i niewidzialne; że wszystkie istoty na niebie i ziemi, że wszelkie prawa – znajdują się w mocy i dyspozycji naszego Boga. W taki sposób rozumiał tę rzeczywistość m.in. ów oficer rzymski, który prosił Jezusa o uzdrowienie swego sługi (Mt 8,5-10).

Do uwagi:

„A gdy wszedł do Kafarnaum, przystąpił do niego setnik, prosząc go i mówiąc: Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi. Rzekł mu Jezus: Przyjdę i uzdrowię go. A odpowiadając setnik rzekł: Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiony sługa mój. Bo i ja jestem człowiekiem podległym władzy i mam pod sobą żołnierzy; i mówię temu: Idź, a idzie; innemu zaś: Przyjdź, a przychodzi; i słudze swemu: Czyń to, a czyni. Gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i rzekł do tych, którzy szli za nim: Zaprawdę powiadam wam, u nikogo w Izraelu tak wielkiej wiary nie znalazłem.” (Mt 8,5-10 BW).

4. Jakie wydarzenie wykazuje cudowną moc i skutek wiary w potęgę Bożą? Joz 10,12-14

„Tego dnia, w którym Jahwe wydał Amorytów synom Izraela, zawołał Jozue do Jahwe w obecności Izraelitów: "Słońce, zatrzymaj się nad Gibeonem, a ty, księżycu, nad doliną Ajjalonu!" I zatrzymało się słońce, również księżyc stanął, aż naród wziął odwet na nieprzyjaciołach swoich. Czyż nie zostało to zapisane w Księdze Sprawiedliwego? Słońce stanęło pośrodku nieba i nie spieszyło się ku zachodowi przez cały dzień. Nie zdarzył się nigdy ani przedtem, ani też potem dzień taki jak ten, w którym Jahwe wysłuchał wołania człowieka. Jahwe sam bowiem walczył za Izraela.” (Joz 10,12-14 BP).

5. Czego przez wiarę dokonywali Apostołowie i pierwszy Zbór Chrześcijański? DzAp 5,17-26; 9,36-41

„Patrząc na to arcykapłan i jego zwolennicy spośród saduceuszów zapłonęli zazdrością. Pojmali też wkrótce apostołów i wtrącili ich do publicznego więzienia. Lecz nocą anioł Pański otworzył bramy więzienia i wypuściwszy ich na wolność powiedział: Idźcie do świątyni i głoście ludowi naukę o nowym życiu! Usłyszawszy tedy ten nakaz, o świcie już przyszli do świątyni i poczęli nauczać. Wtedy arcykapłan i jego stronnicy zwołali Sanhedryn i wszystkich starszych Izraela, a potem kazali ich sprowadzić z więzienia. Lecz kiedy słudzy przyszli, nie znaleźli ich już w więzieniu. Powróciwszy więc powiedzieli: Zastaliśmy więzienie bardzo starannie zamknięte i strażników czuwających u wejścia. Kiedyśmy jednak weszli do wnętrza, nie znaleźliśmy tam już nikogo. Gdy przywódca straży świątynnej i arcykapłani usłyszeli te słowa, nie mogli pojąć, co się z nimi stało. Lecz oto przybiegł nagle ktoś i powiedział: Ludzie, których wtrąciliście do więzienia, znajdują się w świątyni i spokojnie nauczają. Poszedł tedy przywódca straży świątynnej ze sługami i przyprowadził ich, nie używając przy tym jednak żadnej przemocy w obawie, aby lud ich samych nie ukamienował.” (DzAp 5,17-26 BR);

„A w Joppie była pewna uczennica, imieniem Tabita, co w tłumaczeniu znaczy Dorkas; życie jej wypełnione było dobrymi i miłosiernymi uczynkami, jakich dokonywała. I stało się, że w tym właśnie czasie zaniemogła i umarła; obmyto ją i złożono w sali na piętrze. Ponieważ zaś Lydda leży blisko Joppy, uczniowie, usłyszawszy, że tam przebywa Piotr, wysłali do niego dwóch mężów z prośbą: Nie zwlekaj z przyjściem do nas. Wybrał się tedy Piotr i poszedł z nimi; a gdy przyszedł, zaprowadzili go do sali na piętrze; i obstąpiły go wszystkie wdowy, płacząc i pokazując suknie i płaszcze, które robiła Dorkas, gdy była z nimi. A Piotr, usunąwszy wszystkich, padł na kolana i modlił się; potem zwrócił się do ciała i rzekł: Tabito, wstań! Ona zaś otworzyła oczy swoje i, ujrzawszy Piotra, usiadła. A on podaj jej rękę i podniósł ją; przywoławszy zaś świętych i wdowy, pokazał ją żywą.” (DzAp 9,36-41 BW);

„Mieszkała też w Jafie pewna uczennica imieniem Tabita, co znaczy Gazela. Czyniła ona dużo dobrego i dawała hojne jałmużny. Wtedy właśnie zachorowała i umarła. Obmyto ją i położono w izbie na piętrze. Lidda leżała blisko Jafy; gdy więc uczniowie dowiedzieli się, że jest tam Piotr, wysłali do niego dwóch posłańców z prośbą: «Przyjdź do nas bez zwłoki!» Piotr poszedł z nimi, a gdy przyszedł, zaprowadzili go do izby na górze. Otoczyły go wszystkie wdowy i pokazywały mu ze łzami w oczach chitony i płaszcze, które zrobiła im Gazela za swego życia. Po usunięciu wszystkich, Piotr upadł na kolana i modlił się. Potem zwrócił się do ciała i rzekł: «Tabito, wstań!» A ona otwarła oczy i zobaczywszy Piotra, usiadła. Piotr podał jej rękę i podniósł ją. Zawołał świętych i wdowy i ujrzeli ją żywą.” (DzAp 9,36-41 BT).

6. Czy ci, którzy posiadali w sercach wiarę, byli zawsze wolni od niebezpieczeństw i cierpień? DzAp 12,1-3; 14,19.20

„W tym również czasie król Herod rozpoczął surowe prześladowanie niektórych spośród tamtejszych wiernych. Kazał ściąć mieczem Jakuba, brata Jana, a kiedy spostrzegł, że było to po myśli Żydów, wydał także rozkaz aresztowania Piotra. Było to w okresie święta Przaśników.” (DzAp 12,1-3 BR);

„Tymczasem jednak nadciągnęli z Antiochii i Ikonium Żydzi, którzy podburzyli tłum, ukamienowali Pawła i wywlekli go za miasto, sądząc, że już nie żyje. Lecz gdy go potem otoczyli uczniowie, podniósł się, wrócił do miasta, a następnego dnia udał się razem z Barnabą do Derbe,” (DzAp 14,19.20 BR).

7. Jaka (czyja) wiara jest i powinna pozostać na zawsze ideałem każdego chrześcijanina? Obj 14,12

„Tu się okazuje wytrwałość świętych, tych, którzy strzegą przykazań Boga i wiary Jezusa.” (Obj 14,12 BT);

„Tu okazuje się wytrwałość świętych, którzy zachowują przykazania Boże i wiarę w Jezusa.” (Obj 14,12 KOW).

27.MISJA BEZ SŁÓW

2010-06-26T09:28:00.000+02:00

Tekst przewodni: Mat. 5:16

„Tak niechaj świeci wasza światłość przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie.” (Mat. 5:16 BW).

1. Jak bardzo świat potrzebuje Ewangelii Chrystusowej? Mt 9,36-38; por. Ef 2,11.12

„A widząc lud, użalił się nad nim, gdyż był utrudzony i opuszczony jak owce, które nie mają pasterza. Wtedy rzekł uczniom swoim: Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, aby wyprawił robotników na żniwo swoje.” (Mt 9,36-38 BW);

„Dlatego pamiętajcie, że niegdyś wy - poganie co do ciała, zwani "nieobrzezaniem" przez tych, którzy zowią się "obrzezaniem" od znaku dokonanego ręką na ciele - w owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, nie mający nadziei ani Boga na tym świecie.” (Ef 2,11.12 BT).

2. Jakiego porównania użył Pan Jezus, aby podkreślić, że bardziej niż słów, świat potrzebuje świadectwa odrodzonego życia dzieci Bozych? Mt 5,13-16

„Wy jesteście solą ziemi. Jeśli tedy sól zwietrzeje, czym ją samą solić się będzie? Na nic się już więcej nie zda, jak tylko by ją wyrzucić na zewnątrz, gdzie zostanie podeptana przez ludzi. Wy jesteście światłem dla całego świata. Nie można ukryć miasta położonego na szczycie góry. Nie zapala się też lampy po to, by ją schować pod korcem. Przeciwnie, umieszcza się ją na świeczniku, aby dawała światło tym wszystkim, którzy są w domu. Tak też światło wasze niech jaśnieje na oczach wszystkich ludzi po to, żeby widzieli wasze dobre uczynki i wielbili za nie Ojca waszego, który jest w niebie.” (Mt 5,13-16 BR).

3. Z jaką znamienną prośbą przyszli kiedyś do ap. Filipa prozelici greccy? Jan 12,20-26; por. DzAp 10,38

„A byli niektórzy Grecy wśród tych, którzy pielgrzymowali do Jerozolimy, aby się modlić w święto. Ci tedy podeszli do Filipa, który był z Betsaidy w Galilei, z prośbą, mówiąc: Panie, chcemy Jezusa widzieć. Poszedł Filip i powiedział Andrzejowi, Andrzej zaś i Filip powiedzieli Jezusowi. A Jezus odpowiedział im, mówiąc: Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, jeśli ziarnko pszeniczne, które wpadło do ziemi, nie obumrze, pojedynczym ziarnem zostaje; lecz jeśli obumrze, obfity owoc wydaje. Kto miłuje życie swoje, utraci je, a kto nienawidzi życia swego na tym świecie, zachowa je ku żywotowi wiecznemu. Jeśli kto chce mi służyć, niech idzie za mną, a gdzie Ja jestem, tam i sługa mój będzie; jeśli kto mnie służy, uczci go Ojciec mój.” (Jan 12,20-26 BW);

„Wśród tych, którzy przybyli, aby w czasie święta pokłonić się (Bogu), byli też pewni Grecy. Ci więc podeszli do Filipa z Betsaidy w Galilei z taką prośbą: Panie, chcemy się widzieć z Jezusem. Filip (zatem) poszedł i powiedział Andrzejowi, Andrzej zaś i Filip powiedzieli Jezusowi. Jezus natomiast tak im odpowiedział: Nastąpiła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy. Ręczę i zapewniam was, jeśli ziarnko pszenicy wrzucone do ziemi nie obumrze, pojedynczym ziarnem zostaje; lecz jeśli obumrze, wydaje obfity owoc. Kto kocha swoją duszę, straci ją, a kto nienawidzi swojej duszy w tym świecie, uchroni ją dla życia wiecznego. Jeśli ktoś chce Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam też będzie mój sługa; jeśli ktoś chce Mi służyć, uczci go mój Ojciec.” (Jan 12,20-26 BPD);

„Jezus z Nazaretu został przez Boga namaszczony Duchem Świętym i mocą, przeszedł dobrze czyniąc, uzdrawiał opętanych przez diabła, bo Bóg był z Nim.” (DzAp 10,38 BP).

Uwaga: Owi Grecy prawdopodobnie chcieli po prostu zobaczyć Jezusa – spotkać się z Nim. Ale w ich prośbie można odnaleźć inną, najważniejszą dla chrześcijańskiego świadectwa potrzebę: ludzie chcą nie tyle słyszeć o Jezusie, co raczej widzieć Jezusa w nas! Chcą Go widzieć w naszym postępowaniu, chcą się naocznie przekonać, czy Ewangelia naprawdę jest „mocą ku zbawieniu każdego, kto wierzy” (Rz 1,16), i czy możliwe jest, zwycięzanie grzechu i życie w czystości (Jan 1,12.13). Odpowiadając Filipowi i Andrzejowi, Pan Jezus wyraźnie wskazał im tę właśnie potrzebę. Jego słowa (Jan 12,23-26) opisują najpierw Jego drogę i zwycięstwo, ale także naszą drogę i warunki skutecznego świadectwa Ewangelii!

Do uwagi:

„Tym zaś, którzy Ją przyjęli, którzy uwierzyli w Jej imię, dała moc, aby się stali dziećmi Bożymi. Oni nie narodzili się z ludzi: ani z pożądliwości ciała, ani z woli mężczyzny, ale z Boga.” (Jan 1,12.13 BP).

4. O czym prorokował Izajasz, a co na ten sam temat napisał ap. Paweł? Iz 42,1-7; 51,4.5; 66,18-21; por. Rz 8,19-23

„Oto mój Sługa, którego Ja wspieram,

Wybraniec mój, w którym sobie upodobałem.

Ducha mojego wylałem na niego,

On Prawo zaniesie narodom.

Nie będzie krzyczał ani czynił zgiełku,

nie będzie słychać głosu jego na ulicy.

Trzciny nadłamanej nie złamie i knota tlejącego nie zgasi!

Prawo prawdziwe ogłosi!

Nie zachwieje się i nie załamie,

aż Prawo utrwali na ziemi!

Na jego Naukę dalekie kraje czekają.

Tak mówi Bóg, Jahwe, który stworzył i rozpiął niebiosa,

który ziemię utwierdził z jej roślinnością,

a ludziom na niej wlał tchnienie

i ducha tym, którzy po niej chodzą:

- Ja, Jahwe, wezwałem cię w sprawiedliwości

i ująłem cię mocno za rękę.

Ja cię kształtowałem i ustanowiłem Przymierzem dla ludzi,

światłością narodów,

abyś otwierał oczy niewidomym i wyprowadzał z więzienia pojmanych,

a z ciemnicy tych, co siedzą w ciemności!” (Iz 42,1-7 BP);

„Słuchajcie mnie pilnie, narody,

ludy, nakłońcie uszu ku mnie!

Bo to ode mnie wyjdzie Nauka,

a Prawo me będzie światłością narodów!

Ugruntuję wkrótce moją sprawiedliwość.

Jak światłość wschodzi moje zbawienie

(a ramiona moje sądzić będą ludy).

Wyczekują mnie zamorskie krainy

i polegają na moim ramieniu.” (Iz 51,4.5 BP);

„Ja wszakże znam ich sprawy i myśli;

przybędę, aby zgromadzić wszystkie narody i języki.

Przyjdą i oglądać będą moją chwałę.

Ustanowię wśród nich znak

i wyślę ocalałych spośród nich do obcych ludów:

do Tarszisz, Puf, Lud, Meszek, Rosz, Tubal i Jawan,

do wysp dalekich, które nie słyszały nic o mnie

i nie widziały mej chwały.

I głosić będą chwałę moją wśród [obcych] narodów.

I przywiodą oni wszystkich braci waszych

spośród wszelkich narodów

jako dar ofiarny dla Jahwe

(na koniach i wozach, w lektykach, na mułach i wielbłądach)

na moją Górę świętą, do Jeruzalem - mówi Jahwe

- tak jak synowie Izraela przynoszą

dar ofiarny w czystych naczyniach do Świątyni Jahwe.

Także spośród nich wezmę sobie jako kapłanów i lewitów - mówi Jahwe.” (Iz 66,18-21 BP);

„Bo stworzenie z tęsknotą oczekuje objawienia synów Bożych, gdyż stworzenie zostało poddane znikomości, nie z własnej woli, lecz z woli tego, który je poddał, w nadziei, że i samo stworzenie będzie wyzwolone z niewoli skażenia ku chwalebnej wolności dzieci Bożych. Wiemy bowiem, że całe stworzenie wespół wzdycha i wespół boleje aż dotąd. A nie tylko ono, lecz i my sami, którzy posiadamy zaczątek Ducha, wzdychamy w sobie, oczekując synostwa, odkupienia ciała naszego.” (Rz 8,19-23 BW);

„Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności - nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał - w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych. Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując przybrania za synów - odkupienia naszego ciała.” (Rz 8,19-23 BT).

Uwaga: „Wyspy” u proroka Izajasza, a u ap. Pawła „stworzenia”, to narody pogańskie, które oczekują na Bożych posłańców. „I rzekł im; idąc na cały świat, głoście ewangelię wszystkiemu stworzeniu” (Mk 16,15), to jest „wszystkim narodom” (Mt 28,19), najpierw w „Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi” (DzAp 1,8)!

Ludzie mieszkający na różnych miejscach naszego kraju i całego globu, tęsknią za prawdziwym sensem życia, za pewną i trwałą nadzieją. Marzą o wieczności! Oni wciąż nie wiedzą, że wszystko to mogą otrzymać od Boga przez Pana Jezusa Chrystusa. I tutaj zaczyna się nasze zadanie; jako już odrodzone dzieci Boże jesteśmy zobowiązani nieść im poselstwo Ewangelii i nauczać – i swoim przykładem zachęcać do przyjęcia Bożej Prawdy. W ten właśnie sposób dla zagubionych „stworzeń” dokonuje się „objawienie synów Bożych” (Rz 8,19).

Ale apostoł dodaje tutaj jeszcze jedną ważną myśl: stwierdza, że także dzieci Boże „wzdychają w sobie”, oczekują bowiem „odkupienia ciała” (Rz 8,23) – a więc dnia powtórnego przyjścia Jezusa Chrystusa, w którym otrzymamy ciała duchowe, nieskazitelne i nieśmiertelne (1 Kor 15,50-54; Flp 3,20.21), i w nich Jezus zabierze nas do Domu Ojca (Jan 14,1-3)!

Do uwagi:

„Zapewniam was, bracia, że ciało i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego, i że to, co zniszczalne, nie może mieć dziedzictwa w tym, co niezniszczalne. Oto ogłaszam wam tajemnicę: nie wszyscy pomrzemy, lecz wszyscy będziemy odmienieni. W jednym momencie, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby - zabrzmi bowiem trąba - umarli powstaną nienaruszeni, a my będziemy odmienieni. Trzeba, ażeby to, co zniszczalne, przyodziało się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodziało się w nieśmiertelność. A kiedy już to, co zniszczalne, przyodzieje się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodzieje się w nieśmiertelność, wtedy sprawdzą się słowa, które zostały napisane: Zwycięstwo pochłonęło śmierć.” (1 Kor 15,50-54 BT);

„Zapewniam was bracia, że śmiertelne ciało ludzkie nie jest w stanie osiągnąć królestwa Bożego, a to, co podlega zniszczeniu, nie może osiągnąć niezniszczalności. Oto oznajmiam wam tajemnicę - nie wszyscy umrzemy, ale wszyscy będziemy przemienieni. W jednym momencie, w okamgnieniu, kiedy zabrzmi trąba zwiastująca koniec, umarli powstaną w niezniszczalnej postaci, a my będziemy w tę postać przemienieni. Trzeba bowiem, aby to, co podlega zniszczeniu, przybrało postać niezniszczalną, a to, co śmiertelne - nieśmiertelną. Kiedy to, co podlega zniszczeniu, przybierze postać niezniszczalną, a to, co śmiertelne, przybierze postać nieśmiertelną, wówczas spełni się to, co napisano. Zwycięstwo pochłonęło śmierć.” (1 Kor 15,50-54 BP);

5. Jakie ważne polecenie wydał Pan Jezus człowiekowi, którego uwolnił z mocy zła? Mk 5,1-5.15-20

„Przybyli na drugą stronę jeziora do kraju Gerazeńczyków. Ledwie wysiadł z łodzi, zaraz wybiegł Mu naprzeciw z grobów człowiek opętany przez ducha nieczystego. Mieszkał on stale w grobach i nawet łańcuchem nie mógł go już nikt związać. Często bowiem wiązano go w pęta i łańcuchy; ale łańcuchy kruszył, a pęta rozrywał, i nikt nie zdołał go poskromić. Wciąż dniem i nocą krzyczał, tłukł się kamieniami w grobach i po górach.” (Mk 5,1-5 BT);

„Przyszedłszy do Jezusa, zobaczyli opętanego, w którym był legion. Siedział ubrany i przy zdrowych zmysłach. I ogarnęło ich przerażenie. Ci zaś, którzy wszystko widzieli, opowiedzieli, co się działo z opętanym, [wspominając] także o świniach. Wtedy zaczęli Go prosić usilnie, żeby odszedł poza granice ich kraju. A kiedy wsiadł do łodzi, opętany dopraszał się, żeby mógł zostać przy Nim. Lecz On, nie zgodziwszy się, powiedział: Wróć do domu, do swoich, i opowiedz im wszystko, co ci Pan uczynił i jak się nad tobą ulitował. Wtedy odszedł i zaczął opowiadać w Dekapolu o tym, co Jezus uczynił z nim. I dziwili się wszyscy.” (Mk 5,15-20 BR).

6. O co niewierzący świat posądzał często dzieci Boże, a w jaki sposób można skutecznie zmienić wszelkie krzywdzące opinie? 1 Ptr 2,11-15

„Umiłowani! Proszę, abyście jak obcy i przybysze powstrzymywali się od cielesnych pożądań, które walczą przeciwko duszy. Postępowanie wasze wśród pogan niech będzie dobre, aby przyglądając się dobrym uczynkom wychwalali Boga w dniu nawiedzenia za to, czym oczerniają was jako złoczyńców. Bądźcie poddani każdej ludzkiej zwierzchności ze względu na Pana: czy to królowi jako mającemu władzę, czy to namiestnikom jako przez niego posłanym celem karania złoczyńców, udzielania zaś pochwały tym, którzy dobrze czynią. Taka bowiem jest wola Boża, abyście przez dobre uczynki zmusili do milczenia niewiedzę ludzi głupich.” (1 Ptr 2,11-15 BT);

„Najmilsi! Napominam was: powstrzymujcie się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciwko duszy! Bo jesteście tu tylko pielgrzymami bez ojczyzny. Wiedźcie przykładny żywot wśród pogan. Wówczas ci, którzy was lżą jako złoczyńców, zwrócą swe oczy na wasze dobre uczynki i z powodu nich wielbić będą Boga w dniu nawiedzenia. Poddajcie się ze względu na Pana wszelkiemu porządkowi przez ludzi ustanowionemu - bądź królowi jako zwierzchniemu panu, bądź namiestnikom, którzy z jego polecenia karzą złoczyńców, a dobrych pochwalają. Bo taka jest wola Boża: macie przez dobre uczynki zamknąć usta głupocie i nieuctwu ludzkiemu,” (1 Ptr 2,11-15 Kow).

7. Co ap. Piotr powiedział chrześcijankom, które miały niewierzących mężów? 1 Ptr 3,1-4; por. 1 Kor 7,10-16

„Do tych zaś, którzy wstąpili w związek małżeński, zwracam się z nakazem nie swoim, lecz danym przez Pana: niech żona nie odchodzi od męża. Jeśliby zaś odeszła, niech pozostanie samotna lub ponownie połączy się ze swoim mężem. Podobnie i mąż niech nie oddala od siebie żony. Pozostałym małżeństwom oświadczam ja, a nie Pan: Jeżeli któryś z braci ma żonę niewierzącą, a ona zgadza się z nim nadal mieszkać, niech jej nie oddala. Podobnie jeżeli jakaś kobieta wierząca ma niewierzącego męża, a ten zgadza się mieszkać z nią, niech nie zrywa z nim związku małżeńskiego. Mąż niewierzący zostaje bowiem uświęcony przez żonę, a żona niewierząca przez brata. Gdyby było inaczej, wasze dzieci byłyby nieczyste, a tymczasem są święte. Gdyby jednak strona niewierząca chciała odejść, niech odejdzie. W takim wypadku ani brat, ani siostra nie są skrępowani jak niewolnicy, ponieważ Bóg powołał was do życia w pokoju. Stąd bowiem wiesz, żono, że zbawisz męża? Albo skąd wiesz, mężu, że zbawisz żonę?” (1 Kor 7,10-16 BP).

26.SZTUKA NAPOMINANIA

2010-06-19T09:02:00.000+02:00

Tekst przewodni: 1 Tes 5:11

„Dlatego napominajcie się nawzajem i budujcie jeden drugiego, co też czynicie.” (1 Tes 5:11 BW);

„Dlatego zachęcajcie się nawzajem i budujcie jeden drugiego — co też czynicie.” (1 Tes 5:11 BPD);

„Przeto pocieszajcie się wzajemnie i budujcie jeden drugiego, jak to już zresztą czynicie.” (1 Tes 5:11 Kow).

1. Do czego zachęca nas Słowo Boże? Kol 3,16; Ef 5,15-21; 1 Tes 5,12-15

„Słowo Chrystusowe niech mieszka w was obficie; we wszelkiej mądrości nauczajcie i napominajcie jedni drugich przez psalmy, hymny, pieśni duchowne, wdzięcznie śpiewając Bogu w sercach waszych;” (Kol 3,16 BW);

„Baczcie zatem uważnie, jak postępujecie. Nie postępujcie nierozsądnie, lecz mądrze. Wykorzystujcie każdą sposobną chwilę, bo nadeszły złe dni. Dlatego też nie bądźcie bezmyślni, lecz starajcie się zrozumieć, jaka jest wola Pana. Nie upijajcie się winem, bo to prowadzi do rozwiązłości, lecz napełnieni Duchem (Świętym) odmawiajcie wspólnie psamly, hymny i pieśni duchowe. Śpiewajcie Panu z całego serca pieśń pochwalną. Zawsze za wszystko dziękujcie Bogu i Ojcu w imię naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Bądźcie podlegli sobie nawzajem w bojaźni Chrystusowej.” (Ef 5,15-21 BP);

„Prosimy was, bracia, poważajcie swoich przełożonych, którzy się trudzą i napominają was w Panu. Otaczajcie ich szczególną miłością ze względu na ich pracę. Żyjcie ze sobą w pokoju. Zachęcamy was, bracia, upominajcie niekarnych, pocieszajcie małodusznych, słabych podtrzymujcie na duchu, a dla wszystkich bądźcie cierpliwi. Czuwajcie nad tym, aby jeden drugiemu złem za zło nie odpłacał, lecz zawsze dobro wyświadczajcie sobie nawzajem, jak i wszystkim ludziom.” (1 Tes 5,12-15 BP).

2. W jakim duchu należy napominać upadających? Gal 6,1.2

„Bracia, jeśli człowiek zostanie przyłapany na jakimś upadku, wy, którzy macie Ducha, poprawiajcie takiego w duchu łagodności, bacząc każdy na siebie samego, abyś i ty nie był kuszony. Jedni drugich brzemiona noście, a tak wypełnicie zakon Chrystusowy.” (Gal 6,1.2 BW);

„Bracia, a gdyby komu przydarzył się jaki upadek, wy, którzy pozostajecie pod działaniem Ducha, w duchu łagodności sprowadźcie takiego na właściwą drogę. Bacz jednak, abyś i ty nie uległ pokusie. Jeden drugiego brzemiona noście i tak wypełniajcie prawo Chrystusowe.” (Gal 6,1.2 BW).

3. Jakie ważne zalecenie otrzymał Tymoteusz? 1 Tym 5,1.2; por. 3 Mjż 19,32

„Człowieka starszego wiekiem nie strofuj surowo, lecz zwracaj się do niego jak do własnego ojca. Młodszych traktuj jak braci. Starsze kobiety niech będą dla ciebie jak rodzona matka, młode - jak własne siostry, do których odnosisz się z nienaganną czystością.” (1 Tym 5,1.2 BR);

„Przed siwą głową powstań, okazując szacunek starcowi, a bojaźń wobec Boga. Jam jest Jahwe.” (3 Mjż 19,32 BP);

„Przed siwą głową wstaniesz i będziesz szanował osobę starca; tak okażesz swoją bojaźń Bożą; Jam jest Pan.” (3 Mjż 19,32 BW).

4. Co o postępowaniu Mesjasza mówiło proroctwo, a w jaki sposób Pan Jezus Chrystus traktował skruszonych grzeszników? Iz 11,1-5; Jan 8,1-11

„Gałązka z pnia Jiszaja wyrośnie,
Latorośl z jego korzenia zakwitnie.
I spocznie na nim Duch Jahwe:
duch mądrości i rozumu,
duch rady i męstwa,
duch umiejętności i bojaźni Jahwe.
I w bojaźni Jahwe znajdzie upodobanie.
Nie będzie osądzał według tego, co oczy widzą,
ani rozstrzygał według tego, co uszy posłyszą.
W sprawiedliwości przyzna prawo biednym,
w prawości ujmie się za uciśnionymi [na] ziemi.
Rózgą ust swoich porazi On ziemię,
a tchnieniem warg swoich uśmierci złoczyńców.
Sprawiedliwość będzie przepaską biódr jego,
a wierność - pasem jego lędźwi.” (Iz 11,1-5 BP);

„Jezus udał się na Górę Oliwną. O świcie zaś znowu był w świątyni i cały lub schodził się do Niego. I nauczał ich. Nauczyciele Prawa i faryzeusze przyprowadzają kobietę pochwyconą na cudzołóstwie. I postawiwszy ją na środku mówią Mu:
- Nauczycielu, tę kobietę pochwycono właśnie na cudzołóstwie. Mojżesz nakazał nam w Prawie takie kamienować, a Ty co powiesz?
Mówili to podstępnie, aby mieli Go o co oskarżyć. A Jezus pochyliwszy się pisał coś palcem na ziemi. Gdy jednak pytali Go natarczywie, wyprostował się i rzekł im:
- Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem.
I pochyliwszy się znowu pisał na ziemi. Usłyszawszy to wychodzili jeden po drugim, od starszyzny począwszy. Pozostał tylko Jezus i na środku kobieta. Jezus wyprostował się i rzekł:
- Gdzież oni są, kobieto? Nikt cię nie potępił?
- Nikt, Panie - odpowiedziała.
Rzekł jej Jezus:
- I Ja ciebie nie potępiam. Idź i odtąd nie grzesz więcej.” (Jan 8,1-11 BP).

5. Wobec kogo Pan Jezus Chrystus bywał jednak bardzo surowy? Jan 2,13-17; Mt 23,13-15.27.28.33; por. Iz 11,4

„Tymczasem, ponieważ zbliżała się uroczystość Paschy żydowskiej, Jezus przybył do Jerozolimy. A kiedy spotkał w świątyni tych, co sprzedawali woły, baranki i gołębie, i zobaczył siedzących za stolikami bankierów, sporządził sobie bicz z powrozów i powyrzucał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał pieniądze bankierów, a stoły poprzewracał. I rozkazał tym, którzy sprzedawali gołębie: Zabierzcie wszystko stąd i nie róbcie targowiska z domu mojego Ojca. Wtedy uczniowie Jego przypomnieli sobie te słowa Pisma: Gorliwość o dom Twój pożera Mnie.” (Jan 2,13-17 BR);

„Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Wy sami nie wchodzicie i nie pozwalacie wejść tym, którzy do niego idą. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo obchodzicie morze i ziemię, żeby pozyskać jednego współwyznawcę. A gdy się nim stanie, czynicie go dwakroć bardziej winnym piekła niż wy sami. […] Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo podobni jesteście do grobów pobielanych, które z zewnątrz wyglądają pięknie, lecz wewnątrz pełne są kości trupich i wszelkiego plugastwa. Tak i wy z zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwi, lecz wewnątrz pełni jesteście obłudy i nieprawości. […] Węże, plemię żmijowe, jak wy możecie ujść potępienia w piekle?” (Mt 23,13-15.27.28.33 BT);

„W sprawiedliwości przyzna prawo biednym,
w prawości ujmie się za uciśnionymi [na] ziemi.
Rózgą ust swoich porazi On ziemię,
a tchnieniem warg swoich uśmierci złoczyńców.” (Iz 11,4 BP).

6. W jaki sposób należy napominać tych, którzy trwają w grzechu? 2 Tym 4,1-5
„Zobowiązuję cię zatem w obliczu Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i umarłych, na Jego objawienie się (w czasie przyjścia) i na Jego Królestwo: Głoś Słowo, bądź gotów w porę i nie w porę, popraw, upomnij, zachęć z wszelką cierpliwością i pouczeniem. Gdyż przyjdzie czas, że zdrowej nauki nie ścierpią, a że ich ucho swędzi otoczą się nauczycielami według własnych pożądań i z jednej strony odwrócą się od słuchania prawdy, z drugiej zaś zwrócą ku baśniom. Ty jednak bądź trzeźwy we wszystkim, znoś niedole, wykonuj pracę ewangelisty, rzetelnie wypełnij swoją służbę.” (2 Tym 4,1-5 BPD);

„Proszę cię bardzo usilnie, odwołując się do powagi Boga i Chrystusa Jezusa, przyszłego Sędziego żywych i umarłych, przez wzgląd na Jego pojawienie się i Jego królowanie - głoś naukę, upominaj, czy będzie ku temu stosowna okazja, czy nie; jeśli zajdzie potrzeba, pokazuj błądzącym, że są w błędzie, udzielaj pouczeń, podnoś na duchu. Nauczając staraj się być zawsze cierpliwym. Przyjdzie bowiem czas, kiedy to wielu nie zechce już słuchać zdrowej nauki; pójdą za własnymi pożądaniami, gromadząc zresztą wokół siebie nauczycieli, którzy będą im mówić tylko to, czego sami zechcą słuchać. Przestaną liczyć się z prawdą, odwrócą się od niej i pójdą za nieprawdopodobnymi baśniami. Ty zaś czuwaj zawsze, nie ustawaj w trudach, prowadź dzieło głoszenia Ewangelii, spełniając w ten sposób swoje posługiwanie.” (2 Tym 4,1-5 BR);

„Zaklinam cię na Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i umarłych, na Jego przyjście i Jego królestwo: głoś naukę, nalegaj - w porę czy nie w porę - przekonuj, karć, napominaj z całą cierpliwością i umiejętnością. Bo przyjdzie czas, kiedy ludzie nie zechcą przyjąć zdrowej nauki, ale według własnych upodobań dobiorą sobie nauczycieli, spragnieni tego, co miłe dla ucha, nie będą słuchać prawdy, a zwrócą się do baśni. A ty trzeźwo patrz na wszystko, znoś trudy, wykonuj zadanie głosiciela ewangelii, służbie swojej całkowicie się oddaj.” (2 Tym 4,1-5 BP).

7. Jak należy traktować niepoprawnych grzeszników? 1 Kor 5,9-13; Tyt 3,10; por. Mt 18,15-18

„Napisałem wam w liście, abyście nie przebywali w towarzystwie rozpustników. Nie miałem jednak na myśli rozpustników tego świata w ogóle ani chciwców, ani też rabusiów czy bałwochwalców, ponieważ w tym wypadku musielibyście opuścić ten świat. Napisałem wam, abyście nie przebywali w towarzystwie takiego, który nazywa siebie 'bratem', a w rzeczywistości jest rozpustnikiem lub chciwcem, bałwochwalcą czy oszczercą, potwarcą lub pijakiem. Z takim człowiekiem nie należy wspólnie spożywać posiłków. Czy do mnie należy wydawanie sądu o tych, którzy znajdują się poza wspólnotą? Natomiast czy wy nie możecie sądzić tych, którzy należą do wspólnoty? Tych, którzy znajdują się poza wspólnotą, będzie sądził Bóg. 'Usuńcie przewrotnego spośród was'.” (1 Kor 5,9-13 BP);

„Napisałem wam w liście, abyście nie przestawali z ludźmi nierządnymi, lecz wcale nie (miałem na myśli) nierządnych tego świata lub chciwców, zdzierców, czy też bałwochwalców, bo wówczas musielibyście wyjść z tego świata. Teraz zaś napisałem wam, abyście nie przestawali, jeśli ktoś mieni się bratem, a jest człowiekiem nierządnym, chciwcem, bałwochwalcą, oszczercą, pijakiem lub zdziercą, żebyście z takim nawet wspólnie nie jadali. Co mi bowiem sądzić tych z zewnątrz? Czy nie sądzicie tych, którzy są wewnątrz? Tych z zewnątrz Bóg osądzi. Usuńcie złego spośród was samych.” (1 Kor 5,9-13 BPD);

„A człowieka, który rozbija jedność - po jednym lub drugim upomnieniu – unikaj.” (Tyt 3,10 BP);

„A człowieka, który wywołuje odszczepieństwo, po pierwszym i drugim upomnieniu unikaj,” (Tyt 3,10 BW);

„Tych, którzy wprowadzają rozłamy, upominaj raz i drugi, a jeśli to nie pomoże, po prostu ich unikaj,” (Tyt 3,10 BR);

„Co do błędnowierców, to ostrzegłszy raz i drugi takiego człowieka, unikaj go,” (Tyt 3,10 Kow);

„Sekciarza po jednym lub po drugim upomnieniu wystrzegaj się,” (Tyt 3,10 BT);

„Człowieka heretyka po pierwszem i wtórem napominaniu strzeż się,” (Tyt 3,10 BG);

„Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy. Jeśli cię usłucha, pozyskasz swego brata. Jeśli zaś nie usłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, żeby na słowie dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa. Jeśli i tych nie usłucha, donieś Kościołowi! A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech ci będzie jak poganin i celnik! Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.” (Mt 18,15-18 BT).

25.POWOŁANI DO JEDNOŚCI

2010-06-12T08:58:00.000+02:00

Tekst przewodni: 1 Piotr. 3,8

„A w końcu: Bądźcie wszyscy jednomyślni, współczujący, braterscy, miłosierni, pokorni.” (1 Piotr. 3:8 BW);

„Wreszcie zabiegajcie o to, abyście wszyscy byli jednej myśli, byście współczuli jedni drugim, byście byli pełni braterskiej miłości, miłosierdzia i pokory.” (1 Piotr. 3,8 BR).

Wstęp: Bożym pragnieniem było i jest, aby Jego dzieci trwały w jedności. pan Jezus Chrystus przyszedł na świat, aby zgładzić grzech i poprzez to „połaczyć w jedną całość wszystko, i to, co jest w niebiosach, i to, co jest na ziemi” (Ef 1,10). Krótko przed Swaśmiercią modlił się do Ojca o jedność Swoich naśladowców (Jan 17,20-23).
W jedności ludu Bożego jest siła, której szatan bardzo się obawia, dlatego wróg naszego zbawienia podejmuje wiele wysiłków, aby tę jedność podważyć i zniszczyć.

Do wstępu:
„Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał. I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś.” (Jan 17,20-23 BT).

1. Jaki naród był na początku „owcami Bożego pastwiska”? Ps 79,13; por. Mt 10,5.6

„My zaś, lud Twój i owce Twego pastwiska, wysławiać Cię będziemy na wieki i głosić z pokolenia w pokolenie chwałę Twoją.” (Ps 79,13 BP);

„A my, lud Twój i owce Twojego pastwiska, po wszystkie czasy dziękować Ci będziemy i chwałę Twoją głosić przez wszystkie pokolenia.” (Ps 79,13 BR);

„Jezus wysłał tych dwunastu, dając im takie polecenie:
- Nie chodźcie do pogan ani nie wchodźcie do miasta Samarytan. Idźcie raczej do owiec, które zginęły z domu Izraela.” (Mt 10,5.6 BP).

2. Jak Pan Jezus Chrystus nazwał nawracających się z pogan, i co powiedział o jedności zbudowanego przez siebie Kościoła? Jan 10,16; por. Ef 2,11-22

„Mam i inne owce, które nie są z tej owczarni; również i te muszę przyprowadzić, i głosu mojego słuchać będą, i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz.” (Jan 10,16 BW);

„Dlatego pamiętajcie, że niegdyś wy - poganie co do ciała, zwani "nieobrzezaniem" przez tych, którzy zowią się "obrzezaniem" od znaku dokonanego ręką na ciele - w owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, nie mający nadziei ani Boga na tym świecie. Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części [ludzkości] uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur - wrogość. W swym ciele pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch [rodzajów ludzi] stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i [w ten sposób] jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości. A przyszedłszy zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca. A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga - zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.” (Ef 2,11-22 BT);

„A przetoż pamiętajcie, że wy niekiedy będąc pogany w ciele, którzyście byli zwani nieobrzezaniem od onego, które jest zwano obrzezaniem w ciele i które rękoma bywa sprawowane. Iżeście byli na on czas bez Krystusa, oddaleni od rzeczy pospolitej izraelskiej i obcemi od umów, w których się zamykały obietnice, nadzieje nie mając i przez Boga będąc na świecie. Ale teraz w Krystusie Jezusie wy, którzyście niekiedy byli daleko, zstaliście się blisko przez krew Krystusowę. Abowiem on jest pokojem naszym, który oboje jednym uczynił i zepsował przegrodzenie śrzedniej ściany. Zgładziwszy przez ciało swoje nieprzyjaźni, to jest, zakon przykazania, który się zamyka w ceremoniach, aby dwu stworzył w samym sobie w jednego nowego człowieka, czyniąc pokój. Aby też pojednał z Bogiem oboje w jednym ciele przez krzyż, zburzywszy nieprzyjaźń przezeń. A przyszedszy opowiedział pokój wam, którzyście daleko i którzy blisko byli. Abowiem przezeń mamy przystęp oboj w jednym duchu do Ojca. Przeto tedy już nie jesteście gośćmi i komorniki, ale mieszczany pospołu z świętymi i domowniki Bożymi. Zbudowani na fundamencie Apostołów i proroków i owszem na samym Jezusie Krystusie, który jest kamieniem węgłowym. Na którym wszytko budowanie słusznie spojone roście w kościół święty Panu. Na którym też i wy pospołu jesteście zbudowani, abyście byli mieszkaniem Bożym w duchu.”(Ef 2,11-22 BB).

Uwaga: Niechęć i uprzedzenia jakie istniały pomiędzy Izraelitami a przedstawicielami innych narodów, były bardzo głębokie. Jedni i drudzy wzajemnie się lekceważyli, oskarżali i krzywdzili, i to do tego stopnia, że nawet nie zasiadali z sobą do posiłku (por. DzAp 10,28; 11,2.3). Wolą Bożą było, aby wszystkie te uprzedzenia zniknęły, i aby jedni i drudzy stali się dziećmi Boga – braćmi i siostrami w wierze. I tak się stało; a cudu tego Bóg dokonał przez Jezusa Chrystusa!

Do uwagi:
„I odezwał się do nich w te słowa: Wy z pewnością wiecie, że Prawo zabrania Żydowi mieć cokolwiek wspólnego z cudzoziemcem lub przychodzić do niego. Lecz ja zostałem pouczony przez Boga, że żadnego człowieka nie można uważać za skażonego lub nieczystego.” (DzAp 10,28 BR);

„Kiedy Piotr przybył do Jerozolimy, wierni pochodzenia żydowskiego czynili mu wyrzuty mówiąc: Poszedłeś do ludzi nie obrzezanych i jadłeś z nimi.” (DzAp 11,2.3 BR).

3. Jakie złe skłonności Koryntian nie powinny mieć miejsca w prawidłowo funkcjonującym zborze Bożym? 1 Kor 1,10-13

„Błagam was, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście wszyscy mówili to samo i aby nie było wśród was rozłamów. Żyjcie w zgodzie, bądźcie wszyscy tej samej myśli i tego samego zdania. Bracia moi! Powiadomili mię o was ludzie Chloe, że są wśród was spory. Mam na myśli to, że każdy z was mówi: 'Ja jestem po stronie Pawła', 'Ja Apollosa', 'Ja należę do Piotra', a 'Ja do Chrystusa'. Czy Chrystus może być rozdzielony? Czy Paweł został za was ukrzyżowany? Czy ochrzczono was w imię Pawła?” (1 Kor 1,10-13 BP);

„A proszę was, bracia, w imieniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa, abyście wszyscy byli jednomyślni i aby nie było między wami rozłamów, lecz abyście byli zespoleni jednością myśli i jednością zdania. Albowiem wiadomo mi o was, bracia moi, od domowników Chloi, że wynikły spory wśród was. A mówię to dlatego, że każdy z was powiada: Ja jestem Pawłowy, a ja Apollosowy, a ja Kefasowy, a ja Chrystusowy. Czy rozdzielony jest Chrystus? Czy Paweł za was został ukrzyżowany albo w imię Pawła zostaliście ochrzczeni?” (1 Kor 1,10-13 BW).

4. Jaka indywidualna postawa i wzajemne traktowanie się członków zboru, zapobiegnie kryzysom w życiu społeczności wierzących? Rz 12,9-18; Flp 2,1-4

„Miłość ma być bez obłudy. Brzydząc się złem, podążajcie za dobrem. We wzajemnej miłości braterskiej bądźcie serdeczni. We wzajemnym szacunku bądźcie uprzedzający. W gorliwości nie bądźcie opieszali. Bądźcie płomiennego ducha. Służcie Panu. Cieszcie się nadzieją. W prześladowaniu bądźcie wytrwali. Trwajcie w modlitwie. Wczuwajcie się w potrzeby świętych. Starajcie się być gościnni. Błogosławcie tym, którzy was prześladują. Błogosławcie, a nie przeklinajcie. Cieszcie się z tymi, którzy się cieszą, a płaczcie z tymi, którzy płaczą. Bądźcie złączeni wspólnym uczuciem. Nie mniemajcie o sobie zbyt wiele, lecz uniżajcie się wobec pokornych. Nie uważajcie się za mądrych. Nie odpłacajcie nikomu złem za zło. 'Starajcie się czynić dobrze wszystkim ludziom'. Jeśli to możliwe, jeśli to od was zależy, żyjcie w pokoju, ze wszystkimi ludźmi.” (Rz 12,9-18 BP);

„Miłość powinna być szczera. Wystrzegajcie się zła, zabiegajcie o dobro. Miłujcie jedni drugich, bądźcie sobie życzliwi i jeden przed drugim okazujcie sobie nawzajem szacunek. Niech wasza gorliwość nigdy nie słabnie, bądźcie pełni zapału ducha, poddani Panu. Ożywieni radosną nadzieją, cierpliwie znoście uciski, módlcie się z wytrwałością. Pomagajcie waszym braciom, gdy znajdą się w potrzebie, bądźcie gościnni dla tych, którzy do was przyjdą. Błogosławcie tych, którzy was prześladują. Błogosławcie ich, a nie złorzeczcie im. Radujcie się z tymi, którzy się radują, płaczcie z tymi, którzy płaczą. Żyjcie we wzajemnej zgodzie, nie wynoście się jedni ponad drugich, lecz bądźcie skromni. Nie uważajcie się za zbyt mądrych. Nikomu nie odpłacajcie złem za złe; przeciwnie, wszystkim ludziom dobrze czyńcie. Dokładajcie wszelkich starań, aby, o ile to od was zależy, z wszystkimi żyć w zgodzie.” (Rz 12,9-18 BR);

„Jeśli więc w Chrystusie jest jakaś zachęta, jakaś pociecha miłości, jakaś wspólnota Ducha, jakieś współczucie i zmiłowanie, dopełnijcie radości mojej i bądźcie jednej myśli, mając tę samą miłość, zgodni, ożywieni jednomyślnością. I nie czyńcie nic z kłótliwości ani przez wzgląd na próżną chwałę, lecz w pokorze uważajcie jedni drugich za wyższych od siebie. Niechaj każdy baczy nie tylko na to, co jego, lecz i na to, co cudze.” (Flp 2,1-4 BW);

„Jeżeli tedy mogę was o coś prosić przez wzgląd na jedność z Chrystusem, jeżeli [Jego] miłość posiada jakąś moc przekonywającą, jeżeli jest jakaś wspólnota w Duchu [Świętym], jeżeli istnieje jakieś współczucie jednych dla drugich, to [proszę was:] zechciejcie być dla mnie powodem do radości! Niech zaistnieje wśród was jedność dążeń, tożsamość miłości, wspólnota ducha i zbieżność pragnień. Nie poszukujcie niczego w celu wynoszenia się jedni ponad drugich, nie gońcie za próżną chwałą, lecz z całą pokorą uważajcie innych za lepszych od was samych. Niech nikt nie szuka tylko własnego dobra, lecz niech myśli o sprawach innych.” (Flp 2,1-4 BR).

5. W jaki sposób należy usuwać wszelkie nieporozumienia, które zaistnieją wśród wierzących? Ef 4,26.31.32

„Możecie się gniewać, ale nie grzeszcie. Słońce niech nie zachodzi nad waszym gniewem,” (Ef 4,26 BP);

„"Gdy się gniewacie, nie grzeszcie!" Niech słońce nie zachodzi nad gniewem waszym;” (Ef 4,26 Kow);

„Niech zniknie spośród was wszelka gorycz, uniesienie, gniew, wrzaskliwość, znieważenie - wraz z wszelką złością. Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni! Przebaczajcie sobie, tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie.”(Ef 4,31.32 BT).

6. Jaki nacisk w Swoim nauczaniu kładł Pan Jezus Chrystus na wzajemne wyznawanie i wybaczanie zaistniałych przewinień? Łk 17,3.4; por. Mt 5,23-26; 6,12.14.15

„Miejcie się na baczności! Jeśli twój brat zgrzeszy, upomnij go. A jeśli żałuje, przebacz mu. I gdyby siedem razy na dzień zgrzeszył przeciw tobie i siedem razy zwrócił się do ciebie, mówiąc: Żałuję - przebacz mu.” (Łk 17,3.4 BP);

„Jeżeli więc składasz ofiarę na ołtarzu, a tam przypomnisz sobie, że twój brat ma coś przeciwko tobie, zostaw twoją ofiarę tam przed ołtarzem, a idź pojednać się najpierw z bratem. A potem wróć i złóż swoją ofiarę. Ugódź się szybko z twoim przeciwnikiem, dopóki jeszcze jesteś z nim w drodze do sądu, aby przeciwnik nie oddał cię sędziemu, a sędzia dozorcy. I zostałbyś zamknięty w więzieniu. Zaprawdę, powiadam ci: Nie wyjdziesz stamtąd, zanim nie spłacisz długu co do grosza.” (Mt 5,23-26 BP);

„Odpuść nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom.” (Mt 6,12 BR);

„… i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczyliśmy tym, którzy nam zawinili.” (Mt 6,12 BP);

„Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień.” (Mt 6,14.15 BT).

7. W jakim celu powinniśmy przypatrywać się sobie wzajemnie? Hbr 10,23-25; por. Flp 4,8.9

„Trwajmy niewzruszenie przy nadziei, którą żyjemy, bo prawdziwie godny jest zaufania Ten, który nam dał obietnicę. Okazujmy staranie jedni o drugich, zachęcajmy się do wzajemnej miłości i do spełniania dobrych uczynków. Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak to już niektórzy zwykli czynić, ale zachęcajmy się wzajemnie [do udziału w nich], i to tym bardziej, im bardziej jesteśmy przekonani, że zbliża się dzień [Pański].” (Hbr 10,23-25 BR);

„trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo wierny jest Ten, który dał obietnicę; i baczmy jedni na drugich w celu pobudzenia się do miłości i dobrych uczynków, nie opuszczając wspólnych zebrań naszych, jak to jest u niektórych w zwyczaju, lecz dodając sobie otuchy, a to tym bardziej, im lepiej widzicie, że się ten dzień przybliża.” (Hbr 10,23-25 BW);

„W końcu, bracia, wszystko, co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie: jeśli jest jakąś cnotą i czynem chwalebnym - to miejcie na myśli! Czyńcie to, czego się nauczyliście, co przejęliście, co usłyszeliście i co zobaczyliście u mnie, a Bóg pokoju będzie z wami.” (Flp 4,8.9 BT);

Uwaga: W naturze niemal każdego z nas istnieje skłonność do krytycznych obserwacji i surowego osądu innych ludzi. Nie zawsze umiemy się zdobyć na w pełni obiektywną, a przy tym życzliwą ocenę ich postawy i postępowania. Słowo Boże radzi nam jednak, abyśmy zmienili swoje podejście, starając się dostrzegać w bliźnich, a zwłaszcza we współwierzących ich szlachetne cechy i postępowanie. Gdy spojrzymy na nich w taki właśnie sposób, na pewno to dostrzeżemy. I jeżeli krytyka, czasami niesprawiedliwa lub przesadna, i nas i innych napełnia żółcią i rozczarowaniem, to uznanie i szczerze wyrażona pochwała, wniesie pokój we wzajemne stosunki i zbliży nas do siebie.

24.DROGA CHRZEŚCIJANINA

2010-06-05T08:36:00.003+02:00

Tekst przewodni: 1 Piotr. 5:8

„Bądźcie trzeźwi, czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, chodzi wokoło jak lew ryczący, szukając kogo by pochłonąć.” (1 Piotr. 5:8 BW).

1. Jak diametralnie zmienia się życie człowieka po poznaniu Boga i przyjęciu zbawienia? Rz 6,3-15; por. Jan 1,12.13

„Albo czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy przyjęliśmy chrzest na Jezusa Chrystusa, na śmierć jego ochrzczeni jesteśmy? Jesteśmy zatem wespół z nim pogrzebani przez chrzest, który nas w śmierć jego zanurza. Lecz tak jak Chrystus z martwych powstał przez chwałę Ojca, podobnie też i my wieść mamy nowe życie. Bo jeżeli zostaliśmy złączni z nim przez podobieństwo ze śmiercią jego, będziemy też jedno z nim przez podobieństwo w zmartwychwstaniu. Wiemy przecież, że "stary nasz człowiek" zespół wespół z nim przybity do krzyża, aby zniszczone zostało ciało przez grzech ujarzmione i abyśmy nie byli więcej niewolnikami grzechu. Bo kto umarł, uwolniony jest od grzechu. A jeżeli umarliśmy z Chrystusem, wierzymy, że też razem z Chrystusem żyć będziemy. Wiemy bowiem, że Chrystus, z martwych powstawszy, więcej nie umiera; śmierć nie ma już nad nim żadnej władzy. Śmierć, którą poniósł raz jeden, stała się zagładą grzechu na zawsze; a życie jego jest Bożym życiem. Podobnie i wy uważajcie się za umarłych dla grzechu, a żyjących dla Boga w Jezusie Chrystusie [Panu naszym]. Niechże tedy grzech nie króluje więcej w waszym śmiertelnym ciele; i nie poddawajcie się jego pożądliwościom. Nie wydawajcie członków ciała waszego, jako narzędzi nieprawości, na służbę grzechu. A raczej oddajcie się na służbę Bogu jako ludzie, którzy ze śmierci do życia wrócili. Członki swe oddajcie Bogu jako narzędzia sprawiedliwości. Grzech bowiem nie może mieć dłużej władzy nad wami, bo nie jesteście już pod panowaniem Zakonu, lecz łaski. Jakiż stąd wniosek? Czy oddamy się grzechom, ponieważ nie jesteśmy już pod panowaniem Zakonu, lecz łaski? Przenigdy!” (Rz 6,3-15 Kow);

„Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzyśmy zostali ochrzczeni w Chrystusie Jezusie, w Jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni? Tak więc przyjmując chrzest, jesteśmy wspólnie z Nim składani do grobu w Jego śmierci, abyśmy potem mogli chodzić w nowości życia, tak jak i Chrystus zmartwychwstał dzięki chwale Ojca. Jeżeli bowiem zrośliśmy się z Nim przez śmierć podobną do Jego śmierci, to będziemy również jedno z Nim przez podobne zmartwychwstanie. To zaś, abyście wiedzieli, że nasz stary czlowiek wspólnie z Nim został ukrzyżowany po to, aby uległa zniszczeniu grzeszność ciała i żebyśmy już nie byli w niewoli grzechu. Ten bowiem, kto umarł, jest już wolny od grzechu. Ponieważ zaś współumarliśmy z Chrystusem, wierzymy, że z Chrystusem również żyć będziemy. A wiemy, że Chrystus raz powstawszy z martwych już nie umiera i śmierć nie ma już nad Nim władzy. To bowiem, że umarł dla grzechu, umarł raz jeden, a że żyje, to żyje dla Boga. Tak więc i wy pamiętajcie, że umarliście dla grzechu, ale żyjecie dla Boga w Chrystusie Jezusie. Niechże tedy grzech nie panoszy się w waszym śmiertelnym ciele, żebyście nie byli poddani jego namiętnościom, a wy nie wydawajcie członków waszych jako broni nieprawości na służbę grzechowi, lecz oddawajcie siebie samych na służbę Bogu jako ci, którzy ze śmierci wrócili do życia. Członki zaś wasze oddajcie Bogu jako narzędzia sprawiedliwości. Grzech bowiem nie powinien nad wami panować, bo nie znajdujecie się już pod Prawem, lecz pod łaską. Cóż zatem? Czy mamy grzeszyć dlatego, że nie jesteśmy pod Prawem lecz pod łaską?” (Rz 6,3-15 BR);

„A wszystkim tym, którzy Je przyjęli, dało moc stania się dziećmi Bożymi - [wszystkim] tym, którzy wierzą w Jego imię i którzy ani z krwi, ani z pożądania cielesnego, ani z woli męża, lecz z Boga się narodzili.” (Jan 1,12.13 BR).

2. W jaki sposób przejawia się w życiu wierzących działanie łaski Bożej? Tyt 2,11-14

Uwaga: Łaska Boża objawiła się nie tylko w zgładzeniu naszych grzechów i zapewnieniu nam zbawienia (Ef 2,8.9). Spełnia ona także rolę nauczającą – wspiera ona tych, którzy uwierzyli, w walce przeciwko wszelkim przejawom zła i bezbożności, i zachęca do dobrych uczynków, „do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w nich chodzili” (Ef 2,20).

Do uwagi:

„Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił.” (Ef 2,8.9 BT).

3. Jak powinno się kształtować życie wszystkich członków zborów? Tyt 2,1-10

„A ty głoś to, co zgodne ze zdrową nauką. Tak więc przypominaj starcom, żeby byli trzeźwi, stateczni, roztropni; żeby posiadali niezachwianą wiarę, miłość i cierpliwość. Starsze kobiety niech wiodą życie świątobliwe, niech unikają plotek i oszczerstw, niech nie nadużywają wina, niech służą innym dobrą radą, niech uczą młodsze, jak trzeba kochać mężów i dzieci, jak pielęgnować rozsądek, czystość, gospodarność i dobroć, jak wreszcie ulegać mężom - tak iżby nikt nie znieważał słowa Bożego. Młodzieńcom przypominaj, żeby byli powściągliwi. Całym własnym postępowaniem dawaj dobry przykład. Twoje nauczanie niech się odznacza prawością i powagą. W mowie bądź roztropny i pełen zatroskania o to, żeby twoi przeciwnicy ze wstydem musieli odchodzić od ciebie, nie mogąc znaleźć nic takiego, co by nam mogli zarzucić. Niewolnicy niech będą we wszystkim poddani swoim panom, niech się starają im przypodobać, a nie sprzeniewierzać ich woli. Niech też nie przywłaszczają sobie niczego z ich mienia, lecz zawsze niech okazują swoje przywiązanie do nich, by pod każdym względem byli chlubnym świadectwem nauki o naszym Zbawicielu - Bogu.” (Tyt 2,1-10 BR).

4. Przed czym ostrzegał już Pan Jezus? Łk 21,34-36

„Strzeżcie się natomiast, aby wasze serca nie były obciążone obżarstwem, pijaństwem oraz troskami dnia codziennego, aby ten dzień nie spadł na was znienacka niby sidło; bo zaskoczy wszystkich mieszkających na obliczu całej ziemi. Czuwajcie zatem w każdym czasie i módlcie się, abyście byli w stanie uciec przed tym wszystkim, co ma się stać i stanąć przed Synem Człowieczym.” (Łk 21,34-36 BPD).

5. Jakie podobne wezwanie skierował do nas ap. Paweł? Rz 13,11-14

„Tym bardziej macie tak postępować, bo wiecie przecież, w jakich czasach żyjemy. Nadeszła bowiem już godzina, abyście ze snu swego się zbudzili. Bo teraz zbawienie nasze bliższe jest niż wówczas, kiedyśmy wiarę przyjęli. Noc już posunęła się, a dzień się przybliżył. Odłóżmy więc uczynki ciemności, a przywdziejmy zbroję światłości. Uczciwie postępujmy, tak jak w jasny dzień: bez ucztowania i pijatyk, bez rozpusty i wyuzdania, bez kłótni i zazdrości. Raczej przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie dogadzajcie zbytni ciału, żeby nie wzbudzać w nim pożądliwości.” (Rz 13,11-14 Kow).

6. Jaką przestrogę kieruje do wierzących ap. Jakub? Jak 1,22-25; por. Mt 7,24-27

„Wprowadzajcie to słowo w czyn, a nie bądźcie jak ci, którzy go słuchają tylko, oszukując samych siebie. Jeżeli bowiem ktoś tylko słucha słowa, a nie wprowadza go w czyn, to jest podobny do człowieka, który ogląda w lustrze swe oblicze: przyjrzał się sobie, a odszedłszy, zaraz zapomniał, jak wyglądał. Natomiast ten, kto starannie rozważa wzniosłe Prawo wolności, usiłując jak najdokładniej wniknąć w jego treść i przy nim wiernie trwać, nie jest już skłonnym zapomnieć o wszystkim słuchaczem [słowa] tylko, lecz także jego wykonawcą. Wypełniając, zaś słowo otrzyma błogosławieństwo.” (Jak 1,22-25 BR);

„Bądźcie zaś wykonawcami Słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie. Bo kto jest słuchaczem Słowa, a nie wykonawcą, ten podobny jest do człowieka, który w zwierciadle przygląda się swemu naturalnemu obliczu; bo przypatrzył się sobie i odszedł, i zaraz zapomniał, jakim jest. Kto jednak wniknął w doskonałe prawo wolności i trwa w nim, nie jest słuchaczem, który zapomina, lecz wykonawcą dzieła; ten będzie szczęśliwy w swoim działaniu.” (Jak 1,22-25 BPD);

„Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki».” (Mt 7,24-27 BT).

7. W jakich okolicznościach chrześcijanin musi także zachować się jako dziecko Boże? Rz 12,17-21; por. Mt 5,44-48

„A Ja wam powiadam: Kochajcie waszych wrogów i módlcie się za prześladowców, abyście stali się synami waszego Ojca, który jest w niebie. Bo Jego słońce wschodzi nad złymi i dobrymi, a deszcz spada na sprawiedliwych i niesprawiedliwych. Za cóż was nagradzać, jeśli kochacie tych, którzy was kochają? Czyż i celnicy tego nie czynią? I cóż takiego wielkiego czynicie, jeśli kochacie tylko waszych braci? Czyż i poganie tego nie czynią? Wy zatem bądźcie tak doskonali, jak doskonałym jest wasz Ojciec w niebie.” (Mt 5,44-48 BP).

23.ZNACZENIE I WARTOŚĆ MODLITWY

2010-05-29T08:14:00.001+02:00

Tekst przewodni: 1 Tes 5:17

„Bez przystanku się módlcie.” (1 Tes 5:17 BW);

„Módlcie się nieustannie” (1 Tes 5:17 BR).

Wstęp: Jako wierzący Nowego Przymierza jesteśmy LUDEM BOZYM (1 ptr 2,9.10), BOŻĄ ŚWIĄTYNIĄ )1 Kor 3,16.17) i BOŻYM DOMEM (Hbr 3,6). Przez analogię do świątyni jerozolimskiej, która zgodnie z wolą najwyższego miała być „domem modlitwy” ((Mk 11,15-17), i my powinniśmy być LUDEM MODLITWY (1 Tes 5,17)!

1. Co Pan Jezus Chrystus powiedział o potrzebie wytrwałej modlitwy? Łk 18,1-8

„Powiedział im też podobieństwo o tym, że powinni zawsze się modlić i nie ustawać, mówiąc: Był w jednym mieście pewien sędzia, który Boga się nie bał, a z człowiekiem się nie liczył. Była też w owym mieście pewna wdowa, która go nachodziła i mówiła: Weź mię w obronę przed moim przeciwnikiem. I przez długi czas nie chciał. Potem zaś powiedział sobie: Chociaż i Boga się nie boję ani z człowiekiem się nie liczę, jednak ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, by w końcu nie przyszła i nie uderzyła mnie w twarz. I rzekł Pan: Słuchajcie, co ten niesprawiedliwy sędzia powiada! A czyżby Bóg nie wziął w obronę swoich wybranych, którzy wołają do niego we dnie i w nocy, chociaż zwleka w ich sprawie? Powiadam wam, że szybko weźmie ich w obronę. Tylko czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” (Łk 18,1-8 BW).

Uwaga: Pan Jezus nie przyrównuje tutaj Boga do nieuczciwego sędziego ale raczej uświadamia wierzącym, że skoro nawet tak nierzetelny człowiek spełnił w końcu prośbę skrzywdzonej wdowy, to tym bardziej pełen miłości Bóg weźmie w obronę Swoje dzieci! Przede wszystkim jednak w tych słowach Zbawiciel podkreśla potrzebę wytrwałej, usilnej modlitwy, na którą Bóg bezwzględnie odpowiada.

2. Jak mocnym orężem jest modlitwa całego Zboru? DzAp 12,1-12

„W tym również czasie król Herod rozpoczął surowe prześladowanie niektórych spośród tamtejszych wiernych. Kazał ściąć mieczem Jakuba, brata Jana, a kiedy spostrzegł, że było to po myśli Żydów, wydał także rozkaz aresztowania Piotra. Było to w okresie święta Przaśników. Gdy go pojmano i osadzono w więzieniu, postawiono straż złożoną z czterech oddziałów, po czterech żołnierzy w każdym. Po święcie Paschy miał być wydany w ręce ludu. I gdy tak trzymano Piotra w więzieniu, Kościół modlił się za niego nieustannie do Boga. W nocy, po której Herod miał już wydać go ludowi, Piotr skuty łańcuchami spał pomiędzy dwoma żołnierzami, a strażnicy na zewnątrz strzegli więzienia. I oto nagle zjawił się anioł Pański. Jasność wielka napełniła całą celę. Anioł, trącając Piotra w bok, obudził go i powiedział: Szybko wstawaj! I natychmiast spadły więzy z rąk Piotra. Anioł zaś mówił dalej: Przepasz się i włóż sandały. A gdy on wypełnił to polecenie, rzekł do niego: Weź na siebie płaszcz i chodź za mną! Wyszedł więc i szedł za nim, ale ciągle nie miał pewności, czy to, co czynił anioł, było rzeczywistością, czy też tylko zjawą. I tak minęli pierwszą i drugą straż i doszli do żelaznej bramy, prowadzącej do miasta. Brama ta sama otworzyła się przed nimi. Wyszli na zewnątrz, a gdy minęli jedną ulicę, anioł Pański zniknął mu z oczu. Wtedy Piotr ocknął się cokolwiek i powiedział: Teraz wiem na pewno, że Pan posłał swego anioła i wyrwał mnie z rąk Heroda i z tego wszystkiego, czego zamierzali dokonać ze mną Żydzi. [Potem] zastanowiwszy się jeszcze chwilę udał się Piotr do domu Marii, matki Jana, zwanego Markiem, gdzie zebrało się wiele ludzi na modlitwę.” (DzAp 12,1-12 BR).

3. Przed czym chroni nas wytrwała modlitwa? Mt 26,41; por. Łk 22,39-46

„Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie. Duch wprawdzie jest ochoczy, ale ciało słabe.” (Mt 26,41 BP);

„I wyszedłszy, udał się według zwyczaju na Górę Oliwną; poszli też z nim uczniowie. A gdy przyszedł na miejsce, rzekł do nich: Módlcie się, aby nie popaść w pokuszenie. A sam oddalił się od nich, jakby na rzut kamienia, i padłszy na kolana, modlił się, mówiąc: Ojcze, jeśli chcesz, oddal ten kielich ode mnie; wszakże nie moja, lecz twoja wola niech się stanie. A ukazał mu się anioł z nieba, umacniający go. I w śmiertelnym boju jeszcze gorliwiej się modlił; i był pot jego jak krople krwi, spływające na ziemię. A wstawszy od modlitwy, przyszedł do uczniów i zastał ich śpiących ze smutku. I rzekł do nich: Dlaczego śpicie? Wstańcie i módlcie się, abyście nie popadli w pokuszenie.” (Łk 22,39-46 BW).

4. Co powinnismy czynić, zamiast troszczyć się nadmiernie o swoje sprawy i dręczyć istniejącymi problemami? Flp 4,6; Kol 4,2; 1 Ptr 5,7; por. Mt 6,25-33

„Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim w modlitwie i błaganiach z dziękczynieniem powierzcie prośby wasze Bogu.” (Flp 4,6 BW);

„O nic przesadnie się nie troskajcie, lecz wszystkie wasze potrzeby polecajcie Bogu w modlitwie błagalnej (połączonej) z dziękczynieniem.” (Flp 4,6 BP);

„Bądźcie wytrwali na modlitwie, czuwajcie modląc się waszym dziękczynieniem.” (Kol 4,2 BW);

„Trwajcie w modlitwie, czuwając w niej z dziękczynieniem.” (Kol 4,2 BPD);

„Wszystkie troski wasze przerzućcie na Niego, gdyż Jemu zależy na was.” (1 Ptr 5,7 BT);

„We wszystkich potrzebach waszych zaufajcie Jemu, gdyż On troszczy się o was.” (1 Ptr 5,7 BR);

„Dlatego wam powiadam: Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie, co będziesz jeść lub co będziecie pić, ani o swoje ciało, w co je ubierzecie - czy życie nie jest ważniejsze od jedzenia a ciało od ubrania? Przypatrzcie się ptakom, które latają w powietrzu, nie sieją i nie żniwują, i nie zbierają do spichlerzy, a wasz Ojciec niebieski żywi je. Czyż wy nie jesteście więcej warci od nich? A któż z was, tak zatroskanych (o wszystko), może dodać jedną chwilkę do swojego życia? I dlaczego martwicie się o ubranie? Przypatrzcie się kwiatom polnym, one nie pracują i nie przędą, a powiadam wam: Nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był tak ubrany, jak jeden z nich. Jeżeli więc Bóg tak przystraja polną trawę, która dziś jest, a jutro w piec będzie wrzucona, to o ileż bardziej was, słabej wiary? Nie troszczcie się zatem, mówiąc: Co będziemy jedli, albo: Co będziemy pili, albo: W co się ubierzemy, bo o to wszystko zabiegają poganie. A Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Szukajcie najpierw królestwa (Bożego) i jego sprawiedliwości, a to wszystko będzie wam przydane.” (Mt 6,25-33 BP).

Uwaga: Greckie słowo przetłumaczone tutaj (Flp 4,6) na „troszczyć się” (dokładniej: „troszczyć się nadmiernie”), znaczy dosłownie: „dzielić umysł”. Ap. Paweł nie zakazuje tutaj normalnej ludzkiej troski i dążenia do rozwiązania istniejących problemów i życiowych potrzeb. Ostrzega jednak przed dzieleniem umysłu między wiarę i niewiarę – co prowadzi do głębokiej rozterki i męczącego niepokoju. Człowiek, który „dzieli umysł”, mimo że wierzy w Boga i Jego opiekę, w sytuacjach trudnych, przeżywa kryzys zaufania do Boga i usiłuje rozwiązać swoje problemy własnym umysłem i siłami. Jest to droga do nikąd!

5. W jakich okolicznościach modlił się także patriarcha Izaak, i jakie znaczenie ma to dla ludzi młodych? 1 Mjż 24,62-67; por. Przyp.Sal 19,14

„A Izaak, który mieszkał wtedy w ziemi Negeb, wracał od studni, zwanej Studnią Żyjącego, który mnie widzi. I wyszedł Izaak, aby się pomodlić pod wieczór na polu. A gdy podniósł oczy, zobaczył, że nadciągały wielbłądy. A Rebeka, podniósłszy oczy swoje, ujrzała Izaaka i zsiadła z wielbłąda, i zapytała sługi: Kto to jest ten mąż, który idzie przez pole nam na spotkanie? I odpowiedział sługa: To jest pan mój. Wtedy wzięła zasłonę i zakryła się. I opowiedział sługa Izaakowi wszystko, czego dokonał. A Izaak wprowadził ją do namiotu Sary, matki swojej. I pojął Rebekę za żonę i pokochał ją. Tak pocieszył się Izaak po śmierci matki swojej.” (1 Mjż 24,62-67 BW);

„Dom i majętność są dziedzictwem po ojcach, ale darem Jahwe jest żona rozumna.” (Przyp.Sal 19,14 BP).

6. Czego należy unikać w modlitwie społecznej, a co pilnie pielęgnować w modlitwie osobistej? Mt 6,6.7

„Ty zaś, gdy będziesz się modlił, wejdź do swego mieszkania, zamknij za sobą drzwi i módl się do Ojca twego, który jest tam, w skrytości. A Ojciec twój, który widzi także i to, co ukryte, odpłaci ci za to. Na modlitwach waszych nie bądźcie gadatliwi jak poganie, którzy sądzą, że gdy będą dużo mówić, prędzej zostaną wysłuchani.” (Mt 6,6.7 BR);

„Ale ty, gdy się modlisz, wnijdź do komory swojej, a zawarłszy drzwi swoje, módl się Ojcu twemu, który jest w skrytości; a Ojciec twój, który widzi w skrytości, odda ci jawnie. A modląc się, nie bądźcie wielomówni, jako poganie; albowiem oni mniemają, że dla swojej wielomówności wysłuchani będą.” (Mt 6,6.7 BG).

7. Z czym należy połączyć modlitwę, gdy stajemy w obliczu wyjątkowo trudnych doświadczeń i/lub decyzji? Mt 17,14-21

„A kiedy wrócili do tłumu, pewien człowiek zbliżył się do Jezusa i upadłszy na kolana powiedział: Panie, zlituj się nad moim synem, który jest chory na epilepsję i bardzo cierpi: często rzuca się albo w ogień, albo do wody. Zaprowadziłem go do Twoich uczniów, lecz oni nie potrafili go uleczyć. A Jezus na to: O plemię niewierne i przewrotne! Jakże długo muszę jeszcze być z wami? Jak długo mam was jeszcze znosić? Przyprowadźcie go do Mnie! I zagroził mu Jezus, i wyszedł demon z chłopca, który od tej chwili był zdrów. Wówczas zbliżyli się do Jezusa uczniowie i spytali Go na osobności: Dlaczego myśmy nie mogli go wyrzucić? Bo macie mało wiary - odpowiedział im. - Zaprawdę mówię wam, jeśli będziecie mieli wiarę tak dużą jak ziarno gorczycy, to powiecie tej górze: Przesuń się stąd tam - i przesunie się. I nic nie będzie dla was niemożliwe. (Tego rodzaju [czarta] nie wyrzuca się bowiem inaczej, jak tylko przez modlitwę i post).” (Mt 17,14-21 BR).

22.JAKI SIEW, TAKIE ŻNIWO!

2010-05-22T08:21:00.001+02:00

Tekst przewodni: Mat. 13:8

„Jeszcze inne padły na dobrą ziemię i wydały owoc, jedne stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny.” (Mat. 13:8 BW).

1. Na jakie ważne sprawy zwraca uwagę ap. Paweł w końcowej części Listu do Galacjan? Gal 6,1-6.9.10; por. Rz 14,12

„Bracia, jeśli człowiek zostanie przyłapany na jakimś upadku, wy, którzy macie Ducha, poprawiajcie takiego w duchu łagodności, bacząc każdy na siebie samego, abyś i ty nie był kuszony. Jedni drugich brzemiona noście, a tak wypełnicie zakon Chrystusowy. Jeśli bowiem kto mniema, że jest czymś, będąc niczym, ten samego siebie oszukuje. Każdy zaś niech bada własne postępowanie, a wtedy będzie miał uzasadnienie chluby wyłącznie w sobie samym, a nie w porównaniu z drugim. Albowiem każdy własny ciężar poniesie. A ten, którego się naucza Słowa Bożego, niechaj się dzieli wszelkim dobrem z tym, który naucza.” (Gal 6,1-6 BW);

„Bracia, gdy przydarzy się komuś jakiś upadek, to wy, którzy pozostajecie pod działaniem Ducha [Świętego], w duchu łagodności zechciejcie sprowadzić takiego na właściwą drogę. Niech każdy jednak uważa, żeby i sam nie uległ pokusie. Jedni drugich ciężary noście, bo tak postępując wypełnicie nakazy Chrystusa. Jeżeli ktoś sądzi, że jest kimś [niezwykłym], podczas gdy w rzeczywistości jest niczym, to oszukuje siebie samego. Niech każdy bada własne postępowanie; jeśli znajdzie jakiś powód do chluby, to tylko wobec siebie samego, a nie wobec drugich. Każdy bowiem poniesie [kiedyś] własny ciężar. Ten, kto naucza, ma prawo uczestniczyć w dobrach materialnych swoich uczniów.” (Gal 6,1-6 BR);

„A czynić dobrze nie ustawajmy, albowiem we właściwym czasie żąć będziemy bez znużenia. Przeto, póki czas mamy, dobrze czyńmy wszystkim, a najwięcej domownikom wiary.” (Gal 6,9.10 BW);

„Czyniąc dobrze nie zniechęcajmy się. Nie ulegając bowiem zniechęceniu, będziemy zbierać owoc we właściwym czasie. Dopóki więc mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a szczególnie braciom tej samej wiary.” (Gal 6,9.10 BP);

„Tak więc każdy z nas za siebie samego będzie odpowiadał przed Bogiem.” (Rz 14,12 BR).

2. Jaka żelazna zasada istnieje na tym świecie odnośnie siewu i żniwa? Gal 6,7.8; 2 Kor 9,6-15

„Nie błądźcie, Bóg się nie da z siebie naśmiewać; albowiem co człowiek sieje, to i żąć będzie. Bo kto sieje dla ciała swego, z ciała żąć będzie skażenie, a kto sieje dla Ducha, z Ducha żąć będzie żywot wieczny.” (Gal 6,7.8 BW);

„Nie łudźcie się: Bóg nie pozwoli, by z Niego szydzono. Co człowiek sobie zasieje, to też będzie zbierał. Kto sieje to, co odpowiada pożądliwościom jego ciała, temu pożądliwości zgotują żniwo w postaci śmierci. Lecz jeśli będzie siał to, co podoba się Duchowi [Świętemu], w czasie żniwa Duch da mu w nagrodę życie wieczne.” (Gal 6,7.8 BR);

„Tak bowiem jest: kto skąpo sieje, ten skąpo i zbiera, kto zaś hojnie sieje, ten hojnie też zbierać będzie. Każdy niech przeto postąpi tak, jak mu nakazuje jego własne serce, nie żałując i nie czując się przymuszonym, albowiem radosnego dawcę miłuje Bóg. A Bóg może zlać na was całą obfitość łaski, tak byście mając wszystkiego i zawsze pod dostatkiem, bogaci byli we wszystkie dobre uczynki według tego, co jest napisane: Rozproszył, dał ubogim, sprawiedliwość Jego trwa na wieki. Ten zaś, który daje nasienie siewcy, i chleba dostarczy ku pokrzepieniu, i ziarno rozmnoży, i zwiększy plon waszej sprawiedliwości. Wzbogaceni we wszystko, będziecie pełni wszelkiej prostoty, która składa przez nas dziękczynienie Bogu. Posługiwanie bowiem tej sprawie społecznej nie tylko uzupełnia to, na co nie stać świętych, lecz obfituje w liczne dziękczynienia składane Bogu. Ci, którzy oddają się tej posłudze, wielbią Boga za to, żeście posłuszni w wyznawaniu Ewangelii Chrystusa, a w prostocie stanowicie jedno z nimi i ze wszystkimi. A w swych modlitwach za was okazują wam miłość z powodu przebogatej w was łaski Boga. Dzięki Bogu za Jego dar niewypowiedziany.” (2 Kor 9,6-15 BT).

3. Jaki „siew” przyniesie ludziom tragiczne żniwo, a jaki zapewni uczestnictwo w Bożym Królestwie? Rz 8,5-17; por. Łk 21,34.35

„Ci bowiem, którzy kierują się pragnieniami ciała, pożądają dóbr cielesnych, ci zaś, którzy kierują się nakazami Ducha, pożądają dóbr duchowych. Pożądanie wypływające z ciała sprowadza śmierć, pożądanie zaś z Ducha daje życie i pokój. Dzieje się tak dlatego, że pożądanie z ciała jest wrogiem Boga, ponieważ nie poddaje się Prawu Bożemu - bo też nie może tego uczynić. Ci, którzy kierują się pożądaniami ciała, nie mogą podobać się Bogu. Wy natomiast nie kierujecie się pożądaniami ciała, lecz złączeni jesteście z Duchem, bo przecież Duch Boży w was mieszka. A gdy ktoś nie posiada Ducha Chrystusowego, nie jest Jego własnością. Jeśli zaś Chrystus jest w was, to chociaż ciało umarło z powodu grzechu, duch jednak jest pełen życia dzięki usprawiedliwieniu. A jeśli mieszka w was Duch Tego, który dokonał zmartwychwstania Jezusa, to Ten sam, który dokonał zmartwychwstania Chrystusa, ożywi również wasze śmiertelne ciała dzięki swemu Duchowi, który zamieszkuje w was.
Tak więc, bracia, nie powinniśmy żyć dla ciała, ulegając jego pragnieniom. Jeśli bowiem pragnienia ciała kierować będą waszym życiem - umrzecie. Gdy natomiast, dzięki Duchowi, zadacie śmierć działaniu ciała - żyć będziecie. Ci wreszcie, którymi Duch Boży kieruje, są synami Boga. Nie otrzymaliście przecież ducha niosącego niewolę, która by znów miała rodzić strach, lecz otrzymaliście Ducha dającego synostwo, dzięki czemu możemy wołać: Abba! Ojcze! Ten właśnie Duch świadczy wobec naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Boga. A jeśli jesteśmy dziećmi, to i spadkobiercami. Jesteśmy spadkobiercami Boga oraz współspadkobiercami z Chrystusem, skoro bowiem razem z Nim cierpimy, razem też z Nim otrzymamy chwałę.” (Rz 8,5-17 BP);
„Strzeżcie się natomiast, aby wasze serca nie były obciążone obżarstwem, pijaństwem oraz troskami dnia codziennego, aby ten dzień nie spadł na was znienacka niby sidło; bo zaskoczy wszystkich mieszkających na obliczu całej ziemi.” (Łk 21,34.35 BPD).

4. Jakie żniwo zbiorą wszyscy, którzy z powodu grzechu, lekkomyślności lub lenistwa, zaniedbali swój duchowy wzrost? Mt 25,1-13; por. Przyp.Sal. 6,6-11

„Wtedy podobne będzie Królestwo Niebios do dziesięciu panien, które, wziąwszy lampy swoje, wyszły na spotkanie oblubieńca. A pięć z nich było głupich, pięć zaś mądrych. Głupie bowiem zabrały lampy, ale nie zabrały z sobą oliwy. Mądre zaś zabrały oliwę w naczyniach wraz z lampami swymi. A gdy oblubieniec długo nie nadchodził, zdrzemnęły się wszystkie i zasnęły. Wtem o północy powstał krzyk: Oto oblubieniec, wyjdźcie na spotkanie. Wówczas ocknęły się wszystkie te panny i oporządziły swoje lampy. Głupie zaś rzekły do mądrych: Użyczcie nam trochę waszej oliwy, gdyż lampy nasze gasną. Na to odpowiedziały mądre: O nie! Gdyż mogłoby nie starczyć i nam i wam; idźcie raczej do sprzedawców i kupcie sobie. A gdy one odeszły kupować, nadszedł oblubieniec i te, które były gotowe, weszły z nim na wesele i zamknięto drzwi. A później nadeszły i pozostałe panny, mówiąc: Panie! Panie! Otwórz nam. On zaś, odpowiadając, rzekł: Zaprawdę powiadam wam, nie znam was. Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny, o której Syn Człowieczy przyjdzie.” (Mt 25,1-13 BW);

„Idź do mrówki, leniwcze, przypatrz się jej postępowaniu, abyś zmądrzał. Nie ma ona wodza ani nadzorcy, ani władcy, a jednak w lecie przygotowuje swój pokarm, w żniwa zgromadza swoją żywność. Leniwcze! Jak długo będziesz leżał, kiedy podniesiesz się ze snu? Jeszcze trochę pospać, trochę podrzemać, jeszcze trochę założyć ręce, aby odpocząć. Tak zaskoczy cię ubóstwo jak zbójca i niedostatek, jak mąż zbrojny.” (Przyp.Sal. 6,6-11 BW).

5. Jaki „owoc” przyniesie poświęcona praca w dziele zwiastowania Ewangelii? Rz 10,13-15; Ps 126,5.6; por, Dan 12,3

„Każdy bowiem, kto wzywa imienia Pańskiego, zbawiony będzie. Ale jak mają wzywać tego, w którego nie uwierzyli? A jak mają uwierzyć w tego, o którym nie słyszeli? A jak usłyszeć, jeśli nie ma tego, który zwiastuje? A jak mają zwiastować, jeżeli nie zostali posłani? Jak napisano: O jak piękne są nogi tych, którzy zwiastują dobre nowiny!” (Rz 10,13-15 BW);

„Ci, którzy sieją we łzach, żąć będą w radości. We łzach posuwają się naprzód, dźwigając ziarno do siewu; wrócą tu kiedyś z radością, niosąc ze sobą swe snopy.” (Ps 126,5.6 BR);

„Ci, którzy są rozumni, będą jaśnieć jak blask firmamentu. Ci zaś, którzy przywiedli wielu do sprawiedliwości, będą jak gwiazdy na wieki, na zawsze.” (Dan 12,3 BP).

6. Czy mamy się trwożyć widząc, że w służbie dla Boga pogarsza się nasze zdrowie i słabną fizyczne siły? 2 Kor 4,7-18

„Przechowujemy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas. Zewsząd znosimy cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; żyjemy w niedostatku, lecz nie rozpaczamy; znosimy prześladowania, lecz nie czujemy się osamotnieni, obalają nas na ziemię, lecz nie giniemy. Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele. Ciągle bowiem jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym śmiertelnym ciele. Tak więc działa w nas śmierć, podczas gdy w was - życie. Cieszę się przeto owym duchem wiary, według którego napisano: Uwierzyłem, dlatego przemówiłem; my także wierzymy i dlatego mówimy, przekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przywróci życie także nam i stawi nas przed sobą razem z wami. Wszystko to bowiem dla was, ażeby w pełni obfitująca łaska zwiększyła chwałę Bożą przez dziękczynienie wielu. Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień. Niewielkie bowiem utrapienia naszego obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku dla nas, którzy się wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie.” (2 Kor 4,7-18 BT).

7. Jakie krzepiące zapewnienie zostało nam przekazane w Słowie Bożym? 1 Kor 15,58; por. Hbr 6,10-12

„A zatem, bracia moi najmilsi, bądźcie wytrwali i niewzruszeni, wyróżniajcie się zawsze w pracy dla Pana, wiedząc o tym, że wasz trud dla Niego nie jest daremny.” (1 Kor 15,58 BP);

„Wszak Bóg nie jest niesprawiedliwy, aby miał zapomnieć o dziele waszym i o miłości, jaką okazaliście dla imienia jego, gdy usługiwaliście świętym i gdy usługujecie. Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość dla zachowania pełni nadziei aż do końca, abyście się nie stali ociężałymi, ale byli naśladowcami tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.” (Hbr 6,10-12 BW).

21.„NIE MIŁUJCIE ŚWIATA!”

2010-05-15T08:43:00.003+02:00

Tekst przewodni: 1 Jan. 2:17

„I świat przemija wraz z pożądliwością swoją; ale kto pełni wolę Bożą, trwa na wieki.” (1 Jan. 2:17 BW).

1. Czym jest wszelkie piękno i wartości tego świata, łącznie z człowiekiem, a co jedynie jest wiecznie trwałe? Iz 40,6-8; Mt 24,35; por. Iz 55,6-11

„Głos mówi: Zwiastuj! I rzekłem: Co mam zwiastować? To: Wszelkie ciało jest trawą, a cały jego wdzięk jak kwiat polny. Trawa usycha, kwiat więdnie, gdy wiatr Pana powieje nań. Zaprawdę: Ludzie są trawą! Trawa usycha, kwiat więdnie, ale słowo Boga naszego trwa na wieki.” (Iz 40,6-8 BW);

„A wtedy głos dał się słyszeć: Wołaj! Zapytałem więc: Co mam wołać? Wszelkie ciało jest niby trawa, a cały wdzięk jego jest jak kwiat polny. Trawa z czasem usycha, a kwiaty więdną, gdy przejdzie nad nimi tchnienie Pana. [Zaprawdę, tylko trawą jest cały naród.] Trawa z czasem usycha, a kwiaty więdną, lecz słowa Boga naszego trwać będą na wieki.” (Iz 40,6-8 BR);

„Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.” (Mt 24,35 BT);

„Szukajcie Jahwe, bo daje się znaleźć, wzywajcie Go, albowiem jest blisko! Niech niegodziwy porzuci swą drogę, a człowiek występny - swoje zamysły; niech wróci do Jahwe, a On zmiłuje się nad nim, do Boga naszego, bo hojny jest w przebaczaniu. Albowiem moje myśli nie są myślami waszymi, a wasze drogi nie są moimi drogami -stwierdza uroczyście Jahwe. Bo jak wysoko niebo góruje nad ziemią, tak drogi moje są wyższe od waszych, a myśli moje - przewyższają wasze! Bo jak deszcz czy śnieg spada z niebios i już tam nie wraca, lecz ziemię napawa i sprawia, że rodzi i płody wydaje, że nasion dostarcza pod zasiew a chleba na pokarm - tak jest i z moim słowem, które z ust moich pochodzi: nie wraca do mnie bez skutku, ale wypełnia mą wolę i wykonuje to, z czym je posłałem.” (Iz 55,6-11 BP);

„Szukajcie Pana, dopóki można Go znaleźć, wzywajcie go, dopóki jest blisko! Niech bezbożny porzuci swoją drogę, a przestępca swoje zamysły i niech się nawróci do Pana, aby się nad nim zlitował, do naszego Boga, gdyż jest hojny w odpuszczaniu! Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje - mówi Pan, lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze. Gdyż jak deszcz i śnieg spada z nieba i już tam nie wraca, a raczej zrasza ziemię i czyni ją urodzajną, tak iż porasta roślinnością i daje siewcy ziarno, a jedzącym chleb, tak jest z moim słowem, które wychodzi z moich ust: Nie wraca do mnie puste, lecz wykonuje moją wolę i spełnia pomyślnie to, z czym je wysłałem.” (Iz 55,6-11 BW).

2. Przed jakimi trzema pułapkami diabła ostrzegł nas Bóg? 1 Jana 2,15-17

„Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie, bo kto miłuje świat, w tym nie ma miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest w świecie - pożądliwość ciała, pożądliwość oczu, wynoszenie się z powodu rzeczy doczesnych - pochodzi nie od Ojca, lecz od tego świata. Tymczasem świat przemija razem ze swymi pożądliwościami; ten zaś, kto wypełnia wolę Bożą, ostoi się na wieczność.” (1 Jana 2,15-17 BR).

3. Kiedy ludzie po raz pierwszy wpadli w te diabelskie pułapki, i czym to się skończyło? 1 Mjż 3,1-8; Rz 5,12

„A ze wszystkich dzikich zwierząt, które utworzył Jahwe-Bóg, wąż był najchytrzejszy. I odezwał się do kobiety:

- Czy doprawdy Bóg zapowiedział, że nie wolno wam jeść ze wszystkich drzew ogrodu?

A kobieta odpowiedziała wężowi:

- Wolno nam jeść owoce ze wszystkich drzew tego ogrodu! Tylko o owocach drzewa, które jest w środku ogrodu, powiedział Bóg: - Nie wolno wam z niego jeść, nie wolno wam go dotykać, abyście nie pomarli!

I rzekł wąż do kobiety:

- Na pewno nie pomrzecie! Ale wie Bóg, że gdy zjecie [owoc] z niego, otworzą się wam oczy i będziecie jak Bóg wiedzieli, co dobre i złe.

I spostrzegła kobieta, że [owoc] drzewa był dobry do jedzenia i ponętny dla oka, a [nawet] godny pożądania dla zdobycia tej wiedzy. Wzięła więc jeden z owoców i jadła. Dała też mężowi, który był przy niej. I on jadł. Teraz otworzyły się obojgu oczy i poznali, że są nadzy. Zszyli więc liście figowe i zrobili sobie przepaski. Wtem usłyszeli - człowiek i jego żona - odgłos [kroków] Jahwe-Boga przechadzającego się po ogrodzie, gdy wiał codzienny wietrzyk. I skryli się przed Jahwe-Bogiem pośród drzew ogrodu.” (1 Mjż 3,1-8 BP);

„A jak przez jednego człowieka pojawił się na świecie grzech, wskutek zaś grzechu śmierć, i w ten sposób śmierć dotknęła wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli (...)” (Rz 5,12 BP).

4. Jaki tragiczny przykłąd ciekawości świata przytacza autor Księgi Rodzaju? 1 Mjż 34,1.2; por. 1 Kor 6,18; 1 Mjż 39,7-12

„Pewnego razu Dina, córka Lei, którą ta urodziła Jakubowi, wyszła, aby przyjrzeć się dziewczętom tej krainy. Ujrzał ją wtedy Sychem, syn Chiwwity Chamora, książę tego kraju; porwał ją i legł z nią, dopuszczając się na niej gwałtu.” (1 Mjż 34,1.2 BP);

„Uciekajcie przed wszeteczeństwem. Wszelki grzeszny akt, jakiego człowiek się dopuszcza, jest poza ciałem; kto jednak dopuszcza się nierządu, grzeszy względem własnego ciała.” (1 Kor 6,18 BPD);

„Po pewnym czasie zwróciła na Józefa uwagę żona pana i namawiała [go]:

- Połóż się ze mną!

Ale on nie zgodził się i tak odpowiedział żonie swego pana:

- Mój pan nie troszczy się przy mnie o nic w tym domu, a całe swoje mienie oddał pod moją opiekę. On sam nie ma w domu większej władzy ode mnie; niczego mi też nie zabrania z wyjątkiem ciebie, bo jesteś jego żoną. Jakże więc mógłbym dopuścić się tak wielkiej niegodziwości i zgrzeszyć przeciwko Bogu?

I chociaż dzień w dzień tak Józefa namawiała, nie zgodził się położyć się z nią (współżyć z nią). Pewnego dnia, gdy wszedł do domu, aby wykonywać swoją pracę i nie było w domu nikogo z domowników, ona uchwyciła go za suknię, mówiąc:

- Połóż się ze mną!

On jednak zostawił w jej ręce swoją suknię, wyrwał się i wybiegł na dwór.” (1 Mjż 39,7-12 BP).

Uwaga: Są ludzie i ich sprawy, podobnie jak są miejsca (także imprezy i „rozrywki”), do których chrześcijanie nie powinni się nawet zbliżać, a tym bardziej je dotykać! Wezwanie: „Uciekajcie przed wszeteczeństwem!” ma wielkie znaczenie praktyczne, jeśli chodzi o pokusy erotyczne, Paweł nie wzywa do sprzeciwiania się im, do walki, do stłamszenia w sobie niebezpiecznych skłonności. Radzi tylko jedno: „uciekajcie!”, i to tak szybko, jak tylko się da.

5. O jakim smutnym fakcie zawiadomił ap. Paweł Tymoteusza? 2 Tym 4,9.10; por. Mt 24,12.13

„Postaraj się przybyć do mnie jak najprędzej. Demas bowiem, umiłowawszy ten świat, opuścił mnie i udał się do Tesaloniki, Krescens - do Galacji, a Tytus - do Dalmacji.” (2 Tym 4,9.10 BR);

„a ponieważ wzmoże się nieprawość, oziębnie miłość wielu. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.” (Mt 24,12.13 BT).

6. W jaki sposób Pan Jezus Chrystus oparł się pokuszeniu diabła? Mt 4,1-11

„Wtedy Duch zaprowadził Jezusa na pustynię, aby go kusił diabeł. A gdy pościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, wówczas łaknął. I przystąpił do niego kusiciel, i rzekł mu: Jeżeli jesteś Synem Bożym, powiedz, aby te kamienie stały się chlebem. A On odpowiadając, rzekł: Napisano: Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych. Wtedy wziął go diabeł do miasta świętego i postawił go na szczycie świątyni. I rzekł mu: Jeżeli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, napisano bowiem: Aniołom swoim przykaże o tobie, abyś nie zranił o kamień nogi swojej. Jezus mu rzekł: Napisane jest również: Nie będziesz kusił Pana, Boga swego. Znowu wziął go diabeł na bardzo wysoką górę i pokazał mu wszystkie królestwa świata oraz chwałę ich. I rzekł mu: To wszystko dam ci, jeśli upadniesz i złożysz mi pokłon. Wtedy rzekł mu Jezus: Idź precz, szatanie! Albowiem napisano: Panu Bogu swemu pokłon oddawać i tylko jemu służyć będziesz. Wtedy opuścił go diabeł, a aniołowie przystąpili i służyli mu.” (Mt 4,1-11 BW).

7. Jakie stanowcze wezwanie skierował do wierzących ap. Paweł? 2 Kor 6,14-18

„Nie wprzęgajcie się z niewierzącymi w jedno jarzmo. Cóż bowiem na wspólnego sprawiedliwość z niesprawiedliwością? Albo cóż ma wspólnego światło z ciemnością? Albo jakaż jest wspólnota Chrystusa z Beliarem lub wierzącego z niewiernym? Co wreszcie łączy świątynię Boga z bożkami? Bo my jesteśmy świątynią Boga żywego - według tego, co mówi Bóg: Zamieszkam z nimi i będę chodził wśród nich, i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. Przeto wyjdźcie spośród nich i odłączcie się od nich, mówi Pan, i nie tykajcie tego, co nieczyste, a Ja was przyjmę i będę wam Ojcem, a wy będziecie moimi synami i córkami - mówi Pan wszechmogący.” (2 Kor 6,14-18 BT).